Misery
Αναπόσπαστο κομμάτι του χρόνου που θα περάσει κάποιος εδώ
σαν πολυέλαιος κρέμεται απ’ τα ταβάνια των σπιτιών και τριγυρνά σαν ερπετό στους δρόμους σε χαρακιές των εποχών στις φάτσες των ανθρώπων που φοβισμένοι περιμένουν αδημονούν σχεδόν ηδονικά φοβούμενοι το γέλιο τους το ίδιο.
Αυτά σκεφτόμουν παστωμένος μέσα σε μια χαοτική κατάσταση που περιλάμβανε ορδές από ανθρώπους που στέκονταν όρθιοι περιμένοντας. Κάποιοι απ’αυτούς ήρθαν νωρίς κι έπιασαν στα τοιχώματα και στα παράθυρα μια θέση. Ξεκλείδωσαν τα κόκαλα των ώμων και συμπτύχθηκαν ώστε να καταλαμβάνουν λιγότερο χώρο. Όπως τις σιδερώστρες που φυλάμε σε μια γωνιά. Πτυσσόμενοι κι εμείς. Κι ανακατεύτηκαν χνώτα πολλά και ηλικίες. Γκρίνιες και βλέμματα απλανή ή και δυστυχισμένα. Μια αόρατη πέψη σκέψεων που συντελείται αθόρυβα και οι αρσενικοί με αντανακλαστικά βλέμματα, κάποια απ’αυτά ζωώδη, φαντάζονται τα σφριγηλότερα από τα θηλυκά χωρίς ρούχα.
Τι περιμένουμε όλοι εκεί; Μια πόρτα δημόσιας υπηρεσίας, ή μια διαδρομή δεκάδων στάσεων ή τώρα που το σκέφτομαι, τον κύριο Γκοντό για να μας δώσει δανεικά ή κάποιον θαυματοποιό για να μας θεραπεύσει
comfort zone: Τύπος διανοητικής κατάστασης ο οποίος δημιουργεί νοητικά όρια, μέσα στα οποία ένα άτομο αποκομίζει μια αίσθηση ασφάλειας.
Το δικό μου comfort zone είχε ακτίνα 1 μέτρο. Τώρα είναι 13 εκατοστά. Σαν άνθρωπος της πόλης νιώθω πανικό. Κλείνω κάποια από τα αισθητήρια όργανα του σκάφους. Ρυθμίζω αναλόγως κάποια άλλα… Όραση: Σε άπειρο βάθος πεδίου. Ακοή: stand by. Όσφρηση: off. Αφή: Off. Γεύση: Memory mode.
Πίστεύω πως θ’αντέξω λίγο ακόμα έτσι.
Κοίτα τους στρατηγέ μου. Αυτοί είναι οι άνθρωποι μου. Αυτός είν’ ο στρατός που θα οδηγήσει την επανάσταση μου. Άνθρωποι κουρασμένοι. Ολοένα και πιο υπομονετικοί. Πιο συνεργάσιμοι. Πιο αδρανείς. Φέρτε οθόνες. Δείξτε μας περισσότερες διαφημίσεις. Είμαστε σε θέση. Όργανα γυμναστικής, εσώρουχα, παγωτά, αυτοκίνητα, ξυραφάκια μιας χρήσεως, καθαριστικά μπάνιου και αθλητικά παπούτσια. .. Φρίκαρα τώρα, αλήθεια. Λέω να φύγω. Αντίο στρατέ μου. Αντίο!
@ακουστικά.PattiSmith - Gimme Shelter
@photo.smashmethod
Μάιος 23, 2007 στο 10:12 μ.μ
φρικαρα κι εγω. ειμαι και ολιγον κλειστοφοβικη.στο μετρο για να αντεχω κατεβαινω σε ενδιαμεσες στασεις. στη ζωη δε γινεται παντα αυτο.
κι εμενα ολες μου οι αισθησεις ειναι σε memory mode.εκτος απο μια: την αφη..αυτη καιρο τωρα εχει κλειδωθει σε dead mode.
για να αντεξεις: γελα..οπως οι κλοουν.
Μάιος 23, 2007 στο 10:24 μ.μ
On. Σφαλιάρα ξυπνητήρι. Κρύο ντουζ μέτριο χωρίς και μια βραχυκυκλωμένη καλημέρα τοστ. Στο πλυντήριο, εγκέφαλος έτοιμος για κούρδισμα, φρεσκοπλυμένος με σκόνη γι’ αστραφτερότερα λευκά. Αγοραφοβικοί αχυράνθρωποι, γυρίζουνε τα πόμολα με αποστειρωμένα μαντηλάκια. Η μιζέρια στις πόλεις, φορά ημίψηλο καπέλο και κρατά ασημένια ταμπακιέρα. Χαμογελά υπάκουα στις κάμερες στους δρόμους.. ” Καταπληκτική αυτή η νέα οδοντόκρεμα.. κάνει ευτυχισμένα τα δόντια μου να λάμπουν”
Κι όμως, αυτός είναι ο στρατός που θα φέρει την επανάσταση.. Αυτοί οι κουρασμένοι και υπάκουοι αχυράνθρωποι. Και αλίμονο σαν θα βγουν από την ύπνωση.. γιατί τότε ”ο κόσμος θα τελειώσει. Όχι μ’ ένα πάταγο, αλλά μ’ ένα λυγμό.”
Το ραδιάκι παίζει και Radiohead. Paranoid Android. Off.
Τα σέβη μου, καλέ μου ντόκτορ.
Μάιος 23, 2007 στο 10:39 μ.μ
Υποδόρια μοναξιά…
Μάιος 24, 2007 στο 12:27 π.μ.
κι εγώ φρικάρω συχνά uqb - η μόνη διέξοδος ίσως είν ο έρωτας, ο ακραίος έρωτας που τρώει τα σωθικά και φέρνει τα μέσα έξω - αλλά πόσο αντέχεται κάτι τέτοιο;
Μάιος 24, 2007 στο 11:57 π.μ.
“η επανασταση” σήμερα μπορεί να γίνει και με ένα παγωτό χωνάκι , γιατί… μπορείς να το κρατήσεις στη γροθιά σου σαν πλακατ σε διαδήλωση .
και κυρίως γιατί …η κατανάλωση παγωτού σε λυτρώνει από τα κλειστοφοβικά συναισθήματα.
Μάιος 24, 2007 στο 12:25 μ.μ
Ουφ, μόλις γύρισα από την τράπεζα, οπότε είμαι πλήρως εγκλιματισμένη σ’ αυτό που γράφεις, περιγράφεις… Νομίζω ότι μου έδωσες με αυτό το κείμενο “αντιβίωση” για να συνέλθω ή εμβόλιο για να αντέχω στο μέλλον
(άντε θα το συνηθίσω το σκοτάδι σου, γιατρούλη)
Μάιος 24, 2007 στο 3:05 μ.μ
Σαν κάτοικος της επαρχίας δε νομίζω ότι μπορώ να συνειδητοποιήσω απόλυτα την όλη κατάσταση. Αν δεν έχω ζήσει κάτι πως να το ξέρω;; Παρολαυτά πιστεύω καμιά φορά ακόμα και εγώ αισθάνομαι κάπως έτσι δηλαδή ότι είμαι κλεισμένη σ’ένα δωμάτιο μαζί με αλλους 300(όχι του Λεωνίδα) και προσπαθώ να βγώ έξω από ένα τόσο δα παραθυράκι. Σίγουρα καταλαβαίνεις τι παθαίνει ένα σώμα ενός ατόμου με μέτριο ύψος και προς το παχουλό που προσπαθεί να βγει από μια σταλιά παραθυράκι ας μην αναφερθώ στην ζημιά της ψυχής. Ίσως είμαι εκτός θέματος αλλά όπως και να’χει μια φρίκη περιγράφω κι εγώ.Καλό απόγευμα Γιατρέ…
Μάιος 24, 2007 στο 4:00 μ.μ
Θα συμφωνήσω με τον Μάρκο… απόλυτα…
Μάιος 24, 2007 στο 4:10 μ.μ
«Πέψη σκέψεων» ενδιαφέρον!
Χωρίς την πέψη αυτή έρχεται η επανάσταση!!??
αλλιώς …
έρχεται η ατομικότητα
άλλοτε με «κλειστά αισθητήρια του σκάφους»
και ….
άλλοτε με ανοιχτούς πυραύλους!!!!!!!!!!
Ένας ακόμα μεταλλαγμένος πόλης!
Μάιος 24, 2007 στο 6:20 μ.μ
alicia
Σε συνδυασμό με την κλειστοφοβία έχουμε να κάνουμε με άκρως εκρηκτικό μείγμα! Οι ενδιάμεσες στάσεις είναι μια πολύ καλή ιδέα, αρκεί να έχεις λίγο χρόνο παραπάνω.
Λυπάμαι για την αφή…και γελώ… γελώ σαν παρανοϊκός!
Αννίτα
Ένα μικρό ποστάκι-σχόλιο. Τι όμορφο!
Ο κόσμος, όντως θα τελειώσει με λυγμό. Που το ξέρεις;
Πριν όμως πρέπει να ξεσκουριάσω τις αρθρώσεις του στρατού μου!
Paranoid Androids to be!!!
xnoudi
Αυτό το ρημάδι το υποδόριο να μην ήταν.
Το υφέρπων κάτω απ’τα ωραία μας φρύδια…
markosthegnostic
Ο ακραίος έρωτας είναι η λύση για τα πάντα. Βρες μου ένα οποιοδήποτε πρόβλημα που δε θα λυνόταν ενα του έκχυες ερωτικό πάθος στον πυρήνα του.
Πες μου για έναν εραστή που προβληματίστηκε ποτέ για τα μαθηματικά.
Όσο κρατάει. Εξάλλου ποιός θα άντεχε περισσότερο;
thelastrealanwnymous
Αυτού του είδους οι επαναστάσεις θα μας φάνε…
Μπορούμε να χτυπήσουμε και tatoo του εν λόγω προϊόντος στους ώμους μας για να νοιώθουμε μια χαρά.
Μωρέ να έχω 2 λίτρα παγωτό και ας είναι και no-name!
scalidi
Δυστυχώς, πρέπει να αντέξεις κι εσύ και όλοι μας. Οι ουρές (κάτι που συμβαίνει και στις τράπεζες) σηκώνουν μια ξεχωριστή δική τους ανάλυση. Ίσως και να είναι χειρότερο να αδημονείς μετρώντας το χρόνο μπροστά σου και να κοιτάς εκείνη τη γιαγιάκα που τόση ώρα τώρα ψάχνει το βιβλιάριο της…
Το σκοτάδι θα το συνηθίσεις. Τα key-points τα έκανα άσπρα! Φαίνονται.
ε;
Γωγώ
Την κατάσταση αυτή δεν την έχεις συνηθίσει πολύ, αλλά σίγουρα έχεις βρεθεί σ’αυτήν κάποια στιγμη.
Οι τυχεροί και αξιοζήλευτοι (απο πολλές απόψεις) άνθρωποι που ζουνε στην επαρχία, έχουν το comfort zone τους όχι στο 1 αλλά στα 3-5 μέτρα. Υπάρχει περισσότερο κενό.
Εσύ θα ένιωθές ίσως άβολα στο 1 μέτρο από τον διπλανό σου που για τα αστικά κέντρα θεωρείται πραγματικά άνετο.
Μα δεν είσαι καθόλου εκτός θέματος!
dreamerland
Μα ποιός μπορεί να διαφωνήσει με τον Μάρκο και με τον έρωτα;
Denis
Χωρίς πέψη, επανάσταση. Κάπως έτσι.
Μα η ατομικότητα ζει και βασιλεύει και τον κόσμο κυριεύει.
Για προσπάθησε σε μια τέτοια κατάσταση να αρπάξεις λίγο χώρο απ’τον διπλανό σου. Ξέρεις πως θα σε κοιτάξει;
Εντάξει… εκτός κι αν προηγουμένως του γυάλισες!
Μάιος 24, 2007 στο 7:34 μ.μ
ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙ! φαίνονται όλα…
Μάιος 24, 2007 στο 8:02 μ.μ
απο χθες το διαβαζω, το ξαναδιαβαζω…
και δεν χωραω πουθενα, να σταθω, να πω μια λεξη…
ασφυξια…
ενα “δεν” και σημερα…
Μάιος 24, 2007 στο 8:12 μ.μ
Το ότι σμίγουνε κάμποσες φωνές εδώ μέσα πατώντας η μιά πάνω στην άλλη και παραπατώντας στις βαρετές, ανούσιες ευθείες των καιρών, για μένα είναι πολύ. Τέλος πάντων, είναι σπουδαίο.
Να γινόμαστε ένα κουβάρι και ν΄αναπνέουμε.
Το μεγαλειώδες και σωτήριο είναι ο έρωτας, ειπώθηκε ήδη, αλλά, πέραν αυόύ, κείνο που γίνεται εκεί έξω μας αφορά μεν, αλλά το έχουμε φτυσμένο δε.
Κομμάτι είμαστε και μεις όλου αυτού που περιγράφεις, μα έχουμε γαμώτο μου και αλλιώτικες συλλογικότητες. Ξέρουμε να τις φτιάχνουμε δηλαδή. Όχι για την πάρτη μας μα για το μαζί, να πάρει η ευχή. Για κείνο το άγγιγμα που δεν είναι σπρώξιμο στην ουρά, ούτε αγκωνιά στο λεωφορείο. Χέρι που ενώνεται μ’ άλλο είναι. Είναι!
Μάιος 25, 2007 στο 6:52 π.μ.
Μην ονειρεύεσαι στρατούς, η μάζα είν’ εχθρός. Μοναχικός ο δρόμος, η σωτηρία μέσα από τη σταύρωση και το καθήκον να γίνεις φάρος φλέγοντας την ύλη σου.
Άσχημα νέα, αγαπητέ Γουάτσον. Ζούμε σε χαλεπούς καιρούς. Μα ευτυχώς, για όλους θα πέσει αυλαία, φάρους ή μη. Ο θεριστής είναι ο απόλυτος εξομοιωτής.
Μάιος 25, 2007 στο 3:25 μ.μ
Βάση ατομικότητας ο στρατός είναι σε μάχη – κρυφή
Και αν υπάρχει και «γυάλισμα» τότε περνάμε στο χαοτικό
επίπεδο της ανισότητας και από τις δυο πλευρές!
«Λεω να φύγω. Αντίο στρατέ μου. Αντίο!»
Μάιος 25, 2007 στο 6:34 μ.μ
scalidi
χαίρομαι…
Βασιλική
Το να μη χωράς πουθενά, είναι κουραστικό.
Το ξέρω…
Αν και βοηθάει το μέσα να μεγαλώνει στο άπειρο
Καπετάνισσα
Στις ανούσιες ευθείες τον καιρών πάνω περνάμε εκατομμύρια φορές πάνω στο πατίνι μας. Η φθορά που προκαλούμε είναι τόσο μικρή, μα η σπουδαιότητα μεγάλη. Συμφωνώ.
Θα μας θεωρούσαν ψωνισμένους εκείνοι -οι μάζες που βλέπουμε- αν λέγαμε ότι μετέχουμε σε κάτι τόσο καταπληκτικό και συλλογικό. Κομμάτι της ίδιας μάζας κι εμείς, με τα δικά μας λαμπάκια να αναβοσβήνουν ακόμα.
Σου είπα πόσο χαρούμενο με κάνεις όταν αφήνεις αυτόν τον καταρράκτη προς τα δω;
Ναι ρε γαμώ το. Αυτός ο κόσμος δεν είναι ολόκληρος σκληρός. Υπάρχουν και χέρια που ενώνονται…
Sadmanivo
Η μάζα είμαστε εμείς.
Ω, ναι. Θα ήταν πολύ βολικό να ήταν ο εχθρός και να μη μας νιάζουν τα πρόσωπα αυτής της τραγωδίας. Θα ήθελα να είμαι Δον Κιχώτης και να φοράω τα ματογυάλια μου όπως το θέλω εγώ -ίσως και να το κάνω- μα αυτή η μισερή γλοιώδης μάζα χνότων είναι το υλικό που μας έφτιαξε.
Και ακριβώς, ο θεριστής δε θα ξεγελαστεί από τον οίκτο, ούτε θα χαμογελάσει με τις λέξεις και τα παιχνίδια μας. Ούτε θα ξύσει το γενάκι του προβληματισμένος στα περι χαλεπότητας του καιρού μας. Όλοι οι καιροί έτσι είναι για τους ανθρώπους τους…
Χαίρομαι για το πνεύμα σας!
Denis
Όλα τα επίπεδα τα βλέπω χαοτικά.
Μη με ρωτήσεις γιατί. Ίσως γιατί η ανισότητα αυτή που λες και μου θυμίζεις είναι η ισότητα του παρόντος.
Είναι too much αυτό;
(άργησα όμως ε
Μάιος 26, 2007 στο 8:04 π.μ.
Απεργία του μετρό, ηλεκτρικού και προαστειακού και εγώ εγκλωβισμένη, με το σακκίδιο του λαπτοπ στο λεωφορείο… Από αυτά τα μακρυά, τις σκουληκαντέρες, και εμείς μέσα του μου φαινόμαστε χιλιάδες… Εκεί να δεις, uqb, comfort zone ούτε τρία εκατοστά, το δικό μου είναι 1,5 μ. Ο παππούς δίπλα άπλυτος μέρες, ιδρώνει συνεχώς. Μουσκεύει το χέρι μου, ακουμπά και το μανίκι μου, στέκομαι σαν άλογο κούρσας όλο νεύρο, ελέφαντας που αισθάνεται ένα ποντίκι να σκαρφαλώνει στο αυτί του. Πίσω μου μια γυναίκα έχει ξαπλώσει επάνω μου, θέλει το παράθυρο, το ανοιγμένο τόσο δα παράθυρο, το μοναδικό πράγμα που με κάνει ακόμη να αναπνέω. Θέλω να κατέβω αλλά είμαι κτισμένη ανάμεσά τους. Ξέρω ότι αν κατέβω θα αργήσω και ότι ίσως δεν βρω άλλο λεωφορείο.
Μου αρέσει το περπάτημα. Κατεβαίνω, comfort zone αποκαταστάθηκε.
Δεν πειράζει, ας αργήσω, από το να τρελλαθώ…
Εξαιρετικό το κείμενό σου!
Καλή σου μέρα!
Μάιος 26, 2007 στο 11:38 π.μ.
Zoe
Αν είναι κάτι πολύ άσχημο, είναι αυτό που περιγράφεις. Και με αποσκευές. Σε τέτοιες περιπτώσεις πραγματικά προτιμότερο είναι να περπατάς, ή να πληρώνεις ταξί, ή ακόμα και να αργήσεις.
Πολλές φορές είναι αδύνατο να το παλέψεις…
Καλημέρα
Μάιος 27, 2007 στο 10:43 μ.μ
Λυπάμαι που δεν είχα το χρόνο (ή τη θέληση, ίσως
να αναπτύξω περισσότερο το σχόλιό μου.
Συμφωνώ για τη μάζα. Θα μπορούσα ίσως και να επαυξήσω. Το σύνολο των παραπεταμένων, ημισυνειδητών, δευτερευόντων, επουσιωδών κλπ στοιχείων του καθενός μας είναι μια σταγόνα στον ωκεανό της μάζας.
Τελικά, μάζα δεν είναι οι άλλοι άνθρωποι μα μια στάση ζωής, μια κατάσταση ύπαρξης, η οποία ενυπάρχει μέσα στον καθένα μας σε διάφορο βαθμό.
Κλπ, κλπ.
Οι ωραίες συζητήσεις γίνονται ωραιότερες δια ζώσης. Συνήθως.
Καλησπέρα druqbar.
Μάιος 28, 2007 στο 8:10 μ.μ
Είναι μια τόσο μεγάλη συζήτηση αυτό αγαπητέ μου, που πίστεψε με, η διάθεση σου και ο χρόνος σου ήταν αρκετά για να ανταλλάξουμε μια σπίθα σκέψης πάνω στο θέμα (τόσο χρειάζεται καμιά φορά).
Η μάζα είναι στάση ζωής. Ναι. Συμφωνώ απολύτως. Όπως κι αυτό που λέμε προβατοποίηση.
δια ζώσης λοιπόν!
καλησπέρα
Μάιος 29, 2007 στο 11:38 π.μ.
«η ανισότητα είναι η ισότητα του παρόντος» (Το κρατώ)
Ναι είναι χαοτικά όλα αυτά
μα αν το δούμε σαν μια κουκίδα χρόνου τότε -
Παίρνουμε μάθηση και γνώση και το αποτέλεσμα είναι δικό μου ,
δικό σου — Οπλίσου