Ταΐζω το τέρας μέσα μου
του ακουμπώ στα χείλη ωμά κομμάτια αναίτιας οργής
ρώγες εγωισμού.
Βουλιμικά τα καταπίνει και μουγκρίζει ηδονικά.
Διπλάσιο σε μέγεθος τσιτώνει της πλάτης μου το δέρμα.
Κόκκινα λαμπυρίζουνε τα μάτια του. Πικρή ευχαρίστηση το μυστικό του θέριεμα.
Άμα με δεις απόψε, δε θα ‘μαι εγώ.
Θα ‘ναι το τέρας μου που εκπνέει δηλητήριο πάνω στο αλαβάστρινο σου δέρμα.
Ψηλότερο από εκείνο του Frankenstein και δυνατότερο από τον mr Hyde τον ίδιο.
Έτσι είναι τ’ άδικο.
Βλακωδώς καταχθόνιο.
@photo.by vampir
Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε την Ιούνιος 6, 2007 στις 9:43 μ.μ και έχει αρχειοθετηθεί ώς σα ρίμα, ψυχώ με ετικέτες introspective, melancholy, rage. Μπορείτε να παρακολουθήσετε τυχόν νέες απαντήσεις χρησιμοποιώντας το feed RSS 2.0
Μπορείτε να αφήσετε μια απάντηση, ή ένα trackback από την δικιά σας σελίδα.
Ιούνιος 7, 2007 στο 12:31 π.μ.
εμένα γιατί μου έβγαλε κάτι το ερωτικό όλο αυτό…
έξοχο
Ιούνιος 7, 2007 στο 1:40 μ.μ
Βλακωδώς καταχθόνιο,ε; Εμ, και το δίκαιο είναι βλακωδώς πασιφανές, γι’ αυτό όλο την πατάει…
Ιούνιος 7, 2007 στο 2:46 μ.μ
τι ωραίο να μη είναι ο εαυτός του ο καθένας μας μερικές φορές, πολύ καλό μάλιστα, κάτι ξέρανε με τα διονυσιακά όργια…
Ιούνιος 8, 2007 στο 10:24 π.μ.
Πoυ την κρύβεις τόση δύναμη ?!!!!!
«Άμα με δεις απόψε, δε θα ‘μαι εγώ…. Θα ‘ναι το τέρας μου»
Άντλησα αρκετή………..
Ιούνιος 8, 2007 στο 11:45 π.μ.
Είναι η μέρα φαίνεται.. είναι το δεύτερο κείμενο που διαβάζω για διχασμένες προσωπικότητες!
Χμμ.. φοβάμαι πως ταυτίστηκα με το τέρας
Ιούνιος 8, 2007 στο 3:59 μ.μ
Από αυτό το τέρας δε γλιτώνει κανείς μας. Η καταστροφική μανία του δε είναι τέτοια που θα τρόμαζε καρχαρία, πάνθηρα, λιοντάρι μετά από μέρες νηστείας.
΄Νομίζουμε ότι το σκοτώνουμε κι όμως αυτό θεριέυει. Μήπως όμως αυτό μας οδηγεί?
Ιούνιος 8, 2007 στο 6:21 μ.μ
Desposini_Savio
Δεν ξέρω… μήπως είχε μια πλευρά την οποία δεν εντόπισα;
Πάντως προοριζόταν για κάτι μόνο σκοτεινό, κακό και άδικο.
scalidi
Το δίκαιο; Ναι. Έτσι κι αλλιώς ατροφεί έναντι του αδίκου πάντοτε!
markosthegnostic
Όχι απλώς κάτι ξέρανε με τα διονυσιακά όργια, σχολή έφτιαξαν. Παρ’όλα αυτά, κανείς δεν έχει την πολυτέλεια του ενός εαυτού. Όλα θα ήταν τόσο προβλέψιμα τότε…
Denis
Είναι δύναμη; Είναι ανοησία της αυτογνωσίας; δεν ξέρω.
Είναι εύκολο. Απλά κοιτάς προσεκτικά και επίμονα το μέσα.
Αγνωστη
Οι διχασμένες προσωπικότητες κυβερνούν.
Έστω…σέρνουν τις κανονικές μας!
lupa
Κανείς δεν γλυτώνει, πολύ σωστά το λες.
Ναι… μάλλον πιστεύω ότι μας οδηγεί. Καλώς ή κακώς. Αλλα να το σκοτώσεις; Πως; Όλα έχουν τον κακό τους εαυτό.
Ιούνιος 8, 2007 στο 6:43 μ.μ
Πόσο πραγματικό είναι.. Μα ακούστηκε η άποψη να σκοτωθεί. Δε νομίζω πως γίνεται αυτό. Δε σκοτώνεται ένα κομμάτι του εαυτού, μόνο αλλάζει. Εκτός κι αν εννοήθηκε συμβολικά.
Αγαπητέ druqbar, σε κόβω για καλό θηριοδαμαστή. Μέχρι και που θα στοιχημάτιζα υπέρ σου, σε ένα αγώνα με το τέρας.
(Το τερατάκι μέσα μου εκφράζει τη συμπαράστασή του στο τερατάκι μέσα σου… Σ’ ένα τέτοιο κόσμο, πως υπάρχουν άνθρωποι που βαριούνται;;
Ιούνιος 8, 2007 στο 8:39 μ.μ
Χαιρετισμούς Mr. Hydkenstain.
Ιούνιος 8, 2007 στο 8:41 μ.μ
περίεργα πράγματα…
μάλλον αντιλαμβάνομαι με παράξενο τρόπο τι διαβάζω μερικές φορές!
Ιούνιος 10, 2007 στο 6:40 μ.μ
Sadmanivo
Όχι, δε γίνεται να σκοτωθεί, έτσι είναι. Είναι το κάθε τι που περιέχει και το καλό και το κακό. Δε γίνεται αλλιώς. Τα πάντα είναι σε μια ισορροπία. Σπανίως αέναη.
Αυτό το τέρας; Ναι. Προς το παρόν τείνω να κερδίζω. Ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη
Αλλά…τα βαριέται κανείς αυτά;
I.P.Potis
Τι κάνετε;
Να μου φιλήσετε το Armystan!
Desposini_Savio
Θέμα εσωτερικού διαλόγου και εμπειριών ίσως.
Αν σε παρηγορεί, είχες το δίκιο σου. Θα μπορούσε να μεταφραστεί με αυτό τον τρόπο σε πολλά πολλά σημεία του.
Ιούνιος 13, 2007 στο 11:50 π.μ.
Δυνατό!
Το τέρας που όλοι κάποτε γινόμαστε. Αυτό που δεν[;] είμαστε εμείς…
Έχουν δίκιο, αποπνέει ερωτισμό, αληθινό και θηριώδη, αδηφάγο και λαίμαργο, όπως στα αληθινά πάθη.
Μα πιο πολύ από όλα μου άρεσε η επιλογή της εικόνας…
πιο ταιριαστό τέρας δεν θα μπορούσες να βρεις…
[Έλειψα λίγο από τούτα τα μέρη, κι άρχισα να τα διαβάζω πρωθύστερα… Χθες το τελευταίο, σήμερα το προτελευταίο…]