Τρέξε!
Τρέξε μωρό μου!
Κράτα το χέρι μου και τρέξε.
Ετούτοι εδώ βαλθήκανε να μας καθυποτάξουν.
Μη μου μιλάς και μόνο λαχανιάζεις έτσι. Επιχειρήματα να βρεις δεν έχει νόημα.
Είναι απ’ τις ώρες που οι λέξεις δε μετράνε.
Μην παίρνεις τα σπαθιά μαζί, από καιρό είναι σκουριασμένα. Στο ‘λεγα πάντα θέλουνε χέρια εκπαιδευμένα, μα εμείς πράοι κι άμαθοι στη βία ειρηνικοί πώς να βαστήξουμε το ατσάλι;
Τρέχα μακριά απ’ το στόμα το ανοιχτό του διώκτη μας. Ήξερα από καιρό τι ήθελε κοντά μας καθώς από καιρό ξεφλούδιζα την ψυχή του σαν πορτοκάλι πάντα πασχίζοντας να δω τα μύχια της.
Μην απορείς και μη ρωτάς. Τι να σου απαντήσω;
Η μοίρα ίσως το ‘θελε να τρέχουμε από πάντα.
Κράτα τα δάκρυα μέχρι να φτάσουμε στον ήλιο.
@βιντεόφωνο.Garbage-Run baby run
@artwork.running by~CheddaBitz
Απρίλιος 12, 2007 στο 8:11 μ.μ
Τρέχωωωωω …. Κι όταν γυρίσω, θα τα πούμε κουλάτα
Απρίλιος 12, 2007 στο 8:36 μ.μ
Καλέ μου ντόκτορ, κι αν ‘είναι απ’ τις ώρες που οι λέξεις δε μετράνε’, τώρα εδώ οι λέξεις δε χωράνε. Γι’ αυτό κρατάω απλά, αυτή την όμορφη εικόνα της φυγής..
Όχι όμως της βεβιασμένης φυγής από τη μάχη, μα εκείνη της φτεροσάνδαλης, προς την ελευθερία, προς τα εκεί, όπου μπορούμε απλά να είμαστε ο εαυτός μας.
Ίσως και να τα καταφέρουμε.
Αφήνω κι ένα χαμόγελο γεμάτο ήλιο
Απρίλιος 12, 2007 στο 8:48 μ.μ
Δεν μπορούν να κρατηθούν…
Τρέχουν κι αυτά στο ρυθμό των ποδιών…
Να ξεδιψούν την ψυχή ν’ αντέχει να τρέχει…
Απρίλιος 12, 2007 στο 9:05 μ.μ
what the fuck is going on?
Απρίλιος 13, 2007 στο 5:42 π.μ.
Να τρέξεις ή να μπεις στη μάχη ή να καθήσεις ειρηνικός χωρίς αντιδραση (αντίδραση Γκάντι);
Και με τα τρία μπορείς να γλιτώσεις αλλά το καθένα ενέχει τους κινδύνους του.
1- Να πέσεις και να χτυπήσεις αλλού.
2- Να γίνεις ίδιος με αυτούς (τους διώκτες δλδ).
3- Να σε κάνουν λιώμα.
Ποιο είναι το πιο ριψοκινδυνευμένο;
Απρίλιος 13, 2007 στο 7:21 π.μ.
Η λαχτάρα της ψυχής να βρει τον τόπο της, μακριά από όλα εκείνα (κι εκείνους) που την θλίβουν (θλίψη, εκ του συνθλίβω) και να ανασάνει ελεύθερη, είναι μια λαχτάρα έντονη στους ζωντανούς, ίσως περισσότερο σήμερα που ο κόσμος είναι αδηφάγος και το σύστημα μεθοδικό.
Κοιτάζω γύρω και βλέπω κύμα προσφυγιάς, ρουφηγμένα βλέμματα, φόβο, αγωνία.. Άλλοι τρέχουν, άλλοι απλά βαδίζουν πιασμένοι χέρι χέρι, άλλοι με πόδια πληγιασμένα κουβαριάζονται κι αποστρέφουν το βλέμμα από το Θηρίο, αποκαμωμένοι κι έτοιμοι να υποκύψουν.
Και κάποιοι στηλώνουν τα πόδια, σφίγγουν τα δόντια κι ετοιμάζονται να δώσουν τη Μάχη. Σκηνικά από την ταινία “The Wall”.
… Ανεξάρτητα, μ’ αρέσει ο σουρεάλ ουρανός σου, μου θυμίζει το πρώτο Quake..
Απρίλιος 13, 2007 στο 1:01 μ.μ
τρέχουμε από πάντα και για πάντα - μάλλον το ξαπόσταμα είν ο θάνατος - γι αυτό ίσως κάποτε τον δεχτούμε με μεγάλη αγαλλίαση
Απρίλιος 13, 2007 στο 1:07 μ.μ
το βασικό είναι να μην σε πιάσουν…
Απρίλιος 13, 2007 στο 3:42 μ.μ
Τρέχτε!
Καλησπερα
Απρίλιος 13, 2007 στο 6:24 μ.μ
**Sadmanivo
Η θλίψη είναι εκ του συνθλίβω. Μα σύνθλιψη μπορεί να υπάρχει και χωρίς θλίψη. Σύνθλιψη κοινωνική. Από τον αδηφάγο κόσμο (σωστό).
Το κύμα της προσφυγιάς είμαστε εμείς. Που μπορεί να μην ψάχνουμε άλλες πατρίδες και μπορεί να μην ξέρουμε από ποιόν τρέχουμε και που πάμε, αλλά τα πόδια μας απλά δεν μπορούν να σταματήσουν!
Το πρώτο Quake ε; Τι καλή ανάμνηση!
Δε θυμάμαι το πρώτο Doom…τι ουρανό να είχε;
**Αννίτα
Οι λέξεις δε χωράνε. Οι δικές μου ειδικά σήμερα.
Υπάρχουν κάποιοι που δεν τα καταφέρνουν ποτέ. Για αυτούς είναι αυτές οι ανίσχυρες λέξεις.
Ευχαριστώ για το χαμόγελο
**dreamerland
Δε μπορούν, δε μπορούν.
Άραγε αντέχει η ψυχή το τρέξιμο; Κι ας το προκαλεί…
**candyblue
Nothing dear…
Just a paranoid word-ensemble hit me like a thunder!
**pegasus
Μπορείς άραγε να καθίσεις ειρηνικός για πάντα;
Αυτές οι αντιδράσεις έρχονται μόνες τους, απ’ τα βάθη. Τρέχεις πριν το σκεφτείς αν είναι η φύση σου.
Πιο ριψοκίνδυνο είναι το να μείνεις δρομέας… Λέω…
**markosthegnostic
Ξαπόσταμα είναι ο θάνατος, μα ούτε κι αυτόν βλέπουμε και τόσο φιλικά.
Ίσως όταν τα πόδια σταματήσουν να βαστάν. Ποιός ξέρει;
**alexandra
Χμ… ναι!
Μα πως μπορείς να βασιστείς σ’αυτό αγαπητή;
**Αίολος
Καλησπέρα και σε εσάς…
Μέσα από χοντρές σταγόνες ιδρώτα!
Απρίλιος 13, 2007 στο 7:49 μ.μ
Μα… η απάντηση είναι πάντα θετική, για όσο αναρωτιέσαι…
Απρίλιος 14, 2007 στο 11:29 π.μ.
δεν βασίζεσαι, απλά τρέχεις… εγώ σαν τρίτος παρατηρητής το σχολίασα γιατρέ μου…
Απρίλιος 14, 2007 στο 12:25 μ.μ
γιατρέ
πολύ τρέξιμο.
υπαρχουν κι άλλο τρόποι όμως : η “παραλλαγή” ας πούμε.
Απρίλιος 14, 2007 στο 1:32 μ.μ
ήρθα και μάλλον θα μείνω..
υπέροχο post..
καλημέρα
Απρίλιος 14, 2007 στο 7:29 μ.μ
**dreamerland
Αναρωτιέμαι…άρα υπάρχω!
Σωστό.
**alexandra
Τρίτος παρατηρητής, αρκετά κοντινός φαντάζομαι που τρέχει με την ίδια ταχύτητα.
Δεκτόν.
**thelastrealanwnymous
Η παραλλαγή θέλη τέχνη.
Και σιγουριά ότι θα πετύχει. Γιατί οι αδύναμες καρδιές πρέπει να νοιώσουνε το χνώτο του διώκτη πάνω τους μέχρι να φύγει συνεχίζοντας να ψάχνει…
Ναι… είναι καλό!
**ion
Τα σέβη μου!
Καλησπέρα.
Απρίλιος 15, 2007 στο 12:37 μ.μ
μην τρέχετε!
απλά κλείστε τα μάτια σας!!!!
*****
Απρίλιος 15, 2007 στο 1:19 μ.μ
Καλημέρα!
Πότε θα φτάσουμε; Κουράστηκα.
Απρίλιος 15, 2007 στο 3:26 μ.μ
όσο κι αν τρέχω όλο μπροστά μου με βρίσκω dr.μου…δεν υπάρχει διαφυγή
Απρίλιος 15, 2007 στο 3:30 μ.μ
Κι όταν φτάσετε στο ξέφωτο με τον πολύ τον ήλιο,
αφημένα τα κορμία να κυλήσουν στο χορτάρι και
του ενός το λαχάνιασμα να μπει μέσα στο στόμα του άλλου.
Απρίλιος 15, 2007 στο 8:02 μ.μ
Τρέξε Λόλα…
αυτό μου ήρθε Δόκτωρα
σε φιλώ
Απρίλιος 15, 2007 στο 8:31 μ.μ
**bereniki
Και ας ελπίσουμε ότι το κακό θα φύγει!
**MåvяiÐåliå
Εύχομαι να φτάσουμε κάποτε.
Μα από την άλλη … μια ζωή κούραση!
**koritsi_oksi
Διαφυγή μπορεί να μην υπάρχει.
Υπάρχει όμως η υπόνοια και η ελπίδα της.
Αυτό δίνει τη δύναμη στα πόδια!
**global
Ωραίο. Globalιστικό.
Θα έπρεπε να υπάρξει δεύτερο επεισόδιο τώρα που το λες…
**Desposini_Savio
Γίνεται να μη σου έρθει η Λόλα;
Έχει στοιχειώσει το τρέξιμο μας!
Απρίλιος 15, 2007 στο 8:44 μ.μ
Τρέχω να προλάβω το χρόνο, μα εκείνος δε σταματά. Κυνηγητό ανελέητο γιατρέ και πάντα μένω πίσω. Κι οι στόχοι μακρινοί κι αυτοί, θα προλάβω; Παίρνω το ποδηλατάκι μου και τρέχω, μα όλοι είναι πιο γρήγοροι, κουράστηκα….
Απρίλιος 15, 2007 στο 10:49 μ.μ
**nosyparker
Έστω κι ένα ποδηλατάκι… Είναι κάτι κι αυτό.
Ομως το χρόνο δεν τον προλαβαίνεις κι ας καβαλήσεις και κεραυνό!
Απρίλιος 17, 2007 στο 9:48 μ.μ
ε σκέψου εμένα τότε.
σε λίγο θα αρχίσω να τρέχω…