Για την ψευδαίσθηση των μαγικών διακοπών

Πήζουν τα παραθαλάσσια τουριστικά θέρετρα αυτές τις ημέρες. Τακτοποιημένοι στις πλαζ, στοιχισμένοι και ζυγισμένοι σε αποστάσεις μικρότερες των περιθωρίων σελίδας μιας Α4 απολαμβάνουμε την αδράνεια. Και είμαστε σίγουροι γι αυτό. Μαζεύουμε αποδείξεις πληρώνοντας ομπρέλες και καφέδες και τις παραχώνουμε στα μαγιό, τραγανίζοντας λουκουμάδες από τον πλανόδιο. Άμμος πασπαλισμένη με ζάχαρη.

Ευτυχία να βλέπεις τα παιδιά δίπλα να παίζουν χαρούμενα. Μπορείς να φτιάξεις κι εσύ κανένα πυργάκι με υγρή άμμο, φτάνει πρώτα να καθαρίσεις τις γόπες. Ανέμελες στιγμές, μα πρόσεξε όπως τεντώνεσαι νωχελικά γιατί μπορεί να χτυπήσεις κάποιον.
Αδειάζουν και γεμίζουν τα τραπέζια στις ψαροταβέρνες, σπανίζει το χταπόδι, με την τιμή του πλοκαμιού συνδεδεμένη με το επιτόκιο της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας και οι αποχετεύσεις σου βρωμάνε σαν την κόλαση αετονύχη ξενοδόχε, που δεν ξέρω ποιος σου είπε ότι το χάνι σου είναι 4 αστέρων και θες να οικονομάς τόσα ώστε να μη δουλεύεις και το χειμώνα. Κι εσύ κάγκουρα με τα σκυλάδικα στο τέρμα που περνάς αξημέρωτα κάτω απ’ τα παράθυρα.

Μπορείς να πυροβολήσεις κάποιον στις διακοπές αν θέλεις ή να πλακωθείς για μια θέση parking στην πλατεία. Η ζέστη και η υγρασία εκτός από ερωτισμό πολλές φορές προκαλεί και νευρική συμπεριφορά, οπότε ρίξε μια νυχτερινή βουτιά προσέχοντας βεβαίως τους φυτεμένους προβολείς των παραθαλασσίων clubs στα ρηχά.

Θα πάρω τα βουνά.

Περιμένω να δω πότε θα αλλάξουν αυτές οι μόδες. Να πλουτίζουν τα χωριά στις αμμουδιές και να ερημώνουν όλα τα υπόλοιπα. Να υπάρχει status στο μαύρισμα και στα νησιά και στην επιστροφή όλοι να λένε τι τέλεια που πέρασαν ως μέρος μιας αγέλης.

Αυθυποβολή; Ίσως. Ανάγκη για κοπάδιασμα; Μπορεί. Αλλά δεν γκρινιάζω τόσο ως γέρος με αιμορροΐδες γιατί ξυπνώ στραβά τα καλοκαιρινά πρωινά. Απλά νομίζω ότι working class hero αξίζει κάτι καλύτερο. Χωρίς εκμετάλλευση…

Καλύτερα να πας Ευρώπη. Είναι πιο cool, κοστίζει το ίδιο (και φθηνότερα;) και πληρώνεις κάτι παραπάνω στα μουσεία, μα βλέπεις περισσότερα. Κατά πως τα λέει και η αγαπητή Ρίκα Βαγιάνη στη στήλη του Έθνους. Βιένη, μουσική και βιβλία. Fucking A!

Στο σκουπιδαριό της Ελλάδας, στο ανώνυμο μοντέλο που πόζαρε άθελα του κάτω απ’ το κύμα στην φώτο μου και στον μαλάκα τον 7 που θεωρούσε μεγάλη μαγκιά να γράψει τη θύρα της ομάδας του σε οδικές πινακίδες δυο νομών, σε επικίνδυνες στροφές, τοίχους κλπ.

FYI: Δεν τα πέρασα εγώ αυτά. Πέρασα καλά. Όχι μαγικά, αλλά καλά.
I’m back.