Λέξης επώαση
Καμιά φορά μοιάζουν όλα τόσο παλιά.
Κι ας είναι μόνο δυο ή πέντε χρόνια. Κι ας είναι κάτι μέρες που στεκόμουν πάλι εδώ γράφοντας και σκίζοντας χαρτιά με ημιτελείς σκέψεις.
Μα την συγκεκριμένη στιγμή, το τώρα που θεωρώ, αυτό το τικ του δείκτη δευτερολέπτων που διανύω μια εν δυνάμει φράση τριγυρίζει και γαργαλάει την κορυφή του κρανίου μου.
Χριτς-χρατς
Θέλω να την καλέσω, να την απλώσω στο χαρτί μα δεν ξέρω τ’ όνομα της. Ξέρω τα όρια της.
Δεξιά της λέξης χτες, αριστερά του αύριο και κάτω από τη νοσταλγία.
Πίσω απ’ την αγάπη, βορειοδυτικά της θλίψης, στο χρώμα της ταχύτητας.
Μοιάζει στο πρόσωπο με την παραίτηση, και στο κορμί με την αισιοδοξία.
Χριτς-χρατς
Θα ‘θελα τώρα ένα ποτό που καιει.
Preface:
Μία βδομάδα οι φράουλες μουχλιάζουν στο ψυγείο
Και οι τοίχοι θέλουν βάψιμο, έχει φθαρεί το χρώμα.
Τα πάντα φθείρονται. Όλα σβήνουν με τον τρόπο τους και χάνονται για πάντα.
(Μανιερισμούς μεσήλικα θυμίζει. Που τρέμει την ιδέα του θανάτου.)
Reasoning:
Μα δεν είναι διόλου θλιβερό
είν’ όλα ασήμαντα
Σαν χτες ήταν το πρώτο σου φιλί
και οι όμορφοι άνθρωποι πάντα άφθαρτοι
σε οποιαδήποτε υπόσταση θα μείνουν.
(Α, ναι και η ηρωική αναπτέρωση. Ήρωας λες είναι φτερωτός που ξαφνικά απελευθερώθηκε απ’ τη σκλαβιά της ύλης. Η ομορφιά είναι μέσα. Γνωστό.)
Epilogue:
Όμορφοι αυτοί που μ’ αγαπούν
κι εκείνοι που θα υπάρχουνε μαζί μου
δίχως σκουριά ή θάνατο να τους παραμονεύει
ελεύθεροι.
Γκρεμισμένοι άγγελοι και λαβωμένα ξωτικά.
Κοινωνώ λέξεις απ’ τον πόνο τους ευγνώμων.
Θαυμάζω: Μόνο εκείνοι με βαθιές πληγές περιφρονούν τους θεούς.
Οι άλλοι τρέμουν.
(Και το χρίσμα του ήρωα μεταβιβάζεται ψηλότερα. Σε αγγελικές κοινότοπες μορφές. Στους πληγωμένους. Πιθανή είναι η ύπαρξη του αρχέτυπου της θλίψης που πηγάζει από αδικημένες θεότητες. Κι αυτός ο σεβασμός στους αγαπημένους, κάνει να λάμπουν δια της απουσίας τους οι υπόλοιποι. Ούτε μια νύξη εκδίκησης για κανέναν. Κάτι που βάζει στον αντίποδα τον εαυτό του γράφοντος και κλείνει μειωμένος. Ίσως με τύψεις για τα ίδια του τα όρια. Αδιευκρίνιστο. Μα θα ‘θελα εκδίκηση.
Εγώ ο λογικός εαυτός σου.)
αει γαμήσου κι εσύ…
@ακουστικά.Arctic Monkeys-Teddy Pickers
@ps.βρήκα κι ένα αριστούργημα που έψαχνα.Fastball-The way (στα videos ->)
15/05/2007 στο 16:54
**Γωγώ**
Πάντως προς γενική ανακούφιση πραγματικά υπάρχει!
Είσαι σε σύγχυση; Η καλύτερη κατάσταση για brainstorming…
**Denis**
Χα! Σε ταινία δούλεψε.
Και στη ζωή δουλεύει. Για τους πειθαρχημένους…
15/05/2007 στο 13:25
Συνδυασμός !!
Ευαισθησία 
Λογική
15/05/2007 στο 01:57
Δηλαδή ευτυχώς που υπάρχει αυτός ο “λογικός” εαυτός ήθελα να πω. Ναί είναι γεγονός βρίσκομαι σε σύγχηση. Καληνύχτα γιατρέ!
15/05/2007 στο 01:55
Δηλαδή που υπάρχει και αυτός ο “λογικός” ευατός. Φαντάσου να μην υπήρχει!
14/05/2007 στο 18:45
**Αγνωστη**
Ευτυχώς υπάρχει το σούπερ ανεπτυγμένο πλέον φίλτρο της λογικής και δεν ερχόμαστε στη δυσάρεστη θέση να έρθουμε αντιμέτωποι με τα μυχια μας.
Πολλές φορές κακό κι αυτό…
**Βασιλική**
Θυμάμαι πολύ καλά…
Είναι καλό να φέυγουν αυτά.
Είμαστε τόσο τρυφεροί από κάτω…
**markosthegnostic**
!hats off!
Ο πιο περιεκτικός ορισμός του αστικού είναι.
Δεν μπορώ να απαντήσω σ’αυτό.
Με τίποτα!
**Denis**
Κι εμείς θα συνεχίζουμε μόνοι…
14/05/2007 στο 17:02
Κι αν σου έδωσα πολλά , άνθρωπε εσύ ..
και δεν τα αξίζεις διόλου , τούτο να ξέρεις :
Κοινωνώ λέξεις ζωής και
Συνεχίζεις μόνος…..
14/05/2007 στο 13:52
too good to be true, ε;
αν σταματήσει να μας απασχολεί αυτή η καταραμένη συνήθεια προβολής στο μέλλον της ευτυχίας, σαν να μαζεύουμε ένσημα για να ευτυχήσουμε στα 80 μας, τότε θα έρχονται στιγμές που θα εισχωρούμε στο ποιητικό γίγνεσθαι παρόλο που ακόμη και τότε είμαστε λειτουργικά συσσωματώματα χημικών στοιχείων.
14/05/2007 στο 13:32
εξυσες λεπια…
θυμασε;
εγω ναι…
12/05/2007 στο 12:03
*Δε μας αφήνει (διόρθωση)
12/05/2007 στο 12:01
Εξαιρετικό ποστ..ξέρεις τι συνειδητοποίησα διαβάζοντας το κείμενο σου σήμερα;
Αλιμονο, αν λέγαμε τι περνά από το μυαλό μας την ώρα που συνομιλούμε με κάποιον άλλο. Θα φρικάραμε και εμείς οι ίδιοι με τις “σκέψεις” μας. Δυστυχώς όμως… τις περισσότερες φορες δε μας αφήνεις αυτό ο “άλλος” ο λογικός μας εαυτός…
11/05/2007 στο 19:58
**global**
Πραγματικά έχει κάτι αυτός ο ήχος απ’το καπάκι της μαρμελάδας.
Απελευθερώνονται αγάπης δαιμόνια λες με άρωμα φράουλας(;)
Μια μαρμελάδα είναι πάντα καλή ιδέα. Και η μαρμελάδα σκέψης επίσης…
**neraida**
Ο λογικός είναι ο ξένος. Καλά κατάλαβες.
Μπορεί χρήσιμος. Μπορεί αχώριστος.
Μα οι ψυχροί υπολογισμοί δε βοηθάνε πάντα.
@τεκίλα: επαυξάνω. Άσπρο πάτο. Τσιν!
**alicia**
Το θυμάμαι.Και χαίρομαι που το θυμάσαι.
Δεν το ήξερα πάντα αυτό. Το έχω διδαχτεί κι εγώ δύσπιστος στην αρχή.
Αυτόν τον εαυτό λοιπόν θα τον κρατήσω για τα λογιστικά…
Βέβαια κάπου βοηθάει να κάνεις και καμιά συζήτηση με επιχειρήματα!
Ένα τσιγαράκι κι εδώ, έχουμε και τεκίλα!
**markosthegnostic**
Μ’ άρεσε ο χαρακτηρισμός “θέση”. Ναι, είναι θέση κι ας μην το σκέφτηκα ποτέ έτσι.
Έχουμε έναν έρωτα πραγματικά με τους γκρεμισμένους και τους λαβωμένους. Ίσως αντανακλούσαν πάντα τις πληγές που υποφέραμε και μας κάνουν μαρέα στα δύσκολα. Θα ήταν πολύ καλό για να είναι αληθινό… ξέρεις. Να είμαστε απ’αυτούς που έπεσαν.
Και τόσο ποιητικό…
Ίσως αν θεωρήσεις ότι η ζωή τελικά μπορεί να είναι ποιητική!
**Sadmanivo**
Είναι μια δυνατή φράση αυτή. Μόνο που φέρει την αλήθεια και το γονάτισμα. Αν και η αλήθεια, δίκοπη και κοφτερή, είναι πάντα σφηνωμένη σ’εκείνον το βράχο από τα χρόνια του Αρθούρου.
“Ο κύκλος περιέχει το τετράγωνο, η νύχτα τυλίγει το φως. Αποδέξου.”
post-it
ευχαριστώ
**Denis**
Αν προσπαθείς γι’αυτό ξέρεις καλά… καλύτερα από μένα.
Υπήρχε πάντα το θαμπό σύνορο της λογικής μέσα στη χώρα της αγάπης. Χρόνια ολόκληρα σε άπειρα κουραστικά ταξίδια προσπαθούσαν να το βρουν οι άνθρωποι…
Μόνο οι φέροντες το χάρισμα μπορούσαν.
Πάντα και για πάντα…
**dreamerland**
Μόνο που ένοιωσες…
κάνει τα υπόλοιπα όλα άχρηστα και μένα να αναβλύζω ευγνώμοσύνη.
**Αννίτα**
Ξέρεις καλά για τη σκουριά.
Ξέρεις πως δεν υπάρχει στ’αλήθεια. Ένα εσώρουχο -πόσο ευφάνταστο- της ύλης. Κι όμως δεν είμαστε μόνο μόρια ύλης.
Αυτό με ευχαριστεί να βλέπω, και το βλέπω!
Όσο για το γκάζι… the sky is the limit!
(!)
11/05/2007 στο 19:07
Κι αν η σκουριά, πορτοκαλοκόκκινο εσώρουχο, κάτω απ’ την καμπαρντίνα της ύλης, ξέρει καλά να τη διαβρώνει.. είναι οι άνθρωποι που αγαπάμε και μας αγαπούν, οι πολύτιμες μνήμες μας, μια πίστη και μισή αλήθεια, άφθαρτα -μονάχα μέσα μας- στο χρόνο.
Ας μένουν οι φράουλες πράσινες μέσα στο ψυγείο. Εσύ, πάντα θα ξέρεις πού να βουτήξεις το πινέλο, για να ζωγραφίσεις το κόκκινο της γεύσης τους.
Όσο για τον άλλο σου, το λογικό, πάντα αντίκρυ σου θα κάθεται, σε μια ξύλινη καρέκλα. Τη δουλειά του κάνει και συχνά τρικλοποδιές ξέρει να βάζει στην αισιοδοξία που χαχανίζει δυνατά και στην άλογη ελπίδα. Μα εσένα, να μη σε μέλει. Γκάζωσε ευθεία μπρος και φτάσε μιαν ανάσα πέρα από τα όρια.
Πολύτιμες οι λέξεις σου, καλέ μου ντόκτορ.
(το ”θαυμαστικό” σου και δικό μου)
11/05/2007 στο 18:41
Γράφω και σβήνω από χθες δόκτορα, και οι λέξεις μου δεν φτάνουν ν’ αποτυπώσουν τις σκέψεις μου γι’ αυτό που διάβασα…
Η ποίησή σου συγκλονίζει…
Τα σέβη μου…
11/05/2007 στο 15:06
«Όμορφοι αυτοί που μ’ αγαπούν
κι εκείνοι που θα υπάρχουνε μαζί μου
δίχως σκουριά ή θάνατο να τους παραμονεύει
ελεύθεροι»
Είσαι Δόκτωρ τελικααά!!!!!
Αυτό προσπαθώ εγώ για τους άλλους …
(…μέσα από παραδείγματα ζωής)
Και αυτό θέλω από εκείνους
Και όλα αυτά σε λογική διάσταση!!
Για σκέψου??!!
11/05/2007 στο 13:42
Νομίζω, ανακάλυψα τη φράση που ‘ψαχνες. Ίσως.
“Η αλήθεια τώρα, είναι γέφυρα προς τη συγχώρεση, φέρνει ζωή και το γονάτισμα μόνο αποκαλύπτει τη δύναμή σου. Εσύ.”
Έλα, πιες ένα ποτήρι πάθος, καίει σαν υγρό πυρ.
Επίλογου κατάθεση: Μάταιος μα ρομαντικός ο αγώνας της λογικής να αγκαλιάσει την ποίηση. Ο κύκλος περιέχει το τετράγωνο, η νύχτα τυλίγει το φως. Αποδέξου.
Καλημέρα druqbar
11/05/2007 στο 13:15
Μ’ αρέσει πολύ αυτή η θέση ότι “οι όμορφοι άνθρωποι πάντα άφθαρτοι σε οποιαδήποτε υπόσταση θα μείνουν”
Και κάτι άλλο, νομίζω ότι οι γκρεμισμένοι άγγελοι φέρνουν την ομορφιά σ’ αυτό το κόσμο και τα λαβωμένα ξωτικά (τα τόσο ερωτεύσιμα όπως ξέρεις). ΄Θα ‘θελα να ‘ξερα τι κόσμο άφησαν για να ‘ρθουν στο δικό μας και σε ποιον θα ταξιδέψουν στη συνέχεια. Και πώς μας βλέπουν εμάς τους ανθρώπους; αν τελικά είμαστε άνθρωποι και δεν είμαστε κι εμείς απ’ αυτούς, έχοντας όμως παραπιεί απ’ τη πηγή της λήθης…
11/05/2007 στο 01:48
(αλλες λεξεις)
11/05/2007 στο 01:47
εσυ μου το ειχες πει : “ολα περνανε και ολα μενουν..”
θυμασαι;
μονο να βαλεις φωτια σε αυτον τον αλαζονικο λογικο εαυτο..(αν και νομιζω ,ηδη το εκανες)
παω να αναψω τσιγαρο.μετα απο αυτα που διαβαζω και τις μουσικες που ακουω,δεν εχω αλλα λεξεις να συλλαβισω,
καληνυχτες, φιλια
10/05/2007 στο 23:22
Δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει καλύτερο κι ευστοχότερο επίλογο. Φαίνεται, τελικά, όσο πιο λογικός είναι αυτός ο άλλος εαυτός, αυτός ο ξένος που θέλει όλο τρικλοποδιές να βάζει και να χαχανίζει ξεδιάντροπα, οι επίλογοι γίνονται πιο γεμάτοι και μεστοί. Τελικά υπάρχει happy end!
Προτείνω τεκίλα: το καλύτερο δηλητήριο.
Στην υγεία σου!
10/05/2007 στο 17:24
λες κι άνοιξες τη βρύση και τρέχει το νερό.
βγάλε τις φράουλες, πλύνες τες μέσα στη χούφτα σου και μύρισε, γεύσου, νιώσε.
όσες περισσέψουν, κάντες μαρμελάδα, να ακούσεις τον ήχο που θα κάνει το καπάκι όταν μετά από καιρό θελήσεις να γευτείς ξανά τις φράουλες που πρόλαβες να σώσεις.
*τα υπόλοιπα που γράφεις δεν τολμώ να τα πιάσω στα δάχτυλά μου.