Η ζωή των τραγουδιών της ζωής μου

Μια λίστα είναι. Μπορείς να το κάνεις.
Εύκολο να το λες…
Κλωθογυρίζει στο μυαλό μου μήνες. Ζω με τη μουσική, μα όλα ξεκινάνε από κάπου. Από πού; Παράτα το. Θα κάτσω να τα μαζέψω κάποτε. Δεν είναι καιρός για δάκρυα τώρα και αναμνήσεις.
Περνάει η renata με ένα ποδήλατο απ’ έξω. Πετάει μια εφημερίδα στο κατώφλι μου και με κοιτάει γελώντας σκανταλιάρικα. «Μα τι λες; Δεν μπορώ.» φωνάζω. Μα έχει ήδη φύγει.
Κάθομαι στην κούτα με τους δίσκους. Παίρνω το τελειωμένο μου στυλό και γράφω ίχνη στο χαρτί:

Grease – Frankie Valli. Από το soundtrack της ταινίας. Μια κασέτα κόκκινη με μαύρη. Ferro. Γράφει «ΞΕΝΑ» με στυλό. Έξι ετών. 1979. Δε θα γύριζα ποτέ πίσω από τότε.
Τα χρόνια περνούν και τα hits της εποχής δίνουν και παίρνουν: Bilie Jean – Michael Jackson // Change – Tears for fears // Club Tropicana – Wham. Τα παιδιά στη γειτονιά χορεύουν Breakdance – Irene Cara και βλέπουμε φανατικά το Fame (τραγουδάκι της ιδίας κυρίας). Τώρα θυμήθηκα πως ο καημένος ο Leroy Johnson έχει πεθάνει από HIV το 2003 και μ’ έπιασε μια στεναχώρια.
1984-85. Def Leppard – Animal. Χωρίς να μου αρέσει, το ακούω συνέχεια χάρη σε μια παιδική μου φίλη. Οι γονείς τρώνε κι εμείς τσακαλοπαρέα στο αυτοκίνητο ακούμε όλο το Hysteria. Ήταν σκληροί τότε για μένα!
Stay the night – Chicago και Infatuation – Rod Stewart απ’ το μουσικόραμα. ακριβώς μετά το φροντιστήριο Αγγλικών.
1987-1988. Καλοκαίρια. Run DMC – Mary – Mary // Guns ‘n’ roses – Sweet child o’mine // Dire straights – Walk of life.
Το MTV εκπέμπει. Η εκδυτικοποίηση έρχεται. Αγαπάμε όλοι την Kylie Minogue και τα λοιπά σκευάσματα των Stock, Aitken and Waterman. Όπως και τους Bros. Εμένα μου αρέσουν οι Pet shop Boys – Heart. Σκέφτομαι σοβαρά να πάρω τον πρώτο μου δίσκο. Το introspective τους που ακολούθησε. Δεν το έκανα όμως ποτέ.
1989. Μια αλλαγή συντελείται. Depeche Mode – I want you now / Behind the wheel // U2 – Where the streets have no name. Πρέπει να διαλέξω πλευρά και οι κιθάρες με κουράζουν ακόμα. Smiths – How soon is now. Εγγράφεται στο ασυνείδητο.
Μάιος του 1990. Ο πρώτος δίσκος. Depeche Mode – Violator . Λιώνει. Backward αναζήτηση δισκογραφίας αρχικά, Maxi singles μετά. Χαμός και πανικός. Είμαι επισήμως junkie. Personal Jesus - World in my eyes. Πρώτη χυλόπιτα. Kayleigh – Marillion. Και Stone Roses – Fool’s gold, Charlatans the only one I know, Happy mondays – Kinky Afro και Τρύπες – Δώσ‘ μου λίγη ακόμα αγάπη. The Cure – Charlotte sometimes και Nirvana – Come as you are.
1992. Στρατός. Δεν υπάρχουν Mp3 players και κινητά. Μόνο ραδιόφωνα. Marc Almond – The days of Pearly Spencer, Dead Can Dance – The host of Seraphim. Καλοκαίρι. Εκατοντάδες ώρες σκοπιά. Keziah Jones – Rhythm is love. Ο απερίγραπτος δίσκος του Δημήτρη Λάγιου «ερωτική πρόβα». Το ενυδρείο.
1993. Καλοκαιρινός παντοτινός έρωτας. Οι δίσκοι μου σκονίζονται μαζί με τo πρώτα μου CD. Gabriel Yared – Betty Blue OST. Τα τραγούδια έρχονται από διάφορες πηγές και κατευθύνσεις. Η απαλή περίοδος. Roxy Music – Slave to love, Jim Steinman – Rock’n'roll dreams come through, Terence Trent Darby – Delicate, Tasmin Archer – Sleeping Satellite και Bryan Adams – Summer of ‘69.
Έρχονται οι Jane’s Addiction – Been caught stealing και οι Love – Alone again or… . Μαθαίνω κιθάρα. Αλλάζουν όλα. Kitty Wells – You left your mark on me. Simple minds – Hypnotized. Μετά τα χρόνια χάνονται. Όλα τρέχουν γρήγορα. Οι δίσκοι ξεσκονίζονται και τα ακούσματα αβγατίζουν δια time travelling. Oasis – Roll with it, PJ Harvey – Down by the water, Inspiral Carpets – This is how it feels, Skunk Anansie – Selling Jesus.
Houston we have a situation up here. Jimi Hendrix – Purple Haze, Led Zeppelin – Gallows Pole, Leonard Cohen – Bird on a wire, Pink Floyd – Wish you were here, David Bowie – The man who sold the world, Rolling Stones – Brown Sugar και Beatles – Blackbird, παλιά καινούρια, όλα μια ευχάριστη μαλακή μάζα. Το μυαλό μου καταρρέει. Από τους Radiohead – My iron lung στους Tindersticks – Blood και τoυς Sonic Youth – 100% και Screaming trees – Halo of ashes.

Τα υπόλοιπα είναι παρόν και περιμένοντας να ωριμάσουν θα προστίθενται κι άλλα. Συνέχεια κι αλύπητα. Μα κάπου εδώ θα σταματήσω γιατί όλα τα μπαλόνια κάπου σκάζουν. Ξέχασα πολλά. Νομίζω ότι είναι άπειρα. Τώρα δα μου ήρθαν και οι Boney-M. Αλλά όχι. Τελείωσα. Τα είπα και φεύγω…

Θα ήθελα πραγματικά να ακούσω τη λίστα (που κατά έναν μαγικό τρόπο γίνεται σεντόνι) των: Χνούδι – Alicia – chaca-khan – homelessmontresor

Να βάλω και τραγούδι; Ε λοιπόν, σήμερα το βρήκα. Grease!