Εγνατία 15.40

Τι να σου δώσω;
Τι έκανα όλο αυτόν τον καιρό; Στεκόμουν όρθιος σε μια κολώνα του πεζοδρομίου και κάπνιζα. Συνεχώς μεσημέρι. Η ώρα που ιδρώνουν οι ιδέες και τουρτουρίζουν οι λέξεις αδύναμες μπροστά στο κοντράστ του τσιμέντου.
Νερό.
Θα ήθελα λίγο νερό μα δεν κουνιέμαι από δω. Σιωπηλό μαρτύριο του τίποτα πάνω στο σώμα. Πόσο μέχρι την τελική κάθαρση; Πόσο μέχρι κάποιος περαστικός να συγχωρήσει τα εγκλήματα επιπολαιότητας μου; Κι εσύ; Θα περάσεις ποτέ να θαυμάσω εκείνο το χρυσαφί φωτοστέφανο αφοσίωσης-στο-σκοπό που πάλλεται πάνω από το λατρεμένο σου κεφάλι;
Όλοι οι άλλοι πέρασαν. Σκουπιδιάρικα που χωνεύουν τα ονειρεμένα μας αντικείμενα, έμποροι που με μετράνε από το μαύρο μου t-shirt, πολιτευτές κρυμμένοι μέσα σε παγωτατζίδικα, σερβίροντας εαυτόν ως δροσιστική ηδονή, μισογκρεμισμένα στόματα ανοιχτά να χάβουν το μπλαζέ μου ύφος έτσι όπως αδιάφορα ρουφώ το καυσαέριο.

Είχα μια σκέψη μόλις…
Στενάχωρα στον ύπνο μου αναδύομαι πάντα μέσα σ’ εκείνο το γλυπτό κουβούκλιο του προτύπου μου και δεν μπορώ να αναπνεύσω. Αλήθεια, αλήθεια. Ούτε μια γαμημένη ανάσα. Στο ‘πα ποτέ; Δεν ξέρω πως βρέθηκε εδώ. Το μόνο που ξέρω είναι πως πρέπει να χωράω. Και βγαίνω πάλι έξω.
Φυγόπονος εκ φύσεως θα μου πεις. Κουράστηκα να δικαιολογώ τις αποδράσεις μου. Ήθελα απλά λίγο νερό.

Καταλαβαίνεις;

Δεν πειράζει, είμαι μονίμως πια της ασυναρτησίας.

---

@art.© Ryan de Haaff