Η Βία
Το βασίλειο της βίας δεν είναι τόσο μακριά όσο νομίζουμε.
Κλείνουμε τα παραθυρόφυλλα στα σπίτια ή κρύβουμε κάτω απ’ το χαλί τα μισερά αποτρόπαια γεγονότα που ακούμε κατά καιρούς προσπαθώντας να κοιμηθούμε με την αίσθηση της ασφάλειας να κρέμεται μαζί με τα κλειδιά πάνω στην εξώπορτα.
Οι τραγικές καταλήξεις εκδηλώσεων τυφλής ή και προμελετημένης βίας κατακλύζουν το μυαλό μας αμέσως μετά την επαφή με την είδηση. Κάποιοι προσπαθούν να θησαυρίσουν αβγατίζοντας την και τραβώντας την από τα μαλλιά, δείχνοντας εικόνες και απαγγέλλοντας Lovecraft-ικές περιγραφές θρυμματισμού οστών και ασύλληπτων χτυπημάτων σε ανθρώπινα σώματα. Καθισμένος άνετα, σε ένα ειρηνικό περιβάλλον, ή τρέχοντας μέσα στην κίνηση της πόλης είναι το τελευταίο που θέλεις να σκεφτείς.
Υπάρχει η αντίληψη ότι είμαστε πια πολιτισμένοι. Όλα λύνονται με τον διάλογο ή με λίγα παραπάνω χρήματα. Μα αυτή η σιχαμένη -η βία- δεν έφυγε ποτέ. Αφού σχημάτισε πόλεις και βασίλεια, έκανε επαναστάσεις και πολέμους, αναδιανομή πλούτου και έναν αξιοζήλευτο ταξικό σχεδιασμό, αναπαύεται πλέον σε μια από τις περίοπτες θέσεις του μεγαλοφυούς πολιτισμού μας.
Υπάνθρωποι με διαστρεβλωμένες αξίες, θερμοκέφαλοι με βαριά κόκαλα και φιλόδοξοι σπιούνοι είναι πάντα στη δούλεψη της. Γιατί σε αυτούς ανήκει η βασιλεία. Στους αδίστακτους και στους μαχαιροβγάλτες. Στους μικροκλέφτες που βυθίζουν ολάκερες κοινωνίες στο πένθος με τυχαίες πράξεις βίας. Στους ευυπόληπτους που ξυλοφορτώνουν τις γυναίκες τους. Στους hooligans που ψάχνουν την καταστροφή. Στους φανατικούς μεγάλων ιδεών, στα πρόβατα υπό mind control.
Ακόμα κι αν χτίζαμε μεγαλύτερες φυλακές, δε θα χωρούσανε τη σύγχυση του σημερινού ανθρώπου, που ελπίζει και πιστεύει ότι η γροθιά και η λεπίδα έχουν μείνει μόνο σε εφιάλτες άλλων καιρών. Που πιστεύει στη δικαιοσύνη και στους νόμους.
Θα μπορέσουν κάποτε να ξαναβγούν έξω να παίξουν τα παιδιά;
Ποιος μπορεί τώρα να κάνει κάτι;
Μπορεί τα χέρια μας να είναι σταυρωμένα, μα έχουμε ακόμα τις λέξεις.
Και όλοι αυτοί με τα σπινθηροβόλα βλέμματα το λένε:
Παράφωνος Natalia Αdamo dimitrisg simiomenos padrazo Μαύρος Γάτος eleni fergadi Tsopanis Blue Marialena Herrina Γκαβός και Κοντός Γιώργος Μαργαρίτης Manos Antonaros sykofantis-bastoyni Domingo TF citronella
Σταματήστε τη βία! Βγάλτε την έξω απ’ τα σπίτια μας.
@photos.quezzi,numbAngel,momoclax,artmonkeyd,iustinian,riverghost,kcola
01/04/2007 στο 01:21
Είναι αυτό το αυτιστικό, αυτοκαταστροφικό και παμφάγο σύστημα, που προσπαθεί να καλύψει τις αναπηρίες του με νόμους, με ένστολους σε κάθε πιθανή γωνία κι αμέτρητες κάμερες, πάνω απ’ τα κεφάλια μας.
Είναι η παγκόσμια τρομοκρατία των δυνατών.
Είναι οι πανάρχαιοι κανόνες του παιχνιδιού της εξουσίας, της ισχύος.
Είμαστε κι εμείς, τα προγραμματισμένα, πολυάσχολα ρομποτάκια, που καλογυμνάζουμε τα χέρια, μα αφήνουμε το πνεύμα να σκουριάσει.
Είναι η ίδια η βία, που γεννά τη βία.
Είναι στη φύση του ανθρώπου. Ένστικτο. Άμυνα, ίσως.
Όμως, το μυαλό είναι δυνατόν να ζυμωθεί σωστά.
Θέλει παιδεία, καλλιέργεια και προσωπική συνειδητοποίηση.
Θέλει ευαισθησία, αλληλεγγύη και συμμετοχή.
ΟΧΙ στη βία, λοιπόν.
Κι εκείνο το παιδικό τρενάκι,
που έχουμε πακετάρει με φιόγκο στο πατάρι,
ας το κουρδίσουμε και πάλι
κι ας μη χωράει στις ράγες τους απάνω.
01/04/2007 στο 01:22
Εξαιρετικό το ποστ σου και καταπληκτικές οι φωτογραφίες που χρησιμοποίησες. Σε ευχαριστούμε για την προσπάθεια…
Καλό βράδυ
01/04/2007 στο 01:41
[...] Manos Antonaros sykofantis-bastoyni Domingo TF citronella iris zlatkogr AFM panoplia [...]
01/04/2007 στο 02:38
Η βία είναι το σκοτεινό παρελθόν και το παρόν της Ανθρωπότητας. Η μή-βία είναι το μέλλον. Πόσο μακρινό είναι αυτό το μέλλον; Κανείς δεν ξέρει. Θα καταφέρουμε να την εξαλείψουμε αν αγωνιστούμε εναντίον της; Πιθανότατα όχι.
Θα νικηθούμε, δεν γίνεται αλλιώς, αλλά πριν νικηθούμε θ’αγωνιστούμε. Δεν γίνεται αλλιώς!
01/04/2007 στο 03:09
Φυσικά και θ’ αγωνιστούμε. Αυτή είναι και η φιλοσοφία της μη-βίας. Το θέμα είναι πρακτικό, που εκφράζεται όχι μόνο με γραπτά κείμενα, αλλά με όλη την ανθρώπινη συμπεριφορά.
01/04/2007 στο 09:58
**Αννίτα
Το σύστημα έχει πλέον στραφεί ενάντια στους ανθρώπους. Ενάντια σε όλους ανεξαιρέτως. Υπακούει μόνο σ’ αυτούς που το διαχειρίζονται πλουτίζοντας εργαζόμενοι γι αυτό.
Ο πρώτος που είχε τα περισσότερα χωράφια, αγόρασε τους περισσότερους στρατιώτες. Αυτή ήταν η απαρχή του παιχνιδιού που λέμε πολιτισμό, και που στο μυαλό μας έχει μια εντελώς διαφορετική έννοια σήμερα.
Κι όπως λες, είμαστε ρομποτάκια. Και αυτή η μηχανή που έχει στηθεί πάνω μας θα σταματήσει μόνο όταν πεθάνουμε. Κατακρίνουμε τα ρομποτάκια που δεν αντιδρούν, μα πρέπει να το ξανασκεφτούμε αυτό. Κανένας άνθρωπος που δουλεύει 10 και 12 ώρες τη μέρα δεν μπορεί. Μπορεί μόνο να υποκύπτει στην κούραση του.
Η παιδεία. Ω Ναι. Πως το ξέχασα αυτό! Κανένα σύστημα δεν επιθυμεί να έχει τέλεια παιδεία.
Και το μόνο φάρμακο στη βία είναι η παιδεία. Η ανοιχτή και μη κατευθυνόμενη παιδεία.
Εμπρός για εκείνο το τραινάκι λοιπόν
**parafonos
Ευχαριστώ και συγχαρητήρια για την πρωτοβουλία. Το όλο θέμα τριβέλιζε το μυαλό μου μερικές εβδομάδες πριν με αφορμή μια άλλη πράξη τυφλής βίας μικρότερου βεληνεκούς.
Έψαχνα μια ευκαιρία…
Είναι παρήγορο να βλέπεις ότι υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι ακόμα σαν και σας.
**Μαύρος Γάτος
Τελικά πάντα (όταν είμαστε στις καλές μας) σκεφτόμαστε ότι η μη-βία είναι και το παρόν, μα νομίζω όσο πάει και απομακρύνεται από εμάς.
Δεν προλαβαίνουν να ηρεμήσουν οι συνειδήσεις μας και μας φυτεύονται καινούρια πράγματα. Όταν ο εθνικισμός και ο θρησκευτικός φανατισμός μας αφήσουν, τότε ίσως μπορούμε να πούμε ότι κάτι θα αρχίσουμε να κάνουμε!
Θα νικηθούμε μα έχει σημασία ότι αγωνιστήκαμε. Και αυτός ο αγώνας ξεκινάει από τα σπίτια μας…
01/04/2007 στο 13:31
Η ΒΙΑ είναι έμφυτη στην ανθρώπινη φύση. Ο πολιτισμός είναι ένα μύθευμα, ένα ψέμα που εντέχνως και παντοειδών των προθέσεων καλλιεργείται στις τελευταίες γενιές, τουλάχιστον στον Δυτικό κόσμο. Μετά το γαλλικό διαφωτισμό (;) το παραμύθι του πολιτισμένου ανθρώπου άρχισε να εξαπλώνεται. Πάει πακέτο με ένα άλλο ψέμα. Αυτό που λέει ότι ο άνθρωπος είναι ένα είδος (βιολογικά, αν θέλεις). Μα δεν είναι. Υπάρχουν άνθρωποι και υπάρχουν και δίποδα ζώα. Τα τελευταία κυβερνούν συνήθως. Όλα αυτά τα ανθρωπάρια της χρυσής μετριότητας δεν είμαστε παρά το φυτώριο απ’ όπου με αληθινή παιδεία (που σωστά είπες ότι δεν επιδιώκεται) μπορούν να προκύψουν άνθρωποι. Είναι παράξενο λοιπόν που η βία εξαπλώνεται στον δυτικό κόσμο; Δεν πρόσεξε κανείς πως η ανάπτυξή της αποτελεί μέτρο του “εκσυγχρονισμού” και της “προόδου”; Θα είναι παράξενο αν τα επόμενα χρόνια, καθώς οι οικονομικοί δείκτες θα βελτιώνονται και η ανθρώπινη συμπεριφορά θα διοχετεύεται μέσα σε προκατ καλούπια πολιτικά σωστού η κοινωνία θα αναπαράγει όλο και πιο ωμή βία;
Η ποίηση, η προσωπική σχέση (όπως νοείται στην ορθοδοξία και τους πατέρες), το μέτρο, η αρμονία με τη φύση, όλα αυτά είναι μέσα εξανθρωπισμού. Η αστυνόμευση, η καταστολή, οι νόμοι, όχι.
Κανένας δεν μπορεί τώρα να κάνει κάτι. Μόνο κάτι ανεδαφικοί, ρομαντικοί και πείσμονες άνθρωποι με το λόγο και την πράξη τους μπορούν να κρατήσουν τη φλογίτσα αναμένη μέσα σ’ αυτόν τον μεσαίωνα (που δεν είναι παρά ο ένας και μοναδικός Μεσαίωνας της ανθρωπότητας που συνεχίζεται αμείωτος μέσα στο διάβα των αιώνων) μέχρι κάποιο μέλλον απρόβλεπτο και – ίσως – ανθρώπινο.
Εν όψει της Ανάστασης του πνεύματος, Sadmanivo
01/04/2007 στο 19:15
Sadmanivo, έλα, δες, πες. Αν θες.
Σ;))))
01/04/2007 στο 19:54
υπέροχο κείμενο αγαπητέ δόκτωρ.
δεν έχω να προσθέσω κάτι… νιώθω μέγα θυμό!
01/04/2007 στο 20:52
**Sadmanivo
Ναι. Μπορείς να πεις μύθευμα τον πολιτισμό. Μια ομαδική παραίσθηση.
Και μπορείς να είσαι σίγουρος ότι η βία είναι έμφυτη. Στο ταξίδι μας όμως στους αιώνες, αρχίσαμε να βάζουμε όρια στη συμπεριφορά μας για να ζούμε στις κοινωνίες. Η θρησκεία ήταν το πρώτο κέντρο εξουσίας. Από αυτήν την ανάγκη του ανθρώπου πιστέυω ξεκίνησε.
Το φαινόμενο που αναφέρεις, ότι όσο πιο “προοδευμένη” θα γίνεται η μικρή μερίδα που κατέχει το μεγαλύτερο μέρος του πλούτου, τόσο η βία θα ανθίζει στις μεγαλύτερες στα όρια της φτώχιας ομάδες. Όμως αυτό είναι επανάσταση. Είναι το τελευταίο πράγμα που μπορεί να κάνει ο αδικημένος για να επιβιώσει. Κι εδώ θα συμφωνήσω ότι έχοντας μέσα μας το ένστικτο της επιβίωσης έχουμε και το χρίσμα της βίας.
Η τυφλή βία όμως είναι κάτι άλλο. Απλώς δε δικαιολογείται από κανέναν νου -πόσο μάλλον από τον κοινό.
…μα με τέτοια επιχειρηματολογία και τοποθέτηση, θα σου πρότεινα μια περαιτέρω ανάπτυξη μιας και σ’ ένα σχόλιο μπορείς να πεις τόσο λίγα.
Τα σέβη μου…
**roidis
Εγώ νοιώθω και φόβο μαζί… μερικές φορές τουλάχιστον.
Αυτός δεν είναι και ο ορισμός της τρομοκρατίας;
Καλησπέρα!
02/04/2007 στο 10:53
Αν καθένας πήγαινε κα;ι σε κανέναν ψυχίατρο που και που θα σωνόμασταν οι υπόλοιποι. Ψάξτε τις αιτίες της βίας μέσα σας. Θα απελευθερωθείτε θα μπορέσετε να ευτυχίσετε και θα είμαστε όλοι καλά
02/04/2007 στο 14:31
θυμάμαι από τα παλιά μου το αιώνιο ρεφραίν μου σ’ όλες τις συζητήσεις, “ναι αλλά εγώ είμαι εναντίον της βίας”. Αφελές ίσως, αλλά ποτέ δεν μπορούσα να αποδεχθώ μέσα μου ηθικά και αισθητικά οποιαδήποτε πράξη βίας, όσο δικαιολογημένη και να ήταν. πόσο ουτοπιστική τοποθέτηση σ’ ένα κόσμο γεμάτο βία, σ’ ένα κόσμο που φαίνεται ότι η φύση του είναιη βία…
02/04/2007 στο 14:49
δεν μπόρεσα ούτε να το διαβάσω όλο…
είμαι εντελώς εκτός ‘βίας’… δεν αντέχω.
02/04/2007 στο 16:16
[...] Μαργαρίτης Manos Antonaros sykofantis-bastoyni Domingo TF citronella iris zlatkogr AFM panoplia fasoulas ανέστης Χαμένη Στην Ανάγνωση atheofobos et-blogging-guide zygines [...]
02/04/2007 στο 18:23
**lisadel
Πραγματικά θα έκανα αυτήν την ευχή. Να πλουτίσουν οι ψυχίατροι. Να μην προλαβαίνουν. Αλλά αυτοί… δε δέχονται ότι έχουν πρόβλημα!
**markosthegnostic
Νομίζω ότι το έθεσες πάρα πάρα πολύ σωστά. Εκεί παθαίνουμε τη σύγχυση μας. Ένας εναντίον της βίας, σ’έναν κόσμο από βία.
Ακόμα κι αν δε μας το επιτρέπουν οι αρχές μας, πρέπει να φτιάξουμε καινούριες!
**alexandra
Καταλαβαίνω απολύτως.
Μόνο που τα σκέφτεσαι όλα αυτά μπορείς να αρρωστήσεις.
Καμιά φορά όμως για να καθαριστεί ένας βόθρος πρέπει κάποιος να κολυμπήσει μέσα σε μεγάλες ακαθαρσίες…
03/04/2007 στο 11:41
Ο Lovecraft! Τι μου θύμησες!
Όσο για τη βία…..την έχω δει απο πολύ κοντά, σε διάφορες φάσεις… Δεν τη θέλω. Ούτε καν να διαβάζω γι αυτή.
03/04/2007 στο 12:20
“Βγάλτε την έξω απ’ τα σπίτια μας!!!!!!!!!!!”
Το αντίδοτο της βίας είναι η ησυχία..?
ή να είναι η ηρεμία..?
ή να είναι ο σεβασμός..?
ή να είναι η ειρήνη..?
Ότι και να είναι πρέπει να το βρω να τα ζω
και να τα μοιράζω!!!
03/04/2007 στο 13:39
Νομίζω ότι το αντίδοτο της βίας είναι ο αλληλοσεβασμός.
ΑΝ θελεις να το μοιράζεις (σε φυλλάδια, σε αυτοκόλλητα, ή και σε t-shirt), έλα μαζί μας….
03/04/2007 στο 18:04
Μπράβο καλό μου.
Μπράβο σε όλους σας.
03/04/2007 στο 20:47
**MåvяiÐåliå
Ας μείνουμε τότε στον Lovecraft…
Να μη σου δημιουργηθούν και τίποτα εφιάλτες!
**Denis
Υπάρχουν άραγε όλα αυτά τα αντίδοτα;
Ισχύουν;
Θά πρεπε να τα παράγουμε σε μεγάλες ποσότητες!
**Ο Μαύρος
Ο αλληλοσεβασμός (σωστότατο), με μάνα του την παιδεία.
Που είναι τα αυτοκόλλητά; Ποιο θα είναι το σήμα;
**argyrenia
Καλησπέρες
04/04/2007 στο 13:06
[...] Μαργαρίτης Manos Antonaros sykofantis-bastoyni Domingo TF citronella iris zlatkogr AFM panoplia Μάριος Ροζάκος Alagrecqe Ghteytriα Taster ekfrastes ange-ta elafini [...]
06/04/2007 στο 02:38
Τα σχέδια για τα αυτοκόλλητα είναι στο blog μου… για τα υπόλοιπα περίμενε λίγο και θα δεις, μετά το Πάσχα…
Σ;)))