Ταλαίπωροι του καλοκαιριού

Άλλο ένα καλοκαιρινό Σαββατοκύριακο και οι ήρωες της εργατικής τάξης θα παστώσουν τους δρόμους με τα αχνιστά τους οχήματα.
Βρίζοντας το μποτιλιάρισμα, τα κοψίματα και ραψίματα των δρόμων (αφού τον έκλεισαν τον γαμημένο ένα χρόνο γιατί έκαναν μόνο μισή λωρίδα;) τους κρετίνους γείτονες τους -που ενώ δεν πηγαίνει πουθενά αλλάζουν λωρίδες κάθε τρία λεπτά- και τον καιρό που τώρα βρήκε να φυσήξει ή να συννεφιάσει.

Εχμ… ναι. Η ψυχική ισορροπία αυτών των ανθρώπων κρέμεται από μία κλωστή.

Και μετά όπως όλοι, θα φτάσουν στις παραλίες, θα γεμίσουν άλλοι τα beach bar, άλλοι τις λωρίδες άμμου ανάμεσα στα beach bar, θα μπουν στη θάλασσα να σβήσουν την κάψα τους -και να δικαιολογήσουν το γεγονός ότι τις τελευταίες δύο και βάλε ώρες προσπαθούσαν να φτάσουν- θα σχολιάσουν τις κοιλιές και τις κυταρίτιδες αλλήλων, θα αλειφτούν με αντηλιακά και θα κρυφοχαλβαδιάζουν τους stars τις παραλίας, σκοντάφτοντας ταυτόχρονα πάνω σε ψάθες και ομπρέλες.

Και μετά, το βραδάκι, άντε όλοι μαζί πίσω γιατί αργεί ακόμα η άδεια. Κι άντε να πείσεις τη Δευτέρα τους συναδέλφους ότι πέρασες καλά (μην τσιμπάς, είναι πολύ πιθανό να πέρασαν τα ίδια).

Ουφ…

Πρέπει να υπάρχει κάτι καλύτερο απ’ αυτό.

Ίσως το Αρκοτέστ; (να πάρει ευχή, πάλι ισοβίτης βγήκα)