Εισβολές

Καμία ανάμνηση. Κανένας κίνδυνος.
Είμαι απέναντί σου, μα κρύβομαι καλά κι εσύ κοιτάζεις γύρω χωρίς να σ’ ενοχλεί το αδιάκριτο μου βλέμμα που χαϊδεύει το περίγραμμα σου.
Συνεχώς και κατ’ επανάληψη.
Μια βιαστικά γλιστρά κι άλλοτε πάλι στέκεται στις λεπτομέρειες σου.
Στο μέρος πίσω από τ’ αυτί, στα ασημένια κουμπιά που πιάνουν το πουκάμισο σου, στις άκρες των δακτύλων που τα τυλίγεις μεταξύ τους σα να περιμένεις κάτι.
Και σταυρωμένα πόδια κάτω απ’ τη θέση σου. Στάση άβολη, αμυντική.

Ίσως και να με προαισθάνεσαι εδώ γύρω. Γι’ αυτό τραβώ το βλέμμα μου ενστικτωδώς όταν κατά το μέρος μου κοιτάς. Σα να μη μου αρέσει ο ρόλος του εισβολέα, μα κάτι υπάρχει που με καθηλώνει εκεί.

Το άγνωστο;

Όχι. Άγνωστο είναι τα ερωτηματικά που μας μένουν από τις αυθαίρετες ιστορίες που φτιάχνουμε μόνοι στο μυαλό μας κοιτώντας χαριτωμένες λεπτομέρειες. Ευχάριστα παραλειπόμενα κάποιας οντότητας. Μια πιθαμή λευκή σάρκα πάνω απ’ τη μέση που δραπέτευσε άθελα της, ένα τυχαίο μα θεσπέσιο νεύμα, μια σωματική στάση αβοήθητου αγγέλου υπό την αδράνεια της στιγμής.

Φωτογραφίες ζωντανές.

Ας σε βαφτίσω λοιπόν αντικείμενο του πόθου σκοτεινό κι ας περιμένω ανασαίνοντας ήρεμα.

Τον άνεμο.
Αυτός αναδεικνύει τις κρυμμένες λεπτομέρειες οποιουδήποτε υποκειμένου.
Μπορεί να σε χαϊδεύει ζεστά κι εσύ να κλείσεις τα μάτια σου απολαμβάνοντας κάποια απρόσμενη γεύση, ή με τη βία να σε κουνήσει κάνοντας σε να πιαστείς απελπισμένα από οποιοδήποτε σταθερό σημείο.

Κι όμως. Κάτι μ’ ενοχλεί σ’ αυτή μου την ιδέα.
Ίσως να είναι που έδωσα στον εαυτό μου θεϊκές ιδιότητες.

Όχι, όχι. Καλύτερα να φύγω. Ακόμα κι αν φυσήξει μέσα σ’ αυτό το δωμάτιο, κάτι που τώρα φαντάζει ανόητη φαντασία, δε θα ήθελα να δω την επίδραση του πάνω σου.

Εξάλλου το μόνο που μπορώ να κατευθύνω είναι τα ίδια μου τα μέλη μέσα από τα μπατζάκια ενός παντελονιού τα πρωινά. Κι αυτό μου φτάνει.

@ακουστικά.Rammstein-Stripped

@photo.chipil