8.13 το πρωί.
Δεν είμαι εδώ…
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε την Ιούνιος 13, 2007 στις 8:13 π.μ. και έχει αρχειοθετηθεί ώς shots, ψυχώ με ετικέτες handmade. Μπορείτε να παρακολουθήσετε τυχόν νέες απαντήσεις χρησιμοποιώντας το feed RSS 2.0
Μπορείτε να αφήσετε μια απάντηση, ή ένα trackback από την δικιά σας σελίδα.
Ιούνιος 13, 2007 στο 12:04 μ.μ
Λειτουργικός και χειροποίητος, τι ωραίος!
Μορφή ανθρώπινου σκελετού ή με γελούν τα μάτια μου;
Μα ναι, κάτι διακρίνεται στο βάθος… Επέστρεψες, ε;
Μα… τι έγινε, δε σε φτάνω!
Όχι, όχι, δεν είναι οι κλωστές σου.
Ξυλοπόδαρος, αυτό είσαι!
Αχ, σ’ ευχαριστώ που μου δάνεισες τα μαλακά σου…
Ιούνιος 13, 2007 στο 12:44 μ.μ
προς συμβατικο ή συμβιωτικο;
αναρωτιεμαι…
Ιούνιος 13, 2007 στο 1:16 μ.μ
http://files.turbosquid.com/Preview/Content_on_11_21_2001_13_48_55/Scissors_3.jpg5B867D3D-127F-4E7F-BFE94279EAD36D74.jpgLarge.jpg
Ιούνιος 13, 2007 στο 4:04 μ.μ
Εδώ είσαι ακόμα…έστω και σα μαριονέτα…όπως και οι υπόλοιποι.
Ιούνιος 13, 2007 στο 4:44 μ.μ
Ηθελα να γράψω ότι εδώ είσαι αλλά δεν είναι ακθόλου προτότυπο σχόλιο.
Ιούνιος 13, 2007 στο 6:05 μ.μ
**Καπετάνισσα
Είναι σκελετός στυλ. Όχι ακριβώς.
Απλά θυμίζει λόγω του μεγάλου χαμόγελου και του κενού βλέμματος (ίδια χαρακτηριστικά). Είναι απλά το νέο μου toon.
Ξυλοπόδαρος; Χμμ φοβάμαι πάντα τον κίνδυνο του πριονισμού των ποδιών μου εν αγνοία μου.
Επέστρεψα σπίτι. Ναι!
**Βασιλική
Συμβατικός… ο συμβιωτικός μου είναι συνήθως πιο αμίλητος.
**xnoudi
Ωραίο.
Χρειάζομαι άλλο ένα. Θα το βάλω μαζί με τ’άλλα να το κοιτάζω κάθε μέρα μήπως και τ’αποφασίσω.
ευχαριστω
**MavriDalia
Ναι. Έτσι είναι…
Και που σαι καλε; Κουράγιο με τις κλωστές σου.
**κολοκύθι
Μα είναι προτώτυπα τα posts άλλωστε;
No worries pumpkin.
Ιούνιος 14, 2007 στο 12:58 π.μ.
μεσα σου εισαι..καλυτερα η μαριονεττα σου να ειχε ξυλινα ποδια.θα σε “ξυπνουσε” ο ηχος τους.
μαλακιες σου γραφω. γιατι απλα ηθελα κατι να σου αφησω.
δε μου αρεσουν οι μαριονεττες που φυλακιζουν μεσα τους ψυχες σαν τη δικη σου.
Ιούνιος 14, 2007 στο 1:35 π.μ.
”Αν ο Θεός ξεχνούσε για μια στιγμή ότι είμαι μία μαριονέτα φτιαγμένη από κουρέλια και μου χάριζε ένα κομμάτι ζωή, ίσως δε θα έλεγα όλα αυτά που σκέφτομαι, αλλά σίγουρα θα σκεφτόμουν όλα αυτά που λέω εδώ..” Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες.
Μια ψαλιδιά μακρυά, η αυτονομία κάθε μαριονέτας. Μα δεν είναι εκεί που τελειώνει ο αγώνας. Θαρρώ πως μόλις τότε θε ν’ αρχίσει, γιατί το θάρρος όλο πρέπει, αφού κόψει το κρύο μέταλλο τις σχεδόν αόρατες κλωστές..
Ιούνιος 14, 2007 στο 11:13 π.μ.
Μαριονέτα?
Ποιος το επιλέγει τελικά !!
Κι αν είναι έτσι γιατί συμβιβάζεσαι και νιώθεις υπέροχα !! ???
Ιούνιος 14, 2007 στο 1:16 μ.μ
“…Ζήσαμε πάντοτε αλλού, και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει ερχόμαστε για λίγο…”
Καλώς σε ξαναβρίσκω δόκτορα
Ιούνιος 14, 2007 στο 3:47 μ.μ
Πόσο πιο ανατριχιαστικός μπορείς να γίνεις ακόμα;
Ιούνιος 14, 2007 στο 5:09 μ.μ
Και είναι κακό να είσαι μαριονέτα τελικά;
Ιούνιος 14, 2007 στο 10:46 μ.μ
**alicia
Μέσα μου είμαι. Μ’αρέσει αυτό. Αν και υπονοεί εγκλωβισμό.
Εγκλωβισμένος δεν είμαι. Απλά είναι το γαμώτο που μας πιάνει καμιά φορά…
**Αννίτα
Ο κύριος Μάρκες ξέρει κάτι, αν και ετούτος ήταν μια μαριονέτα του Θεού.
Μα δεν είδα και πολλά νήματα στην ζωή του.
Μια ψαλιδιά μακριά είναι…
ποιός θα την καταφέρει άραγε;
**Denis
Εκείνος συμβιβάζεται.
Ξέρεις. Ο άλλος…
Ο γελαστός, χαρωπός, καλόβολος και φιλότιμος δούλος στο περίβλημα.
**dreamerland
Όταν κάποιος μας αγαπήσει καλό θα είναι να τα ξεχνάμε όλ’αυτά.
welcome back dreamer!
**nosyparker
Όχι πολύ περισσότερο…
Ή μήπως….
Ξέρω γω;
**I.P.Potis
κακό…
όπως το δει κανείς.
Απλά το κακό με τον άνθρωπο είναι ότι ποτέ δε θα σταματήσει να γκρινιάζει.
Σημείο ζωής άραγε;
Ιούνιος 15, 2007 στο 4:37 μ.μ
Δεν έχω λόγια. Πως μπορείς μέσα σε δυο λέξεις να τα πεις όλα; Μου λες;
Ιούνιος 17, 2007 στο 1:10 μ.μ
POLY SYXNA OTAN αφήνω τις σκεψεις μου να ακολουθήσουν τον “λογικό” τους δρόμο, καταλήγω ότι κάποιος κινεί τα αόρατα νήματα που ξεκινάνε απο την πλάτη μου .
δεν εχω ακόμα συναίσθηση ότι αιωρούμαι , αλλά όταν συμβεί κι αυτό τότε… θα τον ανακαλύψω αυτόν που κινεί τα νηματα μου!
Ιούνιος 17, 2007 στο 3:33 μ.μ
μαριονέτα;
ώρα να αυτοκτονήσω!
Ιούνιος 17, 2007 στο 4:22 μ.μ
Η ταπεινή μου γνώμη είναι πως το θέμα δεν είναι τα νήματα, αλλά η ζωή. Τα νήματα απλά υποδηλώνουν την παροχή αλλότριας βούλησης ως κινητήρια δύναμη. Μα, έχει δική της ζωή η μαριονέτα; Δική της βούληση;
Και φυσικά.
Αλλιώς, γιατί / πως θα αντιδρούσε στα νήματα;
Όλοι μαριονέτες είμαστε. Μαγκιά είναι να το αντιλαμβάνεσαι και να διαλέγεις ποιά νήματα θα σε κινήσουν την κάθε στιγμή.
… Ελπίζω η φλυαρία μου να σε κουράζει λιγότερο απ’ ότι εμένα.
Ιούνιος 17, 2007 στο 9:47 μ.μ
**BeBe
Σε δυο λέξεις για κάποιους δε λες τίποτα.
Είναι καλό να λες τόσα σε μερικούς!
**thelastrealanwnymous
Μακάρι να υπήρχε μια περίπτωση, έστω και μια στο δισεκατομμύριο, να αντικρύσουμε εκείνον που κινεί τα νήματα.
Είναι άλλη συζήτηση όμως αυτή. Και μάλλον είναι μεγάλη!
**alexandra
…είμαι σίγουρος ότι κάτι τέτοιο έρχεται σε πλήρη ρήξη με σένα.
Μα ή ποτέ κανείς δεν έχει δίκιο, ή όλοι!
**Sadmanivo
Σε βρίσκω απόλυτα σωστό. Ή δηλαδή, σύμφωνο μαζί μου. Αυτή η αλλότρια βούληση μπορεί να εκφραστεί μέσα από το υπερφυσικό, μα όχι απαραίτητα απ’αυτό. Η δική μου πρόθεση δεν ήταν η μοιρολατρεία και η αναζήτηση της αρχής των νημάτων τόσο ψηλά.
Στα χαμηλά είναι το πρόβλημα. Είναι το γαμώτο που λέμε.
Μακάρι να ήταν μόνο θεοί εκείνοι που μας διαφέντευαν. Αλλά δεν είναι. Όταν ο παίκτης είναι υποδεέστερος από το αντικείμενο κατεύθυνσης, τότε υπάρχει κοσμική σύγχυση. Κάτι που έχουμε συνηθίσει.
Το να το αντιλαμβάνεσαι είναι μια κάποια αυτογνωσία, οπότε πάντα βοηθάει στην κατανόηση των πάντων. Της πλάνης, ή της αλήθειας.