Σχόλια στο: Misery http://panoplia.wordpress.com/2007/05/23/misery/ my blog is my playground Fri, 05 Sep 2008 15:52:16 +0000 http://wordpress.org/?v=MU hourly 1 Από: Denis http://panoplia.wordpress.com/2007/05/23/misery/#comment-3042 Denis Tue, 29 May 2007 08:38:40 +0000 http://panoplia.wordpress.com/2007/05/23/misery/#comment-3042 «η ανισότητα είναι η ισότητα του παρόντος» (Το κρατώ) Ναι είναι χαοτικά όλα αυτά μα αν το δούμε σαν μια κουκίδα χρόνου τότε - Παίρνουμε μάθηση και γνώση και το αποτέλεσμα είναι δικό μου , δικό σου -- Οπλίσου ;) «η ανισότητα είναι η ισότητα του παρόντος» (Το κρατώ)
Ναι είναι χαοτικά όλα αυτά
μα αν το δούμε σαν μια κουκίδα χρόνου τότε -
Παίρνουμε μάθηση και γνώση και το αποτέλεσμα είναι δικό μου ,
δικό σου — Οπλίσου ;)

]]> Από: druqbar http://panoplia.wordpress.com/2007/05/23/misery/#comment-3037 druqbar Mon, 28 May 2007 17:10:34 +0000 http://panoplia.wordpress.com/2007/05/23/misery/#comment-3037 Είναι μια τόσο μεγάλη συζήτηση αυτό αγαπητέ μου, που πίστεψε με, η διάθεση σου και ο χρόνος σου ήταν αρκετά για να ανταλλάξουμε μια σπίθα σκέψης πάνω στο θέμα (τόσο χρειάζεται καμιά φορά). Η μάζα είναι στάση ζωής. Ναι. Συμφωνώ απολύτως. Όπως κι αυτό που λέμε προβατοποίηση. δια ζώσης λοιπόν! καλησπέρα Είναι μια τόσο μεγάλη συζήτηση αυτό αγαπητέ μου, που πίστεψε με, η διάθεση σου και ο χρόνος σου ήταν αρκετά για να ανταλλάξουμε μια σπίθα σκέψης πάνω στο θέμα (τόσο χρειάζεται καμιά φορά).
Η μάζα είναι στάση ζωής. Ναι. Συμφωνώ απολύτως. Όπως κι αυτό που λέμε προβατοποίηση.

δια ζώσης λοιπόν!
καλησπέρα

]]> Από: Sadmanivo http://panoplia.wordpress.com/2007/05/23/misery/#comment-3034 Sadmanivo Sun, 27 May 2007 19:43:11 +0000 http://panoplia.wordpress.com/2007/05/23/misery/#comment-3034 Λυπάμαι που δεν είχα το χρόνο (ή τη θέληση, ίσως;) να αναπτύξω περισσότερο το σχόλιό μου. Συμφωνώ για τη μάζα. Θα μπορούσα ίσως και να επαυξήσω. Το σύνολο των παραπεταμένων, ημισυνειδητών, δευτερευόντων, επουσιωδών κλπ στοιχείων του καθενός μας είναι μια σταγόνα στον ωκεανό της μάζας. Τελικά, μάζα δεν είναι οι άλλοι άνθρωποι μα μια στάση ζωής, μια κατάσταση ύπαρξης, η οποία ενυπάρχει μέσα στον καθένα μας σε διάφορο βαθμό. Κλπ, κλπ. Οι ωραίες συζητήσεις γίνονται ωραιότερες δια ζώσης. Συνήθως. Καλησπέρα druqbar. Λυπάμαι που δεν είχα το χρόνο (ή τη θέληση, ίσως;) να αναπτύξω περισσότερο το σχόλιό μου.
Συμφωνώ για τη μάζα. Θα μπορούσα ίσως και να επαυξήσω. Το σύνολο των παραπεταμένων, ημισυνειδητών, δευτερευόντων, επουσιωδών κλπ στοιχείων του καθενός μας είναι μια σταγόνα στον ωκεανό της μάζας.
Τελικά, μάζα δεν είναι οι άλλοι άνθρωποι μα μια στάση ζωής, μια κατάσταση ύπαρξης, η οποία ενυπάρχει μέσα στον καθένα μας σε διάφορο βαθμό.
Κλπ, κλπ.
Οι ωραίες συζητήσεις γίνονται ωραιότερες δια ζώσης. Συνήθως.
Καλησπέρα druqbar.

]]> Από: druqbar http://panoplia.wordpress.com/2007/05/23/misery/#comment-3033 druqbar Sat, 26 May 2007 08:38:52 +0000 http://panoplia.wordpress.com/2007/05/23/misery/#comment-3033 <b>Zoe</b> Αν είναι κάτι πολύ άσχημο, είναι αυτό που περιγράφεις. Και με αποσκευές. Σε τέτοιες περιπτώσεις πραγματικά προτιμότερο είναι να περπατάς, ή να πληρώνεις ταξί, ή ακόμα και να αργήσεις. Πολλές φορές είναι αδύνατο να το παλέψεις... Καλημέρα Zoe
Αν είναι κάτι πολύ άσχημο, είναι αυτό που περιγράφεις. Και με αποσκευές. Σε τέτοιες περιπτώσεις πραγματικά προτιμότερο είναι να περπατάς, ή να πληρώνεις ταξί, ή ακόμα και να αργήσεις.
Πολλές φορές είναι αδύνατο να το παλέψεις…
Καλημέρα

]]> Από: zoe http://panoplia.wordpress.com/2007/05/23/misery/#comment-3032 zoe Sat, 26 May 2007 05:04:35 +0000 http://panoplia.wordpress.com/2007/05/23/misery/#comment-3032 Απεργία του μετρό, ηλεκτρικού και προαστειακού και εγώ εγκλωβισμένη, με το σακκίδιο του λαπτοπ στο λεωφορείο... Από αυτά τα μακρυά, τις σκουληκαντέρες, και εμείς μέσα του μου φαινόμαστε χιλιάδες... Εκεί να δεις, uqb, comfort zone ούτε τρία εκατοστά, το δικό μου είναι 1,5 μ. Ο παππούς δίπλα άπλυτος μέρες, ιδρώνει συνεχώς. Μουσκεύει το χέρι μου, ακουμπά και το μανίκι μου, στέκομαι σαν άλογο κούρσας όλο νεύρο, ελέφαντας που αισθάνεται ένα ποντίκι να σκαρφαλώνει στο αυτί του. Πίσω μου μια γυναίκα έχει ξαπλώσει επάνω μου, θέλει το παράθυρο, το ανοιγμένο τόσο δα παράθυρο, το μοναδικό πράγμα που με κάνει ακόμη να αναπνέω. Θέλω να κατέβω αλλά είμαι κτισμένη ανάμεσά τους. Ξέρω ότι αν κατέβω θα αργήσω και ότι ίσως δεν βρω άλλο λεωφορείο. Μου αρέσει το περπάτημα. Κατεβαίνω, comfort zone αποκαταστάθηκε. Δεν πειράζει, ας αργήσω, από το να τρελλαθώ... Εξαιρετικό το κείμενό σου! Καλή σου μέρα! Απεργία του μετρό, ηλεκτρικού και προαστειακού και εγώ εγκλωβισμένη, με το σακκίδιο του λαπτοπ στο λεωφορείο… Από αυτά τα μακρυά, τις σκουληκαντέρες, και εμείς μέσα του μου φαινόμαστε χιλιάδες… Εκεί να δεις, uqb, comfort zone ούτε τρία εκατοστά, το δικό μου είναι 1,5 μ. Ο παππούς δίπλα άπλυτος μέρες, ιδρώνει συνεχώς. Μουσκεύει το χέρι μου, ακουμπά και το μανίκι μου, στέκομαι σαν άλογο κούρσας όλο νεύρο, ελέφαντας που αισθάνεται ένα ποντίκι να σκαρφαλώνει στο αυτί του. Πίσω μου μια γυναίκα έχει ξαπλώσει επάνω μου, θέλει το παράθυρο, το ανοιγμένο τόσο δα παράθυρο, το μοναδικό πράγμα που με κάνει ακόμη να αναπνέω. Θέλω να κατέβω αλλά είμαι κτισμένη ανάμεσά τους. Ξέρω ότι αν κατέβω θα αργήσω και ότι ίσως δεν βρω άλλο λεωφορείο.
Μου αρέσει το περπάτημα. Κατεβαίνω, comfort zone αποκαταστάθηκε.
Δεν πειράζει, ας αργήσω, από το να τρελλαθώ…

Εξαιρετικό το κείμενό σου!
Καλή σου μέρα!

]]> Από: druqbar http://panoplia.wordpress.com/2007/05/23/misery/#comment-3029 druqbar Fri, 25 May 2007 15:34:21 +0000 http://panoplia.wordpress.com/2007/05/23/misery/#comment-3029 <b>scalidi</b> χαίρομαι... <b>Βασιλική</b> Το να μη χωράς πουθενά, είναι κουραστικό. Το ξέρω... Αν και βοηθάει το μέσα να μεγαλώνει στο άπειρο <b>Καπετάνισσα</b> Στις ανούσιες ευθείες τον καιρών πάνω περνάμε εκατομμύρια φορές πάνω στο πατίνι μας. Η φθορά που προκαλούμε είναι τόσο μικρή, μα η σπουδαιότητα μεγάλη. Συμφωνώ. Θα μας θεωρούσαν ψωνισμένους εκείνοι -οι μάζες που βλέπουμε- αν λέγαμε ότι μετέχουμε σε κάτι τόσο καταπληκτικό και συλλογικό. Κομμάτι της ίδιας μάζας κι εμείς, με τα δικά μας λαμπάκια να αναβοσβήνουν ακόμα. Σου είπα πόσο χαρούμενο με κάνεις όταν αφήνεις αυτόν τον καταρράκτη προς τα δω; Ναι ρε γαμώ το. Αυτός ο κόσμος δεν είναι ολόκληρος σκληρός. Υπάρχουν και χέρια που ενώνονται... <b>Sadmanivo</b> Η μάζα είμαστε εμείς. Ω, ναι. Θα ήταν πολύ βολικό να ήταν ο εχθρός και να μη μας νιάζουν τα πρόσωπα αυτής της τραγωδίας. Θα ήθελα να είμαι Δον Κιχώτης και να φοράω τα ματογυάλια μου όπως το θέλω εγώ -ίσως και να το κάνω- μα αυτή η μισερή γλοιώδης μάζα χνότων είναι το υλικό που μας έφτιαξε. Και ακριβώς, ο θεριστής δε θα ξεγελαστεί από τον οίκτο, ούτε θα χαμογελάσει με τις λέξεις και τα παιχνίδια μας. Ούτε θα ξύσει το γενάκι του προβληματισμένος στα περι χαλεπότητας του καιρού μας. Όλοι οι καιροί έτσι είναι για τους ανθρώπους τους... Χαίρομαι για το πνεύμα σας! <b>Denis</b> Όλα τα επίπεδα τα βλέπω χαοτικά. Μη με ρωτήσεις γιατί. Ίσως γιατί η ανισότητα αυτή που λες και μου θυμίζεις είναι η ισότητα του παρόντος. Είναι too much αυτό; (άργησα όμως ε;) scalidi
χαίρομαι…

Βασιλική
Το να μη χωράς πουθενά, είναι κουραστικό.
Το ξέρω…
Αν και βοηθάει το μέσα να μεγαλώνει στο άπειρο

Καπετάνισσα
Στις ανούσιες ευθείες τον καιρών πάνω περνάμε εκατομμύρια φορές πάνω στο πατίνι μας. Η φθορά που προκαλούμε είναι τόσο μικρή, μα η σπουδαιότητα μεγάλη. Συμφωνώ.

Θα μας θεωρούσαν ψωνισμένους εκείνοι -οι μάζες που βλέπουμε- αν λέγαμε ότι μετέχουμε σε κάτι τόσο καταπληκτικό και συλλογικό. Κομμάτι της ίδιας μάζας κι εμείς, με τα δικά μας λαμπάκια να αναβοσβήνουν ακόμα.
Σου είπα πόσο χαρούμενο με κάνεις όταν αφήνεις αυτόν τον καταρράκτη προς τα δω;
Ναι ρε γαμώ το. Αυτός ο κόσμος δεν είναι ολόκληρος σκληρός. Υπάρχουν και χέρια που ενώνονται…

Sadmanivo
Η μάζα είμαστε εμείς.
Ω, ναι. Θα ήταν πολύ βολικό να ήταν ο εχθρός και να μη μας νιάζουν τα πρόσωπα αυτής της τραγωδίας. Θα ήθελα να είμαι Δον Κιχώτης και να φοράω τα ματογυάλια μου όπως το θέλω εγώ -ίσως και να το κάνω- μα αυτή η μισερή γλοιώδης μάζα χνότων είναι το υλικό που μας έφτιαξε.
Και ακριβώς, ο θεριστής δε θα ξεγελαστεί από τον οίκτο, ούτε θα χαμογελάσει με τις λέξεις και τα παιχνίδια μας. Ούτε θα ξύσει το γενάκι του προβληματισμένος στα περι χαλεπότητας του καιρού μας. Όλοι οι καιροί έτσι είναι για τους ανθρώπους τους…
Χαίρομαι για το πνεύμα σας!

Denis
Όλα τα επίπεδα τα βλέπω χαοτικά.
Μη με ρωτήσεις γιατί. Ίσως γιατί η ανισότητα αυτή που λες και μου θυμίζεις είναι η ισότητα του παρόντος.
Είναι too much αυτό;
(άργησα όμως ε;)

]]> Από: Denis http://panoplia.wordpress.com/2007/05/23/misery/#comment-3028 Denis Fri, 25 May 2007 12:25:44 +0000 http://panoplia.wordpress.com/2007/05/23/misery/#comment-3028 Βάση ατομικότητας ο στρατός είναι σε μάχη – κρυφή Και αν υπάρχει και «γυάλισμα» τότε περνάμε στο χαοτικό επίπεδο της ανισότητας και από τις δυο πλευρές! «Λεω να φύγω. Αντίο στρατέ μου. Αντίο!» :D Βάση ατομικότητας ο στρατός είναι σε μάχη – κρυφή
Και αν υπάρχει και «γυάλισμα» τότε περνάμε στο χαοτικό
επίπεδο της ανισότητας και από τις δυο πλευρές!
«Λεω να φύγω. Αντίο στρατέ μου. Αντίο!» :D

]]> Από: Sadmanivo http://panoplia.wordpress.com/2007/05/23/misery/#comment-3025 Sadmanivo Fri, 25 May 2007 03:52:26 +0000 http://panoplia.wordpress.com/2007/05/23/misery/#comment-3025 Μην ονειρεύεσαι στρατούς, η μάζα είν' εχθρός. Μοναχικός ο δρόμος, η σωτηρία μέσα από τη σταύρωση και το καθήκον να γίνεις φάρος φλέγοντας την ύλη σου. Άσχημα νέα, αγαπητέ Γουάτσον. Ζούμε σε χαλεπούς καιρούς. Μα ευτυχώς, για όλους θα πέσει αυλαία, φάρους ή μη. Ο θεριστής είναι ο απόλυτος εξομοιωτής. Μην ονειρεύεσαι στρατούς, η μάζα είν’ εχθρός. Μοναχικός ο δρόμος, η σωτηρία μέσα από τη σταύρωση και το καθήκον να γίνεις φάρος φλέγοντας την ύλη σου.
Άσχημα νέα, αγαπητέ Γουάτσον. Ζούμε σε χαλεπούς καιρούς. Μα ευτυχώς, για όλους θα πέσει αυλαία, φάρους ή μη. Ο θεριστής είναι ο απόλυτος εξομοιωτής.

]]> Από: Καπετάνισσα http://panoplia.wordpress.com/2007/05/23/misery/#comment-3023 Καπετάνισσα Thu, 24 May 2007 17:12:38 +0000 http://panoplia.wordpress.com/2007/05/23/misery/#comment-3023 Το ότι σμίγουνε κάμποσες φωνές εδώ μέσα πατώντας η μιά πάνω στην άλλη και παραπατώντας στις βαρετές, ανούσιες ευθείες των καιρών, για μένα είναι πολύ. Τέλος πάντων, είναι σπουδαίο. Να γινόμαστε ένα κουβάρι και ν΄αναπνέουμε. Το μεγαλειώδες και σωτήριο είναι ο έρωτας, ειπώθηκε ήδη, αλλά, πέραν αυόύ, κείνο που γίνεται εκεί έξω μας αφορά μεν, αλλά το έχουμε φτυσμένο δε. Κομμάτι είμαστε και μεις όλου αυτού που περιγράφεις, μα έχουμε γαμώτο μου και αλλιώτικες συλλογικότητες. Ξέρουμε να τις φτιάχνουμε δηλαδή. Όχι για την πάρτη μας μα για το μαζί, να πάρει η ευχή. Για κείνο το άγγιγμα που δεν είναι σπρώξιμο στην ουρά, ούτε αγκωνιά στο λεωφορείο. Χέρι που ενώνεται μ' άλλο είναι. Είναι! Το ότι σμίγουνε κάμποσες φωνές εδώ μέσα πατώντας η μιά πάνω στην άλλη και παραπατώντας στις βαρετές, ανούσιες ευθείες των καιρών, για μένα είναι πολύ. Τέλος πάντων, είναι σπουδαίο.
Να γινόμαστε ένα κουβάρι και ν΄αναπνέουμε.
Το μεγαλειώδες και σωτήριο είναι ο έρωτας, ειπώθηκε ήδη, αλλά, πέραν αυόύ, κείνο που γίνεται εκεί έξω μας αφορά μεν, αλλά το έχουμε φτυσμένο δε.
Κομμάτι είμαστε και μεις όλου αυτού που περιγράφεις, μα έχουμε γαμώτο μου και αλλιώτικες συλλογικότητες. Ξέρουμε να τις φτιάχνουμε δηλαδή. Όχι για την πάρτη μας μα για το μαζί, να πάρει η ευχή. Για κείνο το άγγιγμα που δεν είναι σπρώξιμο στην ουρά, ούτε αγκωνιά στο λεωφορείο. Χέρι που ενώνεται μ’ άλλο είναι. Είναι!

]]> Από: Βασιλική http://panoplia.wordpress.com/2007/05/23/misery/#comment-3022 Βασιλική Thu, 24 May 2007 17:02:11 +0000 http://panoplia.wordpress.com/2007/05/23/misery/#comment-3022 απο χθες το διαβαζω, το ξαναδιαβαζω... και δεν χωραω πουθενα, να σταθω, να πω μια λεξη... ασφυξια... ενα "δεν" και σημερα... απο χθες το διαβαζω, το ξαναδιαβαζω…
και δεν χωραω πουθενα, να σταθω, να πω μια λεξη…
ασφυξια…

ενα “δεν” και σημερα…

]]>