Τελειώνει το στυλό μου…
Τελειώνει το στυλό μου. Αχνοφαίνεται το μελάνι στο χαρτί κι αδυνατούν οι λέξεις να με κρύψουν.
Χωρίς ιδέες παράξενες και κρυμμένα νοήματα. Χωρίς ανάπηρους ήρωες να με ψυχαναλύουν. Είμαι αληθινός. Αληθινός όσο κι εσύ μέσα σε μπορντό πιζάμες. Και σε κοιτώ ανασφαλής. Γυμνός κι ευάλωτος στους αέρηδες των συμπονετικών κι άλλοτε επικριτικών ματιών σου.
Δεν έχω τίποτ’ άλλο σαν στέκομαι μόνος μπροστά σου. Λέξεις αυτοσχέδιες, αβέβαιες για την πρόθεση και την προέλευση τους. Λέξεις και μουσική.
Εκτεθειμένος είμαι, όπως όταν κοιτάζεσαι σ’ ολόσωμο καθρέφτη κρίνοντας το λαιμό, τα χέρια, τους μηρούς σου. Ποτέ ευχαριστημένος, σαν εσένα. Κι ας λέω πόση ομορφιά κυλάει κάθε μέρα πάνω σου.
Η εικόνα μου για σένα είναι μέσα στην εικόνα σου για σένα. Πάντα πιο δυνατή. Πάντα υπερισχύει.
Μέχρι να βγω να πάρω ένα στυλό καινούριο και να κρυφτώ και πάλι.
Καμιά αλήθεια δεν γυρνάει ελεύθερη μονάχη της στο δρόμο.
@βιντεόφωνο.Beirut-Elephant gun // Peter, Bjorn & Paul – Young Folks
02/05/2007 στο 22:13
shot through the heart από ένα στυλό πιρούνι….
02/05/2007 στο 22:50
υπέροχο…
μου θυμίζει τη στιγμή της έκθεσης στους άλλους, το έργο σου, τη ιδέα σου. Βρίσκομαι σε τέτοια φάση τώρα και όλα τα συνδέω κατ’ αυτό τον τρόπο. Μπορεί να λέω μπούρδες αλλά δεν μου κοστίζουν τίποτα.
03/05/2007 στο 01:55
εμενα το αντιθετο μου φαινεται.
οι ομορφες λεξεις σου σε φανερωνουν..
αυτες που γραφεις και (τις)εννοεις.
οσο για το στυλο,πετα τον ακι μην αγορασεις καινουριο.παρε μολυβι..και παντα θα εχεις ενα μαχαιρι διπλα σου να το ακονιζεις.
φιλια(καλο μηνα σου ειπα;)
03/05/2007 στο 04:43
στυλό από το περίπτερο για αυτή την κάποια μη σιγουριά αν θα κυλήσει ομοιόμορφα το μελάνι στο χαρτί, στο δέρμα, στο πακέτο των τσιγάρων.
*όσο για το τραγούδι που ακούς, ε ναι, εδώ κολλάμε (για να μην λες)
03/05/2007 στο 07:07
Κι αν περιπλανιόμουν όλη νύχτα στους δρόμους, ωστόσο δεν την πρόλαβα εκείνη την ανασφαλή, γυμνή κι ευάλωτη αλήθεια.
Την είδα από μακρυά να φρενάρει για λίγο ελεύθερη, μονάχη στο φανάρι και μετά γκάζωσε και βούτηξε και πάλι στο μελάνι. Κρίμα, στεναχωρέθηκα πολύ..
Είναι που ήθελα να της πω πως είναι μοναδική, πως οι λέξεις και η μουσική της είναι αρκετές, πως έτσι εκτεθειμένη της πρέπει ένα χάδι αγάπης και στοργής, πως κάποιος πιστεύει σε αυτήν.
Κι ας έτρεχε μετά και πάλι να κρυφτεί, μες στο μπλε καπάκι του καινούριου της στυλό.
03/05/2007 στο 10:30
εχεις δίκιο.
μερικες φορές νοιωθεις ότι οι λέξεις “ντύνουν” τις σκεψεις μας.
…όσο για το πιρούνι !! είπαμε …το κοτόπουλο και η γυναίκα τρώγονται με το χέρι
03/05/2007 στο 13:39
opote OXI sto djing??
03/05/2007 στο 13:46
πάρε το δικό μου στυλό. έχω πάντα αποθέματα τεράστια, από παιδί… πιάσε, λέμε…σου τον πέταξα στο άλλο θρανίο, εκεί στα βόρεια που είσαι
03/05/2007 στο 14:37
αυτό το νιώθω κι εγώ. οι ιδέες μου με ξεπερνάνε και γράφονται μόνες τους στο χαρτί. άλλωστε αυτές υπάρχουν ενώ εγώ δεν είμαι καθόλου βέβαιος…
03/05/2007 στο 15:32
Κι αν τριγυρνάει, ελεύθερη, μονάχη της στον δρόμο, ποιος θα τη δει;
03/05/2007 στο 16:22
“Η εικόνα μου για σένα είναι μέσα στην εικόνα σου για σένα»
Επιτέλους τέλειωσε ο στυλός
γιατί εσύ χρειάζεσαι μια πένα ώστε…
να μπορεί η αλήθεια να γυρνάει ελεύθερη μα καθόλου μονάχη στα σοκάκια σου!!!
03/05/2007 στο 17:34
μ’αρέσει που το παραδέχεται ο ήρωας… η γοητεία του είναι ότι είναι ευάλλωτος…
03/05/2007 στο 19:32
** xnoudi
Ένα στυλό πηρούνι καμιά φορά είναι πιο αιχμηρό κι από μαχαίρι.
Αναφέρω ότι η φωτό με το πηρούνι υποτίθεται ότι έπρεπε να σε κάνει να γελάς. Δεν ξέρω ποιός θα γελούσε μ’αυτό…
** roidis
Η έκθεση είναι κάτι περίεργο και δύσκολα μπορεί να εκλογικευτεί. Αποτελεί ωστόσο ένα ακόμα μυστήριο προς ανάλυση αν και όχι προς επίλυση…
** alicia
Το μαχαίρι υπάρχει πάντα. Όχι για τα μολύβια (Θυμήσου, οι γραμμές των μολυβιών χαλάνε με τα δάκρυα).
** global
Είχα στυλό πολλά. Μα αποφάσισα να υπομείνω το άδειασμα της τελευταίας σταγόνας.
(Beirut rules!)
** Αννίτα
Δε θα την προλάβαινες ποτέ έτσι όπως περιπλανιέται υπογείως, αμυδρά ορατή στο ανθρώπινο μάτι. Όμως μερικοί, όπως κι εσύ, έχεις το χάρισμα να βλέπεις.
Πρέπει να είναι όμορφο να δίνεις στοργή σε μια άστεγη, κατατρεγμένη και φοβισμένη αλήθεια.
** thelastrealanwnymous
Και το σουβλάκι, η σοκολάτα και τα κεράσια τρώγονται με το χέρι, μα για κάποια ανεξιχνίαστη αιτία παρέμεινε το κοτόπουλο!
Οι λέξεις ντύνουν σκέψεις, και τα στερεότυπα τις ιδέες μας…
** chaca-khan
Μα πάντα ναι στο djing!
** scalidi
Ευχαριστώ. Είναι τόσο παρήγορο να σε σκέφτονται οι συμμαθητές!
** markosthegnostic
Ευτυχώς οι ιδέες μας ξεπερνάνε. Δεν τολμώ να φανταστώ τις ιδέες να πήγαιναν ως εκεί που φτάνουμε. Ο κόσμος θα ήταν ενδεχομένως μισός.
Και όπως πολύ σωστά επισήμανες… οι ιδέες σίγουρα υπάρχουν. Εμείς δεν ξέρουμε
** dreamerland
Πάντα υπάρχουν οι εκλεκτοί.
Αλλιώς δε θα υπήρχαν μυστήρια… Έτσι νομίζω!
** Denis
Μια πένα θα ήταν καλή ιδέα. Με βαρέλια μελάνι από βύσσινο.
Ή από σιρόπι φράουλα. Να γράφεις νόστιμα …
** alexandra
Οι ήρωες που δεν είναι ευάλωτοι, ίσως και να μην είναι ήρωες. Από τη φτέρνα του Αχιλλέα, μέχρι τον κρυπτονίτη του σούπερμαν. Η τραγικότητα πάντα κρύβεται στην βαθύτερη αλήθεια…
03/05/2007 στο 20:02
I am unique & finally useful!
03/05/2007 στο 22:12
Η πρώτη εντύπωση: για μένα γράφει.
(την είχα με το που είδα τη φωτό).
Μετά, χάθηκα στις σκέψεις.
Η αλήθεια, τελευταία, μοιάζει με ψέμα κι η πρόθεση φαντάζει αδύναμη ν’ αντιπαλαίψει τις συγκυρίες…
Εκτεθειμένος και ποτέ ευχαριστημένος… Ακόμη και το ξεθυμασμένο μελάνι, καίει σαν οξύ.
Κι η τελευταία εντύπωση: σαν την πρώτη.
Καλό σου βράδυ, ταξιδευτή.
03/05/2007 στο 23:23
Δεν είσαι στυλό, γιατρέ, πένα είσαι, παραδοσιακή, γνήσια, αυθεντική, συλλεκτική. Και θα γεμίσεις και πάλι μελάνι από το δοχείο. Καληνύχτα
04/05/2007 στο 11:30
Αν και δεν είμαι του σιροπιού, αλλά σαν ιδέα γραφής – Eλκυστικότατο!!!
Ανυπομονώ……
04/05/2007 στο 11:40
Δε ξέρω αλλά νομίζω ότι προτιμώ το μολύβι. Κρατάει περισσότερο και βγαίνει πιο εύκολα από τα ρούχα. Σβήνει κιόλας. Και δε σημαδεύει και το σώμα όταν κοιτάζεται στο καθρέπτη.
Μάλλον μαλακίες λέω πάλι.
04/05/2007 στο 21:01
Κλέβοντας τα λόγια άλλου:
Όπως αργεί το ατσάλι να γίνει κοφτερό και χρήσιμο μαχαίρι
Έτσι αργούν κι οι λέξεις να ακονιστούν σε λόγο. Στο μεταξύ
Όσο εσύ δουλευείς στον τροχό
πρόσεχε μην παρασυρθείς μην ξιππαστείς
απ΄την λαμπρή αλληλουχία των σπινθήρων
Σκοπός σου εσένα το μαχαίρι
04/05/2007 στο 21:44
η γυμνή αλήθεια σου
05/05/2007 στο 09:43
** MavriDalia
So great when you finally are!
** Sadmanivo
Μπορεί να έγραφα και για σένα.
Τώρα που το σκέφτομαι είμαι σχεδόν σίγουρος.
Αν χάθηκες σε σκέψεις, έγραφα για σένα.
Το μελάνι καίει σαν το οξύ κι αυτή σου η φράση γίνεται post-it μου.
** nosyparker
Πένα… Είναι ωραίες οι πένες και δένεσαι μαζί τους. Στερούνται του disposable….
** Denis
Όχι του σιροπιού;
** κολοκύθι
Μαλακίες; Δε θα τό ‘λεγα. Υπάρχει αυτή η ιδιότητα του μολυβιού που το κάνει διμοφιλές στους λογιστές.
Υπάρχει undo.
Προσωπικά δεν το προτιμώ. Δεν υπάρχει undo στη ζωή μας και τα λάθη δεν αντιλογίζονται…
Μα είναι μια παρηγοριά!
** homelessmontresor
Καλό θα ήταν να μου πεις τίνος είναι τα λόγια αυτά που κόβουν. Να ξέρω τι θα γράψω στη σημείωση εκεί που θα το βάλω να το βλέπω κάθε μέρα!
** lisadel
Είναι άραγε γυμνή;
Μήπως είναι αόρατη;
07/05/2007 στο 13:51
Για το μαχαίρι δες εδώ. Για το κείμενο, ό,τι κ αν πω θα είναι λίγο.
07/05/2007 στο 16:40
**itelli
Χίλια ευχαριστώ. Κόβει αυτό το μαχαίρι…