Αυτό το άρθρο δημοσιεύτηκε την 21/05/2007 στις 19:35 και έχει αρχειοθετηθεί ώς shots, πληγές με ετικέτες handmade. Μπορείτε να παρακολουθήσετε τυχόν νέες απαντήσεις χρησιμοποιώντας το feed RSS 2.0
Τα σχόλια και τα pings είναι απενεργοποιημένα.
Τότε πέτα τη βαριά σου πανοπλία, πάρε φόρα άγγιξε τον ουρανό, βούτηξε στα σύννεφα, ζήλεψε τα ύψη των αετών και άσε την καρδιά σου να πιστέψει, πως έγινε πετούμενο και άστρο και ίσως τότε να βγάλεις δικά της φτερά, και να πετάξεις για όσο θέλεις και όταν θελήσεις να κατέβεις και πάλι απλώς να σε απιθώσουν απαλά, όπως βάζουμε ένα μωρό στην κούνια…
[ΟΜΩΣ Ακόμη κι αν ήταν να συντριβώ δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να αρνηθώ να αγγίξω τον ουράνιο θόλο… Ίσως τελικά να κρύβω έναν ανόητο Ίκαρο μέσα μου…]
Να πω ‘με γεια’; Θα πω. I like I like
Και.. δεν το κάνεις, λες. Όμως, δεν έχουν όλα τα σταράκια μαγικές σούστες, σαν και τα δικά σου, να σε φτάνουν ως τον ουρανό!
Κι αν στο γνωστό σενάριο σε φρενάρει η καταραμένη η βαρύτητα, μπορείς να φτιάξεις ένα άλλο (εσύ θαρρώ πως σίγουρα μπορείς)
και σ’ αυτό, το λεπτό σκοινάκι στην παλάμη σου ανοίγει πορτοκαλί αλεξίπτωτο! Αφελής, υπεραισιόδοξη σκέψη; Μπορεί. Μα δεν αξίζει μία δοκιμή;
κάνε ότι θες με το μπλογκ σου,αλλά σου Απαγορεύω να ξαναβγάλεις τη γραμμή με το αστεράκι!!!!!!!!!!!
ναι ΣΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΩ.. κατα τ άλλα το μπλοκγ είναι δικό σου… η γραμμούλα όχι!!!!!
**MåvяiÐåliå **
Ε, το βίωσα λίγο και το υπολόγισα πολύ ,σε μεγέθυνση. Βέβαια αυτή είναι μια αίσθηση της στιγμής…
**Zoe**
Πάντα έχουμε δυο πλευρές. Αυτή που ονειρεύεται, και την άλλη που υπολογίζει. Αέναος είναι ο αγώνας. Τη μια είσαι έτοιμος να πετάξεις και την άλλη το ξανασκέφτεσαι…
Ο Ίκαρος δεν είναι ανόητος. Είναι το μπροστά!
**xnoudi**
Η πτήση με την πτώση διατηρούν αυτή τη σχέση πάθους που θα κρατήσει για πάντα.
Ευτυχώς ο ουρανός δε γέμισε ακόμα ανθρώπους… ΝΑ είχαμε και traffic jam στους αιθέρες;
Δε σ’αρέσει το χαμογελάκι;
**nosyparker**
Το κακό με τους λευκοντυμένους πολεμιστές είναι ότι φαίνονται στις νυχτερινές μάχες και τραβούν πάνω τους όλα τα βέλη. Είπα για λίγη παραλλαγή, μιας και όλες οι μάχες πια είναι νυχτερινές
**Αννίτα**
Φχαριστώ!
Έχω σταράκια με μαγικές σούστες; Χμμ τελευταία φορά τους είχα βάλει ρόδες για να προλαβαίνω!
Ναι, με αλεξίπτωτο μπορώ να δοκιμάσω. Και ποιός δειλός δε θα δοκίμαζε; Να πούμε πορτοκαλί;
Ας πούμε…
**Desposini_Savio**
Ε όχι και μόνο. Απλά, μέχρι να γιάνουν τα μούτρα μας γιατί δε θα βλεπόμαστε ως τότε…
Καλησπέρες!
**dreamerland**
Ναι, μάλλον θα το ξανάκανα. Αν είσαι αδιόρθωτος μια φορά, είσαι και για πάντα.
Υ.Γ.το header έκανε ένα lifting και ξαναήρθε!
**alkyoni**
Είναι δύσκολο στα μαύρα, μα δε βλάπτει μια προσπάθεια…
**foulianna**
Είναι τελικά κι από ποια πλευρά θα το δεις. Μια πτώση μπορεί να σου προσφέρει πολλά. Η πρόσκρουσει πάλι ότι και να σου προσφέρει…τι να προλάβεις;
ναι…το φαντάζομαι για σένα και το μαύρο !
**Denis**
Αν παραμείνω στο να τον σκέφτομαι πραγματικά θα έχω πιο ασφαλείς πτήσεις κι από αεροπλάνο…
Από ψηλά πως φάινεστε;
δεν ξέρω…μικροι;
**alexandra**
Το ρίσκο πάντα αξίζει. Βέβαια περισσότερο να στέκεσαι μετά όρθιος και να το διηγείσαι…
**markosthegnostic**
Να μια παρήγορη και ριζοσπαστική ιδέα.
Μπορεί και να τιμωρήθηκαν που για χάρη τους ριψοκινδύνεψε όλος ο παράδεισος.
Για κάποιον ηγέτη κάτι τέτοιο θα θεωρούνταν ανεύθυνο.
Χμμμ… με γεια. Όχι ολόψυχα, γιατί μου άρεσε το λευκό, μα όχι και ψεύτικα επίσης.
Τελικά, η αλλαγή είναι μέσα στη ζωή.
Και όσον αφορά στην πτή(ώ)ση, χίλιοι την ονειρεύονται κρυφά, ένας την τολμάει και την πληρώνει στα φανερά.
Προσωπικά, όταν κοιτάζω την άβυσσο παραλύω απ’ τον φόβο.
**Sadmanivo**
Το λευκό μας άρεσε όλους. Σε δικαιολογώ απολύτως!
Η αλλαγή είναι παντού. Όπως και το σκότος.
Όσο για την άβυσσο… γενναίος που το παραδέχεσαι, αν και η δουλειά της αβύσσου είναι ακριβώς αυτή!
**World famous …..**
Αντέχεις.
Το ξέρω πως αντέχεις. Εκείνοι δε θα αντέξουν για πολύ…
**Βασιλική**
Χαίρομαι που παρατηρήσατε το άσπρο απο πίσω.
Όσο θα φθείρεται το μαύρο θα φαίνεται. Είναι ένας τοίχος.
Ναι…οι μέρες “δεν” είναι πάντα περισσότερες!
**Denis**
Μπορείς!
**scalidi**
Εχεις δίκιο… εδώ δε σκέφτηκα τον εαυτό μου… Χρειάζεται σκοτάδι για να το διαβάσεις καλά. Θα προσπαθήσω να έχω μεγάλα στοιχεία!
21/05/2007 στο 20:11
Πως έμαθες για τη συντριβή της πτώσης; Το βίωσες; ή απλά το υπολόγισες;
21/05/2007 στο 21:45
Τότε πέτα τη βαριά σου πανοπλία, πάρε φόρα άγγιξε τον ουρανό, βούτηξε στα σύννεφα, ζήλεψε τα ύψη των αετών και άσε την καρδιά σου να πιστέψει, πως έγινε πετούμενο και άστρο και ίσως τότε να βγάλεις δικά της φτερά, και να πετάξεις για όσο θέλεις και όταν θελήσεις να κατέβεις και πάλι απλώς να σε απιθώσουν απαλά, όπως βάζουμε ένα μωρό στην κούνια…
[ΟΜΩΣ Ακόμη κι αν ήταν να συντριβώ δεν νομίζω ότι θα μπορούσα να αρνηθώ να αγγίξω τον ουράνιο θόλο… Ίσως τελικά να κρύβω έναν ανόητο Ίκαρο μέσα μου…]
22/05/2007 στο 00:22
Πτήση – Πτώση (ξανά και ξανά και ξανά και ξανά )
Αμετανόητα.
Κρίμα που δεν το μπορούν όλοι. Αλλά και πάλι θα γέμιζε ο ουρανός ανθρώπους πουλιά και το έδαφος ανθρώπους ερείπια.
Καλύτερα έτσι. Για τους λίγους.
22/05/2007 στο 00:23
Ξέχασα να σου πω ότι σου πάνε τα μαύρα (χαμογελάκι σε λέξη γιατί μισώ το συγκεκριμένο του (@#$%^)wordpress).
22/05/2007 στο 02:21
Μαύρισες κι εσύ γιατρέ; Σε σένα ειδικά προτιμούσα το άσπρο, (λευκός ιππότης κι έτσι)
22/05/2007 στο 03:03
Να πω ‘με γεια’; Θα πω. I like I like
Και.. δεν το κάνεις, λες. Όμως, δεν έχουν όλα τα σταράκια μαγικές σούστες, σαν και τα δικά σου, να σε φτάνουν ως τον ουρανό!
Κι αν στο γνωστό σενάριο σε φρενάρει η καταραμένη η βαρύτητα, μπορείς να φτιάξεις ένα άλλο (εσύ θαρρώ πως σίγουρα μπορείς)
και σ’ αυτό, το λεπτό σκοινάκι στην παλάμη σου ανοίγει πορτοκαλί αλεξίπτωτο! Αφελής, υπεραισιόδοξη σκέψη; Μπορεί. Μα δεν αξίζει μία δοκιμή;
22/05/2007 στο 07:47
μόνο down on earth τότε;
δεν λέει. ας πετάξουμε και ας φάμε τα μούτρα μας.
αφού θα το ξανακάνουμε Δόκτωρα..
καλημέρα!
22/05/2007 στο 09:41
Κάτι μου λέει ότι θα το έκανες στην πρώτη ευκαιρία…
Υ.Γ. Που πήγε εκείνο το υπέροχο header;
22/05/2007 στο 10:01
κάνε ότι θες με το μπλογκ σου,αλλά σου Απαγορεύω να ξαναβγάλεις τη γραμμή με το αστεράκι!!!!!!!!!!!
ναι ΣΤΟ ΑΠΑΓΟΡΕΥΩ.. κατα τ άλλα το μπλοκγ είναι δικό σου… η γραμμούλα όχι!!!!!
22/05/2007 στο 11:51
“Σημασία δεν εχει η πτώση αλλά η πρόσκρουση”
:D:D
Με ‘γειά το νέο look, προτιμώ κι εγώ το μαύρο
22/05/2007 στο 14:29
Ήδη τον έχεις αγγίξει τον ουρανό…..
και μόνο που τον σκέφτεσαι!!
Είδες που δεν έπεσες??!!!!
(Πώς φαινόμαστε από τόσο ψηλά??)
22/05/2007 στο 15:58
μερικές φορές αξίζει το ρίσκο… (μια που αγγίζει τον ουρανό και ότι γίνει)
22/05/2007 στο 16:36
λες κι η πτώση των αγγέλων να έγινε μετά από ένα ριψοκίνδυνο άλμα στο δικό τους ουρανό;
22/05/2007 στο 19:50
**MåvяiÐåliå **
Ε, το βίωσα λίγο και το υπολόγισα πολύ ,σε μεγέθυνση. Βέβαια αυτή είναι μια αίσθηση της στιγμής…
**Zoe**
Πάντα έχουμε δυο πλευρές. Αυτή που ονειρεύεται, και την άλλη που υπολογίζει. Αέναος είναι ο αγώνας. Τη μια είσαι έτοιμος να πετάξεις και την άλλη το ξανασκέφτεσαι…
Ο Ίκαρος δεν είναι ανόητος. Είναι το μπροστά!
**xnoudi**
Η πτήση με την πτώση διατηρούν αυτή τη σχέση πάθους που θα κρατήσει για πάντα.
Ευτυχώς ο ουρανός δε γέμισε ακόμα ανθρώπους… ΝΑ είχαμε και traffic jam στους αιθέρες;
Δε σ’αρέσει το χαμογελάκι;
**nosyparker**
Το κακό με τους λευκοντυμένους πολεμιστές είναι ότι φαίνονται στις νυχτερινές μάχες και τραβούν πάνω τους όλα τα βέλη. Είπα για λίγη παραλλαγή, μιας και όλες οι μάχες πια είναι νυχτερινές
**Αννίτα**
Φχαριστώ!
Έχω σταράκια με μαγικές σούστες; Χμμ τελευταία φορά τους είχα βάλει ρόδες για να προλαβαίνω!
Ναι, με αλεξίπτωτο μπορώ να δοκιμάσω. Και ποιός δειλός δε θα δοκίμαζε; Να πούμε πορτοκαλί;
Ας πούμε…
**Desposini_Savio**
Ε όχι και μόνο. Απλά, μέχρι να γιάνουν τα μούτρα μας γιατί δε θα βλεπόμαστε ως τότε…
Καλησπέρες!
**dreamerland**
Ναι, μάλλον θα το ξανάκανα. Αν είσαι αδιόρθωτος μια φορά, είσαι και για πάντα.
Υ.Γ.το header έκανε ένα lifting και ξαναήρθε!
**alkyoni**
Είναι δύσκολο στα μαύρα, μα δε βλάπτει μια προσπάθεια…
**foulianna**
Είναι τελικά κι από ποια πλευρά θα το δεις. Μια πτώση μπορεί να σου προσφέρει πολλά. Η πρόσκρουσει πάλι ότι και να σου προσφέρει…τι να προλάβεις;
ναι…το φαντάζομαι για σένα και το μαύρο !
**Denis**
Αν παραμείνω στο να τον σκέφτομαι πραγματικά θα έχω πιο ασφαλείς πτήσεις κι από αεροπλάνο…
Από ψηλά πως φάινεστε;
δεν ξέρω…μικροι;
**alexandra**
Το ρίσκο πάντα αξίζει. Βέβαια περισσότερο να στέκεσαι μετά όρθιος και να το διηγείσαι…
**markosthegnostic**
Να μια παρήγορη και ριζοσπαστική ιδέα.
Μπορεί και να τιμωρήθηκαν που για χάρη τους ριψοκινδύνεψε όλος ο παράδεισος.
Για κάποιον ηγέτη κάτι τέτοιο θα θεωρούνταν ανεύθυνο.
22/05/2007 στο 21:45
Χμμμ… με γεια. Όχι ολόψυχα, γιατί μου άρεσε το λευκό, μα όχι και ψεύτικα επίσης.
Τελικά, η αλλαγή είναι μέσα στη ζωή.
Και όσον αφορά στην πτή(ώ)ση, χίλιοι την ονειρεύονται κρυφά, ένας την τολμάει και την πληρώνει στα φανερά.
Προσωπικά, όταν κοιτάζω την άβυσσο παραλύω απ’ τον φόβο.
23/05/2007 στο 09:38
Θέλω, μα δε με αφήνουν… Αντέχω;
Καλημέρα
23/05/2007 στο 10:16
φωναζει το ασπρο κρυμμενο απο πισω, αλλα…
ποιος το ακουει;;;
ασχετη με το ποστ σας…
να με συμπαθατε…
σημερα ειναι μια μερα “δεν”…
23/05/2007 στο 14:55
“Μπορώ” – Μαγική λέξη!
23/05/2007 στο 16:54
Με γεια! Εμάς του υπερ-μύωπες δεν μας σκέφτηκες λιγάκι; αχ, πάνε τα ματάκια μου… Ωραίες οι ελβιέλες σου
23/05/2007 στο 18:57
**Sadmanivo**
Το λευκό μας άρεσε όλους. Σε δικαιολογώ απολύτως!
Η αλλαγή είναι παντού. Όπως και το σκότος.
Όσο για την άβυσσο… γενναίος που το παραδέχεσαι, αν και η δουλειά της αβύσσου είναι ακριβώς αυτή!
**World famous …..**
Αντέχεις.
Το ξέρω πως αντέχεις. Εκείνοι δε θα αντέξουν για πολύ…
**Βασιλική**
Χαίρομαι που παρατηρήσατε το άσπρο απο πίσω.
Όσο θα φθείρεται το μαύρο θα φαίνεται. Είναι ένας τοίχος.
Ναι…οι μέρες “δεν” είναι πάντα περισσότερες!
**Denis**
Μπορείς!
**scalidi**
Εχεις δίκιο… εδώ δε σκέφτηκα τον εαυτό μου… Χρειάζεται σκοτάδι για να το διαβάσεις καλά. Θα προσπαθήσω να έχω μεγάλα στοιχεία!
ελβιέλες; Σωστό…
24/05/2007 στο 10:43
Thanks!!!