KitZen
Τρέχει το νερό με δύναμη πάνω στα χέρια. Πιτσιλάει το εμαγιέ του νεροχύτη.
Βυθισμένος στο αστικό ζεν της κουζίνας με τα χέρια σε μηχανικές κινήσεις να διαγράφουν τόξα, καμπύλες και ευθείες. Δε σκέφτομαι.
Μεταφέρω αντικείμενα από τη μία άκρη στην άλλη. Και πάλι πίσω. Ένα με το νερό που τρέχει. Μερικές στιγμές όρθιας ολοκληρωτικής ανυπαρξίας.
Τα ντουλάπια ανοιγοκλείνουν με απορία καθώς μένω ακίνητος κρατώντας ένα αστραφτερό μαχαίρι στο ύψος των ματιών. Πλησιάζω το δέρμα.
Μηχανικά καθαρίζω από πάνω μου τις θλίψεις της ημέρας που έχουν κολλήσει πάνω μου σα λέπια. Ξύνω σε αντίστροφη φορά. Γεμίζει το πάτωμα φολίδες μικροαστικής λέπρας.
Άδειες κουβέντες, προσβολές, υπανθρωπικές απληστίες, ασχήμια, κακία, ασχήμια.
Σκούπα, φαράσι, τενεκές, φωτιά. Μαύρος καπνός ευχάριστης τσίκνας.
Και τώρα είμαι εγώ αγάπη μου…
@ακουστικα.The Beatles-I me mine
@photo.Mine
Μάρτιος 28, 2007 στο 7:58 μ.μ
Πραγματικά πολύτιμη και τόσο μα τόσο αληθινή,
η στιγμή που ξύνουμε την ‘μικροαστική λέπρα’ από
πάνω μας και απλά, μένει ο εαυτός μας ολόγυμνος, ή και μέσα
σε κουκούλι, που όμως ο ίδιος έχει πλέξει..
Τί γίνεται ωστόσο τις φορές που είμαστε τόσο αποκαμωμένοι, ώστε απλά δεν μπαίνουμε στη λυτρωτική, μα συνάμα τσουχτερή διαδικασία να το κάνουμε;
Και θαρρώ πως αν το αμελήσουμε πολύ, η λέπρα αυτή περνάει κάτω απ’ το πετσί μας.. και τότε είναι που το ξεφλούδισμα φαντάζει ακόμα δυσκολότερο.
Καλέ μου ντόκτορ, μου έφερες στο μυαλό τον ‘χορό των εφτά πέπλων’ του Τομ Ρόμπινς..
Όπως τα πέπλα της Σαλώμης σωριάζονται καταγής, αποκαλύπτοντας μιαν αλήθεια, έτσι και οι ‘φολίδες’ που πέφτουνε στο πάτωμα.
Περίεργο πράμα ο πίθηκος-νους και οι συνειρμοί που κάνει!
Να έχεις ένα όμορφο βράδυ
Μάρτιος 28, 2007 στο 9:44 μ.μ
Αχ αυτός ο απαίσιος Άλλος που ζει τη ζωή μας…
Μάρτιος 29, 2007 στο 12:05 π.μ.
Φωτιά… ναι. Μαχαίρι και φωτιά. Κι άνεμος, και σκόνη στην έρημο, κάτω από ένα κόκκινο φεγγάρι.
Μάρτιος 29, 2007 στο 2:19 π.μ.
Έτσι! Ξύσε τα λέπια με το μαχαίρι. Κόκκινο γιατρέ μου, να τρέξει κόκκινο σαν αίμα…
Μάρτιος 29, 2007 στο 7:59 π.μ.
Μάρτιος 29, 2007 στο 9:20 π.μ.
το πρόβλημα είναι όταν προσπαθείς να ξύσεις τη «σκουριά» γιατί τότε αφαιρείς υλικό και από το σώμα ,και όχι μόνο την επιφάνεια.
για να πω τη γνωμη μου , «τα λέπια» του μέσου όρου των ανθρώπων είναι μικρά , (τρώγονται και με τα λέπια
), τα λέπια των πολιτικών όμως εχουν εξελιχθεί σε δερμα «κροκό».
:):)
εχεις προσκληση για ποστ στο μπλογκ μου
Μάρτιος 29, 2007 στο 9:48 π.μ.
μου δημιουργείς της ευχάριστη ανάγκη να έρχομαι όλο και συχνότερα εδώ.
μια απορία (ίσως) γιατί υπογραμμίζεις ορισμένες λέξεις; είναι θέμα εικαστικό; μάλλον, έ;
Μάρτιος 29, 2007 στο 9:55 π.μ.
πιστευεις δηλαδη οτι με ενα ξυσιμο, φευγουν;;;
δεν ξερω…
δεν ξερω…
Μάρτιος 29, 2007 στο 12:44 μ.μ
Αυτή τη μικροαστική λέπρα που όσο ξορκίζαμε στην εφηβεία μας άλλο τόσο έχει έρθει κι έχει κάτσει πάνω μας!
«εγώ δε θα γίνω ΠΟΤΕ έτσι» έλεγα.
Χα!
-V- γιατί η ελευθερία έχει το τίμημα της
Μάρτιος 29, 2007 στο 1:16 μ.μ
πάντα το ζεν [ακόμη και το μικροαστικό] βοηθάει να είσαι εσύ
Μάρτιος 29, 2007 στο 3:52 μ.μ
**Αννίτα
Μπορεί και να μην μένει ακριβώς ολόγυμνος, μα αν τι πιστεύεις μπορεί κάποια φορά και να γίνει. Είναι μια ενέργεια απαραίτητη. Όπως το μπάνιο που κάνει ο σκουπιδιάρης μετά τη δουλειά του. Η βρωμιά βγαίνει βέβαια με σαπούνι…
Συνήθως πάντως, αποκαμωμένοι είμαστε. Γι αυτό χρειάζεται το ζεν. Υπεράνω κούρασης. Και δυστυχώς πάντοτε μένει κάτι στο δέρμα. Σαν το γράσο στα νύχια εκείνων που δουλεύουν στα συνεργεία.
Τον χορό των 7 πέπλων δυστυχώς δεν τον έχω διαβάσει. Μάλλον πρέπει να τον έχω στα υπ’όψιν
Καλό απόγευμα.
**dreamerland
Μάλλον μας βολεύει πολύ να τον λέμε “Άλλον”…
Αλλιώς μπορεί να λυπηθεί κανείς πολύ.
**Sadmanivo
Αυτό δεν είναι καθάρισμα…είναι Η απόλυτη κάθαρση.
**nosyparker
Αν ξύσεις πολύ βαθειά… δεν το γλυτώνουμε το κόκκινο.
**alkyoni
**thelastrealanwnymous
Έτσι εξαφανιζόμαστε σιγά-σιγά από το πρόσωπο της γης. Τα κύτταρα αναδημιουργούνται. Πάντα έψαχναν γιατί γερνάμε…
Όσο για τους πολιτικούς, πάντα πίστευα ότι το κροκό αυτό που λες ή animal print δέρμα, το έχουν εκ φύσεως. Οπότε, το πολύ να το καθαρίζουν από λέπια και πολύ πιο εύκολα.
Πρόσκληση; Δηλαδή;
**roidis
Για να πω την αλήθεια δεν είχα συνειδητά αναρωτηθεί γιατί το κάνω αυτό με την υπογράμμιση. Μα τώρα που το λέμε και το σκέφτομαι, είναι δύο οι λόγοι. Ο ένας είναι η έμφαση, και ο άλλος να γίνονται νησάκια μεταξύ των προτάσεων για διευκόλυνση του αναγνώστη.
Μπορεί και να κάνω λάθος και στα δύο!
**Βασιλική
Φυσικά και όχι! Τίποτα δε φεύγει. Ίσως προσωρινά. Τα πάντα είναι θέμα αυθυποβολής.
Ευσεβείς πόθοι είναι…
**MåvяiÐåliå
Κι εγώ ΑΥΤΟ έλεγα για να πω την αλήθεια…
Που να ξέραμε όμως οι αφελείς;
Και για να μην κλείσω και πάλι με ερώτηση
-V-
**markosthegnostic
Σίγουρα βοηθάει. Αποδεδειγμένα.
Το δύσκολο είναι να μπεις σε φάση ζεν. Πάντα!
Μάρτιος 29, 2007 στο 4:04 μ.μ
Aαα, για τα λέπια μιλούσαμε, ε; … Σόρρυ, λάθος
Μάρτιος 29, 2007 στο 4:23 μ.μ
Κι αν γδαρθώ λες να καθαρίσω??
Μάρτιος 30, 2007 στο 1:57 π.μ.
δεν μπορώ να το κάνω αυτό που κάνεις. δεν μπορώ.
νιώθω πως έχω τάσεις φυγής, όταν δεν μπορώ να αλλάξω κάποια πράγματα.
προσωρινά, φεύγω σε ένα ταξίδι στην Αμερική Δόκτωρα μου, για λίγες μέρες.
και παραμυθιάζομαι ότι κάτι μπορεί να αλλάξει μ’αυτό.
λές γαμώτο… λες;
Μάρτιος 30, 2007 στο 9:59 π.μ.
Κι αν ξύσεις τα λέπια,φτάνεις να βγάλεις όσα πονάνε από πάνω σου? Δεν ξέρω αν μπορείς να αλλάξεις κάτι με αυτο…
Μάρτιος 30, 2007 στο 8:38 μ.μ
Να γιατί σηκώνομαι με μούτρα το πρωί. Σκέφτομαι το τρίψιμο που έχω να κάνω το βράδυ.
Πολύ μου άρεσε αυτό το κείμενο.
Μάρτιος 30, 2007 στο 8:45 μ.μ
…μια σταγονα κανει γκελ στο νεροχυτη
και μετα απο λιγα δευτερολεπτα
νιωθει την ελευθερια της
να προσγειωνεται στο κουτελο μου.
ο νομος της αδρανειας συνεχιζει τη μηχανικη καμπυλωτη κινηση μου, με το μαχαιρι στα χερια…
και καθως η σταγονα σερνεται σα γυμνοσαλιαγκας
επωδυνα αργα στο δερμα μου, βυθιζεται στο εσωτερικο του ματιου, για να κλεψει λιγη δοξα απο τα δακρυα, παριστανοντας πως ειναι ενα απο αυτα…
εγω την αφηνω, δε την σκουπιζω , μηπως και πλυνει
λιγο απο τη θλίψη μου, και μαλακωσουν τα λεπια.
Τρεμει απο την αγωνια το μαχαιρι, κοντευει να πεσει απ’το χερι…
Το πεταω κατω και τρεχω μακρια
σ’αρπαζω κι εσενα κι εσενα
και το μονο που πισω μας μενει
φολιδες κακιες κι ασχημια
στο μικροαστικο μας σπιτι που φλεγεται…
(μια εναλλακτικη εκδοχη)
Μάρτιος 31, 2007 στο 10:25 π.μ.
**Sadmanivo
Είχες μάλλον την εκδίκηση κατά νου…
**Denis
Από τα κατάλοιπα της ψυχής; Όχι.
Καλά θα ήταν ε;
**Desposini_Savio
Αμερική; Ωωωωω…
Κάτι θα αλλάξει. Όταν υπάρχουν νέες εμπειρίες (και μάλιστα τόσο μεγάλες) και εικόνες, δίνουν κάτι στη σοφία του ανθρώπου.
Επίσης δεν πιστεύω ότι δεν μπορείς να το κάνεις αυτό. Όλοι το κάνουμε και όλοι καταλήγουμε σε τέτοιες τάσεις κάποιες φορές.
Καλά ταξίδια λοιπόν!
**lifewhispers
Δεν μπορείς ποτέ να τα βγάλεις όλα. Κάποια από αυτά, τα παροδικά και τα προσωρινά και τα όχι μεγάλης σημασίας πέφτουν κι από μόνα τους σαν ξεραθούν.
Να αλλάξει κάτι; Όχι. Δεν αλλάζει. Απλά πρέπει να προσπαθούμε να συνεχίζουμε. Αυτό είναι όλο!
**lexx
Εγώ να δεις πως σηκώνομαι το πρωί
Έτσι καταλήγει κανείς coffee junky.
Να ‘σαι καλά!
**tam
Μια πολύ καλή εναλλακτική εκδοχή θα ήθελα να προσθέσω.
Το νόημα μεταφέρθηκε!
Καλημέρες
Μάρτιος 31, 2007 στο 1:53 μ.μ
Μα όχι…
Αναφερόμουν στον καθρέπτη μου…
Ghost
Απρίλιος 2, 2007 στο 2:33 μ.μ
Ασθενής γιατρός..έτσι σου πάει.