Τζώνυ ο επικριτής
Τα κάνει όλα καλύτερα από σένα ο Τζώνυ.
Και περιμένει στη στροφή για να ‘ρθεις, ήρεμος, νηφάλιος, λουσμένος στην αυτοπεποίθηση του και βέβαιος για τους λάθος χειρισμούς σου.
Θα σε κοιτάξει με απάθεια στα μάτια και θα σου πει «στο είπα» και «σε ξέρω. Δεν είσαι πλέον άξιος εμπιστοσύνης».
Κι αν δεν σ’ έκανε να καταρρεύσεις την πρώτη φορά ο Τζώνυ, θα καταρρεύσεις σύντομα μπροστά του. Και καθώς κλαις επάνω στο χαλί τη φύση σου την άχρηστη, στη σκέψη σου θα έρχεται το στόμα του να αρθρώνει αυτές τις λέξεις.
Μα αλήθεια τι κερδίζεις όταν κοιτάζεις το είδωλο που φτιάχνεται από άλλα μάτια και αυτιά απ’ τα δικά σου;
Μήπως και που θα ‘ναι πιο γλυκεία η αναγνώριση, θα ‘ρθει ποτέ σε ανθρώπους σαν κι εσένα;Σφίξε τη ζώνη σου λοιπόν στο παντελόνι, και βάλε το ανοιξιάτικο σακάκι. Ψέκασε τη μοσχοβολιά των αρετών σου στο ανοιχτό πουκάμισο και χτενίσου με φροντίδα.
Αντίο Τζώνυ επικριτή. Άλλαξαν πλέον οι καιροί. Θα περπατώ σ’ άλλα στενά κι αν κάποτε σε συναντήσω επέτρεψε μου να κεράσω έναν σκέτο καφέ που πάει με το κουστούμι σου.
@ακουστικά.Nick Cave & the bad seeds – Messiah Ward
21/03/2007 στο 12:59
Αντίο Τζώνυ. Μας υποχρέωσες , όσοι σε ακούσαμε γεμίσαμε κόμπλεξ.
21/03/2007 στο 13:18
Αυτός ο Τζώνυ.. πανταχού παρούσα ύπαρξη. Στο τραπεζάκι στη γωνία, στο διπλανό διαμέρισμα, πίσω απ’ το χαμόγελο και τα μάτια των απέναντι.. μα περισσότερο παρών, όταν ξεπετάγεται από το σαρακιασμένο μπαουλάκι στο βάθος του μυαλού..
Θέλει κότσια και μπορεί ν’ αργήσει, μα έρχεται η ώρα και λέμε το αντίο.
Καλή σου μέρα
21/03/2007 στο 15:05
Μάλλον οι σκέψεις ταξιδεύουν με τον άνεμο !!!
Η δικιά μου ανάλυση στην δική μου ίδια σκέψη με προστάζει
Να με κοιτώ στα μάτια για να δω εμένα που με ξέρω και να δώσω εγώ τον χαρακτηρισμό που έχω!!
Εδώ πρέπει να είμαστε μαχητές και να διεκδικούμε την ουσία μας!!
Και …. όλους τους άλλους στο μεγάλο το βιβλίο!!¨:)
21/03/2007 στο 16:32
**lisadel
Τα κόμπλεξ καλό θα είναι να έχουν ημερομηνία λήξεως. Διαφορετικά δε βοηθούν κανέναν.
Καλά…έτσι κι αλλιώς δε βοηθούν κανέναν!
**Αννίτα
Είναι παντού. Στα σίγουρα. Ακόμα κι αν δεν τον ψάχνεις θα σε βρει.
Μα πρέπει κανείς να σταματήσει να τον ακούει. Μόνο έτσι θα τον νικήσει, απανθρακώνοντας τον σε μια μπάλα φωτιάς (τι λέω;)
Καλησπέρα!
**Denis
Όλοι οι καθρέφτες είναι το ίδιο. Οι αξιολογήσεις του ειδώλου είναι διαφορετικές.
Και το μεγάλο βιβλίο θα τελειώσει έτσι όπως πάμε… Δε συμφωνείς;
21/03/2007 στο 18:22
Α, θα τον κεράσεις και καφέ; Γενναιόδωρο σε βρίσκω!
21/03/2007 στο 18:40
Τίποτε δεν είναι αυτό που φαίνεται και ότι φαίνεται να είναι κάτι τελικά δεν είναι τίποτα… κατα
βάθος και καμιά φορά και κατα μήκος..
21/03/2007 στο 21:15
Βρε την άθλια γελοία καρικατούρα που θα μας βγει μπροστά!
Στρίβε δρόμο αγαπητέ!
Ή, παραφύλαξε για να του βάλεις τρικλοποδιά!
Αμάν πιά, μια ζωή στο μικροσκόπιο!
Α και τον καφέ, μήπως να του τον λούσεις, να πηγαίνει ασορτί με τη λεκιασμένη του ψυχή;
22/03/2007 στο 09:27
**Serenity
Μμμμ ναι μάλλον. Λέω να μην πέσω στο επίπεδο του. Τώρα αν θα ρίξουμε και λίγο αλατάκι..
**Αθηνά
Συνήθως όμως οι εντυπώσεις παράγονται από αυτό που βλέπουμε. Για αυτόν τον απλό λόγο μας ενοχλούν τέτοιες ανούσιες επικρίσεις.
**Καπετάνισσα
Τρικλοποδιά; Καλή ιδέα. Να τον περιμένω στη γωνία να φάει τα μούτρα του. Μα θα ξανασηκωθεί. Κι αν έρθει κι άλλος; Υπάρχει ολάκρος στρατός από δαύτους.
Ναι… τον καφέ λέω να του τον λούσω
22/03/2007 στο 10:27
Όλοι μας είμαστε Τζόνιδες.Απλά μας αρέσει να κατηγορούμε τον Τζόνι που μας κρίνει σε αυτά που η δική μας κριτική απέτυχε.
Ξεχώριστα στάνταρτς .Αυτά τελικά είναι.
22/03/2007 στο 10:35
Θεώρημα –
Έστω οι καθρέπτες είναι ίδιοι
και οι αξιολογήσεις του ειδώλου αλλάζουν,
αλλά εμείς έχουμε την επιλογή-κρίση
για το πιο είδωλο είναι δικό μας μόνο εμείς ,
όσο για το μεγάλο βιβλίο είναι μαγικό
πάντα έχει άδειες σελίδες αν το θέλουμε.
22/03/2007 στο 13:22
Αντίο Τζώνυ, Welcome Nick
23/03/2007 στο 12:51
**κολοκύθι
Είναι κι αυτή μια άποψη, μα απενοχοποιεί του επαγγελματίες Τζωνυδες.
Εξάλλου η δική μας κριτική είναι δική μας και για εμάς…
Επίσης η υποκειμενικότητα είναι ανθρώπινη. Nobody’s perfect!
**Denis
Και αυτήν την κρίση έχουμε εμείς. Εδώ που τα λέμε, όλα εμείς τα φτιάχνουμε στο κεφάλι μας μέσα. Όπως κι εκείνο το βιβλίο με τις άπειρες σελίδες.
**lexx
Thank you.
Ξέρεις ότι με λένε Nick?
ΜπράβοΟ..