ΙστοριοΚιβώτιο

Δεν είχα ποτέ εχθρούς -όχι ότι θα επιθυμούσα μερικούς για να ακονίζω τα νύχια μου έστω.
Ο μόνος μου παντοτινός εχθρός είναι το χρηματοκιβώτιο της ιστορίας, που φυλάει όλες τις στιγμές μου κλειδωμένες. Όλα τα λάθη κι αυτά που έχασα υπακούοντας σε κάποια χρυσομάλλη σειρήνα, απ’ αυτές που όλοι οι τρελοί κατά καιρούς ακούνε.
Κι έρχεται, τις Κυριακές συνήθως, όταν τα μέλη μου νωχελικά απλά υπάρχουν, κάποιος εξυπνάκιας σαδιστής θεός του παρελθόντος για καφέ.
Και πάνω στη συζήτηση, πάντα μου τ’ ανοίγει. Βλέπεις όλοι ετούτοι οι φασματικοί μου φίλοι ξέρουν τον συνδυασμό, εκτός από μένα. Και χύνονται όλα εκεί μπροστά μου. Γεμίζουν το τραπέζι και γλιστράνε στο πάτωμα, το ένα πάνω στ’ άλλο. Μια θάλασσα οδύνης.
Λέξεις που δεν ειπώθηκαν και πόλεις που δεν είδα. Άνθρωποι που δε γνώρισα κι άλλους που έφυγαν έτσι. Χωρίς ένα αντίο.
Κι όταν φουντώσω και μου ανέβει το αίμα στο κεφάλι για την ανόητη φύση μου, εκείνος τα μαζεύει τακτικά. Τα βάζει στη σειρά σαν κόλλες Α4. Τις πιάνει με τα κίτρινα λάστιχα της σιωπής που τεντώνουν στις άκρες και τις στοιβάζει μέσα.
«Μπόλικο χώρο έχει ακόμα» λέει γελώντας και κλειδώνει. Και πίνει το νεράκι του και φεύγει σαν κύριος αφήνοντας με στο πάτωμα να απλώνω τους αφρούς μου.

Θάλασσες όλη η ζωή, που άμπωτη τις σαρώνει κι εξαφανίζονται με το που πλησιάζεις για να δροσιστείς. Damn it!

@ακουστικα.New Model Army-Vagabonds
(do ya feel like marching punk?)

@photo.Safe by ~pAiXAuM