Για τους διστακτικούς

-Άνθρωποι είναι αν τους κοιτάξεις μες στα μάτια, καθώς καρφώνουν την καρδιά σου με χτυπήματα γερά.
Άνθρωποι με μάτια άπληστα στο πρώτο βλέμμα, που θα χτυπάν αδίστακτα με τέτοια σιγουριά κι ακρίβεια σαν να το κάνουν κάθε μέρα.
Άνθρωποι με κρέας μαλακό, ζωντανά εντόσθια και ζεστούς λαγόνες. Δάγκωσε δυνατά λοιπόν και φτύσε το αίμα το πικρό, μέχρι στα πόδια σου να σέρνονται υποχείρια σου πια.
-Μα τι ’ναι γέρο αυτά που λες;
Ακόμα κι αν πέσει ο ουρανός, και η μηλιά στον κήπο μας δαίμονες να καρπίζει, δε γίνομαι αρπαχτικό εγώ. Δεν έχω με τη φάρα τους να κάνω.
-Κι όταν σου φαν τις σάρκες με τα κοφτερά τους δόντια, σαν τι θα κάνεις με την περηφάνια τότε; Θα σε κρατήσει όρθιο νομίζεις; Ή μήπως θα σε σύρει αιμόφυρτο ως την ποδιά της μάνας;
-Και τι να κάνω;
-Γίνε μαχητής.
@ακουστικά.Pink Grease-Fever
επίθεση τώρα.
18/03/2007 στο 21:05
Αέρααααααααααααα!
18/03/2007 στο 21:43
“Ο Ψιψινέλ ο γάτος του
ετοιμάζει τα νύχια του
Έτοιμος για την επίθεση
- Μου την δίνει η επίθεση
Ας ψάχνει ο Δρακουμέλ
ποτέ δε μας γελά
Σοφός ο μπαρμπα-Στρουμφ
τα σχέδια του χαλά
Λα λα λα, λα λα λα”
(από το τραγούδι των Στρουμφ)
Συχνά, όταν πελαγώνω, τραγουδώ παιδικά.
Δεν ξέρω αν αυτά πιάνουν για επίθεση.
19/03/2007 στο 00:11
Επίθεση, λοιπόν! Μαχητές θε να γίνουμε όλοι.
Άλλοι με σπαθί και άλλοι με ψυχή.
Μα ποιό στ’ αλήθεια να ‘ναι πιο ανθεκτικό;
Καλό σου βράδυ..
19/03/2007 στο 09:37
Ωραίο.
:):)
Τώρα μπορείς να καταλαβεις γιατί πανε καλά τα «γκούντις».
το μπιφτέκι με τις πατατες του μεσα στο κουτί δείχνει σαν παιδικό παιχνίδι και δεν χρειαζεται να δεις το αιμα να τρέχει , ούτε τη λεπίδα να χτυπάει αλύπητα.
«σφάξιμο με το γάντι» αν έχεις ακουστα
19/03/2007 στο 11:04
Ας ξεκρεμάσουμε τα όπλα από το τοίχο λοιπόν.
19/03/2007 στο 11:48
ή αλλιώς βία στη βία της ύπαρξης, χμ, τι να πω, θέλει σκέψη…
19/03/2007 στο 13:15
**nosyparker
Αέρα πατέρα θα έλεγα καλύτερα
**global
Άσε…τον έχω το δίσκο. Με τι μεγαλώσαμε νομίζεις;
Αν και μάλλον αποτελεί λάθος τακτική στο κλασσικό σενάριο του καλού-κακού.
Κατά τα άλλα τα παιδικά τραγούδια όχι μόνο πιάνου για επίθεση αλλά την κάνουν και αποτελεσματικότερη λόγω παρανοικού αποτελέσματος!
**Αννίτα
Πιο ανθεκτικο… ναι. Αυτό νομίζω ότι δεν έχει εξακριβωθεί ακόμα.
Αν παλεύεις με γροθιές, τότε τα μαχαίρια δεν παλεύονται. Η ψυχή όμως είναι απο μόνη της όπλο κάποιες φορές. Σπανιώς βέβαια…
Καλησπέρα…
**thelastrealanwnymous
Τα μπιφτέκια πάνε καλά γιατί δεν σερβίρονται μέσα στο αίμα τους και περιλαμβάνουν αρκετή ποσότητα σόγιας.
Ναι…είμαι οπαδός του γαντιού σε περιπτώσεις σφαξίματος
**MåvяiÐåliå
Μμμ γιατί τα είχες κρεμασμένα; Απο χτες το βράδυ να υποθέσω.
**markosthegnostic
Βία στη βία της ύπαρξης…Ακριβως. Δε θέλει σκέψη φίλε μου. Αυτό ακριβώς είναι.
Βια για τροφή δεν είναι…
20/03/2007 στο 01:56
Χμμμ… δύσκολη ερώτηση έθεσες αγαπητέ… Θα απαντήσω με δύο τσιτάτα που είναι συμπληρωματικά:
Από τον Isaac Asimof, “η βία είναι το τελευταίο καταφύγιο των αδυνάτων” και από το ΚΑΡΑΤΕ ΚΙΝΤ 3 (νομίζω το 3 ήτανε) όπου ο Μυγιάγκι λέει στη μαθήτριά του “καλό είναι να μην μπεις σε καυγά. Αν όμως μπεις, φρόντισε να είσαι ο νικητής”.
Αυτά εκφράζουν το Ιδεώδες και το ιδανικό.
Καληνύχτα (ή καλημέρα)
20/03/2007 στο 17:27
Και αν δεν τα καταφέρεις μοναχός σου, μπορω να σου προτείνω ένα καλό Σχολείο Μαχητή.
20/03/2007 στο 17:47
Ίσως αν όλους αυτούς τους ανθρώπους
τους αφήσω πίσω μου σαν
αόρατα φαντάσματα ίσως
τότε κερδίσω την ουσία μου?
20/03/2007 στο 17:51
**Sadmanivo
Πω πω… Ο μιστερ Μιγιαγκι το έλεγε αυτό; Τι μου θύμισες…
Σοφός τελικάο τύπος. Όσο για τον Asimov… νομίζω ότι αυτή είναι μια ρήση που έχει μείνει στην ιστορία. Που είναι όμως το ιδανικό όταν απειλείσαι;
**I.P.Potis
Σχολές μαχητή; Χμμμ απ’ αυτό πήραμε και τίποτα δε μάθαμε αγαπητέ
**Denis
Αν τους αφήσεις πίσω ναι.
Μα θα σε κυνηγούν για πάντα. Έτσι κάνουν. Χειμώνα-καλοκαίρι, μέρα-νύχτα. Την ουσία σου αναζητούν…
20/03/2007 στο 18:46
είσαι σίγουρος ότι περιγράφεις ανθρώπους;
21/03/2007 στο 11:51
**alexandra
Απολύτως!
Χρειάζεσαι κι άλλες αποδείξεις;
21/03/2007 στο 16:50
τώρα με προκαλείς…
22/03/2007 στο 18:40
Ουάου…