IKEA (living in mayhem)

Η ανασυγκρότηση των πυρόπληκτων έχει ήδη αρχίσει, οι φωτιές συνεχίζουν χωρίς ολοήμερα δελτία ειδήσεων και οι συνάνθρωποι μου επιστρέφουν από τις διακοπές με διαθέσεις ανασυγκρότησης των διαμερισμάτων τους. Μας πιάνει όλους τον Σεπτέμβριο.

Θεσσαλονίκη. Εδώ που άνοιξε το πρώτο ελληνικό ΙΚΕΑ κι έκανε τους Αθηναίους να «σκάσουν» απ’ τη ζήλεια τους. Εργοστάσιο παραγωγής εσωτερικών χώρων. Ίδια διαμερίσματα σε όλο τον κόσμο. Σουηδική αισθητική, μαζική παραγωγή, hot dog με coca cola 1,5€ και ουρές που θυμίζουν κατοχικό γεύμα με δελτίο. Πίνακες σεμικρή ποικιλία με ακόμα πιο ελάχιστη φαντασία, βίδες που πωλούνται ξεχωριστά και Σουηδικά κεφτεδάκια.

Τέλως πάντων. Έχουμε στο μυαλό μας την ευκολία του να βρούμε τα πάντα σε έναν χώρο, σε φαινομενικά μόνο φτηνές τιμές, μιας κι εδώ τα μαζικά είναι και ευτελή. Μα ο Σουηδός σκέφτηκε κάτι, κάνοντας υποθέτω το διάβασμα του όσον αφορά το marketing και την καταναλωτική ψυχολογία.
Μας βάζει λοιπόν μέσα από μια μεγάλη είσοδο στην καρδιά ενός λαβύρινθου. «Ακολουθείστε το βέλος». Θέλεις μόνο ένα πράγμα; Πολύ κρίμα. Θα πρέπει να δεις όλη την έκθεση. Η κλειστοφοβία αρχίζει να κάνει αισθητά τα συμπτώματα της. Κάποιοι κινούνται αντίθετα ή προσπαθούν να κόψουν δρόμο μέσα από κρυμμένες διόδους καταλήγοντας πάλι στην αρχή. Ακόμα και μετά από μερικές επισκέψεις, είναι αδύνατο να βγεις αλώβητος από κει μέσα.
Και για να βρεις ένα από τα είδη στο site του Ikea; Επίσης Αδύνατο. Υπάρχει ο κατάλογος σε μορφή PDF και είσαι υποχρεωμένος να τον γυρνάς σελίδα-σελίδα. Αναζήτηση; Ούτε κουβέντα. Έβαλαν τελευταία ένα κουτάκι αναζήτησης, μα δεν κατάφερα να βρω τίποτα. Ίσως να δουλεύει μόνο στα σουηδικά.
Κι ας πούμε ότι θέλεις να πας στο κατάστημα τώρα που βγήκαν οι νέοι κατάλογοι και να καβατζώσεις έναν. Πάλι ατύχησες. Πρέπει να περιμένεις να έρθει στο σπίτι σου. Κι αυτό όταν οι υπεύθυνοι επιλέξουν τη γειτονιά σου.
Ε ναι, νομίζω είναι φανερό. Μας κάνουν χάρη.
Κι εμείς θα συνεχίσουμε να αγοράζουμε ράφια 1,5 κιλού μπορούν να σηκώσουν μόνο δυο φορές το βάρος τους και να τρακάρουμε μεταξύ μας μέσα στους διαδρόμους με τα κουκλίστικα δωμάτια.

Είναι εθισμός.
(Αν κάτι αξίζει, είναι ο παιδότοπος, μα δε μ’ αφήνουν να μπω…)