Off the record

Ευχαριστώ το σύστημα που μας χάρισε μερικές ημέρες προαυλισμού λόγω παραδόσεων.
Και τώρα πίσω στο οικείο μου κελί. Στολή ριγέ, οι πόρτες κλείνουν στον κρότο της απελπισίας κι εγώ κρεμιέμαι στα κάγκελα με τα μάτια μου έξω.
Ο δεσμοφύλακας μου θυμίζει: Παραγωγή.
Πρέπει να είμαι πιο παραγωγικός. Και περισσότερο για εκείνα που απεχθάνομαι.
Πρέπει να ονειρεύομαι λιγότερο γιατί αν συνεχίσω έτσι κινδυνεύω να απελαθώ.
Πρέπει να αναθεωρήσω. Να αλλάξω προτεραιότητες. Να φτιάξω ένα σχέδιο και να το ακολουθήσω χωρίς παρεκκλίσεις.
Ίσως ένα σχέδιο απόδρασης.
«Κύριε δεσμοφύλακα, μπορώ να έχω μια λίμα;»
Τώρα που σιγουρεύτηκα ότι δεν μπορώ να ξαναζήσω τις παιδικές μου εμπειρίες μ’ έχει πιάσει μια μελαγχολία. Θέλω να φύγω από ‘δώ.
Μπορώ να κρατήσω ένα κουτάλι από το συσσίτιο.
«Βέβαια… θα σκάβεις για τουλάχιστον είκοσι χρόνια»
«Μα θα έχω έναν προορισμό. Κάτι να περιμένω.»
«Μπορείς απλά να περιμένεις τα επόμενα Χριστούγεννα…»
«Κύριε δεσμοφύλακα μην ειρωνεύεστε έναν θλιμμένο άνθρωπο.»
«Θα σε βοηθούσε το κουτάλι να ξαναζήσεις στα παιδικά σου χρόνια;»
«Θα μπορούσα να τα ξαναζήσω ακόμα και μέσα σ’ αυτό το κελί.»
Μπορώ φαντάζομαι να συνεχίσω να γεμίζω ανούσιες αράδες σ’ αυτό εδώ το χαρτί παράγοντας αενάως, συμβάλλοντας σε μία ασταμάτητη παραγωγή σκουπιδιών.
«Αυτό δεν είναι παραγωγή. Είναι ανοησία.»
«Αν γίνει κάποτε μουσείο η ανοησία θα το επισκεφτείς κύριε δεσμοφύλακα;»

«Στις θέσεις σας όλοι. Κλείνουν τα φώτα.»

@ακουστικα.Adriano Celentano-Svalutation

@artwork.spongebobMCRBlackParade by chocoreaper