Painkiller
Ανασυντάσσει τα μουδιασμένα μέλη της.
Αφουγκράζεται σιωπώντας.
Κάτι συμβαίνει στο βαθύτερο πυρήνα της. Έντονα όλα. Σαν πορτοκαλί και κόκκινο και μπλε κοβαλτίου. Αποστρέφει το βλέμμα από τις αποικίες των αραχνών, δεν την αφορούν οι διαδρομές τους τώρα. Ούτε να κρίνει είναι σε θέση. Ή να φωνάξει, να βρίσει, να ξεσπάσει με όση δύναμη της επιτρέπουν τα πνευμόνια.
Όλα θολά. Κι αυτός ο πόνος… Ατσάλινα έμβολα χωρίς σταματημό. Ντουπ-τα-τα-ντουπ-τα-τα… Διογκώνονται και ξεφουσκώνουν ρυθμικά τα αγγεία στη μέσα μεριά των ματιών σου. Σε ρυθμό βαλς. Ντουπ-τα-τα-ντουπ-τα-τα…σαν κάποιο ξεχασμένο χρέος που έφερε το πλήρωμα του χρόνου πάλι. Πλή-ρω-σε-πλή-ρω-σε.
Παραδίνεσαι;
Παυσίπονο. Ποτήρι. Ο παφλασμός του αναβράζοντος δισκίου. Μπουρμπουλήθρες. Χάνεσαι μέσα τους για όσο κρατούν. Μπορείς να βάλεις το αφτί σου από πάνω και να ακούς τους χιλιάδες μικροσκοπικούς παφλασμούς. Ένας μικρόκοσμος που ανατινάζεται για πάρτη σου. Αν ακούσεις προσεκτικά ίσως να σου φανεί σαν παιδικό τραγούδι.
Σι μαριό-μαριό, σι ντο ρε μι μακαρό, μακαρό…
Πιες.
Μπλιαχ!
Όλα τα φάρμακα πρέπει να είναι πικρά. Καρμική ανταλλαγή αισθήσεων. Θυσία γεύσης για ίαση. Είναι τόσο πικρό που μοιάζει με δίκαιη ανταλλαγή. Έγινε.
Πέφτεις εξαντλημένη στο πρώτο πανωσέντονο που βρίσκεις. Και περιμένεις.
Σαν αιωρούμενη χειραψία αμήχανα. Περιμένεις ακόμα.
Πέρασε ώρα…
Κοιμούνται οι νευρώνες, μα εσύ ακόμα ξύπνια. Ξεδιπλώνεσαι.
Βρήκες τη δύναμη να παίξεις τις άκρες των μαλλιών στα δάχτυλά σου.
Θα ορκιζόμουν ότι σ’ ακούω ακόμα να σφυρίζεις αυτό το μονότονο σκοπό.
Σι μαριό-μαριό, σι ντο ρε μι μακαρό, μακαρό…
Κι εγώ να προσπαθώ να καταλήξω σε αναπάντητα ερωτήματα αλτρουισμού.
Αν πονάς άραγε περισσότερο, όταν πονούν εκείνοι π’αγαπάς απ’ ότι ο ίδιος…
@photo.~Jangsara
18/05/2007 στο 17:29
Μόνο όταν μας πονάει το σώμα καταλαβαίνουμε
Ότι είναι ο χειρότερος εχθρός της ψυχής!!
18/05/2007 στο 17:43
ναι, πονας περισσοτερο.κι ας το ρωτας, το ξερεις.
δεν υπαρχουν pain killers..μονο pain feeders κι οσο “μικροτεροι” τοσο πιο επικινδυνοι: μια μυρωδια, μια νοτα,μια λεξη (ιδια για τους αλλους μα για σενα παντα διαφορετικη), μια ημερομηνια, ενα τραγουδι..
να μη συνεχισω ε;
18/05/2007 στο 18:23
Το σώμα και η ψυχή πονάνε. Πονάμε όταν πονούν αυτοί που αγαπάμε. Μα είναι η αγάπη μας γι’ αυτούς παυσίπονη αρκετά; Γιατί θαρρώ πως κάποιοι πόνοι κι αν ναρκώνονται και μουδιάζουν προσωρινά με αναβράζοντα δισκία, θέλουν εκτός από αγάπη και δύναμη ψυχής και χρόνο.. φορές φορές πολύ χρόνο, να κάνουν τον κύκλο τους, ώσπου η φωτιά κάρβουνο να γίνει.
Μα κι αυτή η ‘καρμική ανταλλαγή αισθήσεων’ που αναφέρεις, καλέ μου ντόκτορ, με πήγε αλλού. Σκέφτηκα την πρώτη βουδιστική αλήθεια. Η ζωή είναι πόνος και ο πόνος αυτός είναι που δένει όλα τα όντα, σ’ έναν ατελείωτο κύκλο ύπαρξης. Και είναι τόσο δύσκολο να ξεφύγουμε απ’ αυτόν και ό,τι τον γεννά και να είμαστε ελεύθεροι..
19/05/2007 στο 00:16
Σι μαριό σι μαριό
σι ντορεμί μακαρό μακαρό
λέο λέο τιπ τιπ τιπ
σι μαριό ουάν του θρι.
Ξέχασες το μπουφ γιατρέ. Γίνεται να τα “βγάζεις” δίχως μπουφ?
Ντουπ-τα-τα-ντουπ-τα-τα ρυθμικά. Στο κέντρο του μυαλού. Εκεί που κανένα αναβράζων δισκίο δεν είναι ικανό να εισχωρίσει και να απαλύνει τις αναμνήσεις…
19/05/2007 στο 18:46
Θα συμφωνήσω με την Χνουδάτη για την τελευταία της πρόταση. Με “κόλλησε” το κείμενό σου. Ευχάριστα σαφώς..:)
20/05/2007 στο 03:44
Δίλλημα ή αμηχανία; Αποσυντονισμός μήπως; Αυπνία;
Όχι, δεν σχολιάζω το κείμενό σου.
Την κατάστασή μου σχολιάζω.
Κάτι τριγυρίζει στην ούγια της προσοχής μα δεν μπορώ να τ’αγκιστρώσω.
Βιώνουμε τον πόνο τον δικό μας διαφορετικά απ’ αυτόν των αγαπημένων.
Ίσως, με ενοχικά σύνδρομα μη συμμετοχής.
Ίσως, πονάμε που δεν πονάμε κι εμείς μαζί.
Meta-pain, ίσως.
Ή και ανοησίες ενός κουρασμένου μυαλού.
Εις το επαναναγνώσκειν.
20/05/2007 στο 10:55
**Denis**
Δεν ξέρω ακόμα αν ο φυσικός πόνος είναι πιο δυσβάσταχτος απ’ τον ψυχικό.
Ίσως και τα μεγέθη τους να είναι ασύγκριτα…
**alicia**
painFeeders. Ωραίο.
Άπειροι είναι. Παντού. Ορατοί και αόρατοι. Πρέπει να σχεδιάζεις συνεχώς το μονοπάτι της διαδρομής σου για να μην μπλεχτεις μαζί τους.
Κάτι αδύνατο έτσι κι αλλιώς…
**Αννίτα**
Για όλα αυτά, και για ένα-ένα ξεχωριστά υπάρχει και ένα παυσίπονο.
Και η αγάπη δεν είναι το απόλυτο παυσίπονο. Θα ήταν απλά τα πράγματα τότε.
Η ζωή είναι πόνος. Ναι.
Να μια σκληρή αλήθεια που πρέπει να θυμόμαστε πάντα, μα θαρρώ πως τόσο εύκολα ξεχνάμε. Έτσι κι αλλιώς τα πάντα στη ζωή είναι κυκλικά και όχι γραμμικά όπως μας αρέσει να φανταζόμαστε στη δύση.
**xnoudi**
Στα βόρεια δεν υπήρχε μπουφ. Δεν ξέρω γιατί. Ήταν ένα παιχνίδι για δύο. Με τα χέρια. Μια το ένα κάτω, μια το άλλο, σε κάθε συλλαβή. Νικούσε ο από πάνω…
Οι αναμνήσεις δεν απαλύνονται με τίποτα. Όσο ξέρω κι εγώ.
Το κέντρο του μυαλού καμιά φορά βρίσκεται πιο βαθειά κι απ’το κέντρο της γης.
Υπομονή…
**BeBe**
Καλημέρα… να’σαι καλά.
**Sadmanivo**
Δε χρειάζεται να αγκιστρώσεις τίποτα. Σημασία έχει που το εντοπίζεις. Όπως ένα ζουζούνι στον ώμο σου που δεν έχεις κουράγιο να διώξεις.
Δεν είναι παραίτηση αυτό. Είναι βαθειά γνώση να νοιώθεις ανήμπορος απέναντι σε κάποια πράγματα.
Ενοχικά σύνδρομα μη συμμετοχής (καταπληκτικό) θα μας βασανίζουν πάντα. Είτε υπάρχει δίκαιο σ’αυτό, είτε όχι.
Meta-pain is just a state of mind. And the state of one’s mind keeps constantly changing defining life as a rythm.
(thanks4that)
20/05/2007 στο 14:46
Έχουμε και το καρπούζι και το μαχαίρι.
Επιλογές.
Αν και είναι σε πλαίσια που μας έχουν δωθεί.
Καλησπέρα
Σι μαριό-μαριό, σι ντο ρε μι μακαρό, μακαρό…
20/05/2007 στο 16:10
Η περιγραφή σου μου έφερε εικόνες στον νου από το π, την ταινία…
Ίσως ο πόνος να είναι το κλειδί για την κατανόηση της ζωής…
20/05/2007 στο 18:24
Υπέροχο κείμενο. Από αυτά που διαβάζω 2-3 φορές.
20/05/2007 στο 18:30
Υπέροχο κείμενο. Από αυτά που διαβάζω 2-3 φορές.
20/05/2007 στο 18:31
Μπορεί και τέσσερις
20/05/2007 στο 22:29
Αλοίμονο σε όποιον του τυχαίνει να ζήσει τον πόνο εκείνων που αγαπάει… να παλεύουν με το σώμα τους για να νικήσουν αόρατο και αδυσώπητο κακό…
Στο δικό μου σώμα χίλιες μαχαιριές, παυσίπονο να πάρω θα τις κάνω εννιακόσιες ενενήντα εννιά και θα επιβιώσω.
Στο δικό τους αγαπημένο σωματάκι, ούτε μύγας φτερό… και όμως πέφτουν τσεκούρια και τίποτε, κανένα πικρό φαρμάκι δεν μπορεί να μου δώσει έστω και λίγη αναισθησία, λιγότερο πόνο, λιγότερη απόγνωση… κι ας είναι εκείνο το σωματάκι που τα υπομένει… άλλοτε σιωπηλά, άλλοτε βίαια και άλλοτε απλώς με θλίψη…
21/05/2007 στο 14:01
Τις ημικρανίες μου μέσα!
21/05/2007 στο 15:26
Χμμμ, νομίζω ότι πιο πολύ πονάς όταν πονάνε τα κόκαλα. Και τα κόκαλα πονάνε όταν έχεις φάει κλωτσιά στο καλάμι. Αλλά ρε γαμώτο όταν τουλάχιστον δε πονάει αυτός που αγαπάς μπορεί να στο δέσει και να βλέπεις γύρω σου χαμόγελα, και μόνο από αυτό να σου περνάει. Ε?
21/05/2007 στο 16:19
αχ uqb σε τι σκέψεις μας βάζεις… νομίζω ότι ο πόνος του αγαπημένου μας προσώπου είναι πολύ διαφορετικός από τους δικούς μας, στον δικό μας συνήθως καταρρέουμε από κούραση, στον άλλο από θλίψη…
21/05/2007 στο 18:37
**sigmataf**
Αυτό με τις επιλογές όπως θα ξέρεις είναι μεγάλη ιστορία…
**dreamerland**
Η ταινία π. Ναι! Δυνατή ταινία…
Ο πόνος μπορεί να είναι το κλειδί για την κατανόηση, ή η ίδια η ζωή. Έτσι νομίζω κι εγώ…
**gennaios**
Τέσσερις; Πραγματικά γενναίος τότε…
**Zoe**
Αυτό είναι ότι χειρότερο μπορεί να ζήσει κάποιος. Ίσως κοντά στα βασανιστήρια.
Δεν υπάρχουν δηλητήρια για κείνον τον πόνο τον ασύλληπτο…
**MåvяiÐåliå**
Ημικρανίες; Είναι πολύ κακές, ναι!
**κολοκύθι**
Ο αγαπημένος είναι πάντα το καλύτερο παυσίπονο για τέτοιες περιπτώσεις…
Οι παντρεμένοι βέβαια τα αρνούνται αυτά συνήθως!
**markosthegnostic**
Είναι διαφορετικός αν το αναλύσεις. Είναι διαφορετική η πηγή του. Ίσως και η ένταση, μα πάνω απ’ όλα είναι πόνος.
Επίσης ο ψυχικός πόνος μπορεί να επεκταθεί πολύ εύκολα σε άπειρα είδη σωματικού.