AftersleepeR

Κοιμήθηκα ανήσυχα.
Ξύπνησα Ελένη και γάζωνα πάνω σε μια παλιά ραπτομηχανή. Καθισμένη για ώρες.
Θάνος και γέμιζα ένα φορτηγό θεόρατα κουτιά. Πονάνε τα πόδια μου.
Ξύπνησα σούρουπο στην εθνική πάνω στο τιμόνι κάποιου φορτηγού. Νυστάζω. Πασχάλης.
Τούλα. Με πονεμένη μέση καθάριζα ατέλειωτα πατώματα. Κλαίει το παιδί.
Γιάννης. Με τον καφέ στο χέρι περιμένω το αφεντικό να ανοίξει το μαγαζί. Θα κάνω ώρες να ξαναβγώ. Διαβάζω τα συνθήματα των αναρχικών στην κολώνα.
Εγώ. Δίπλα στη θάλασσα πριν απ’ το μπουρίνι. Αγκομαχώ. Φάρυγγας γεμάτος άμμο.
Άνοιξα τα μάτια στο σκοτάδι. Σίδερα που τρίζουν στις λακκούβες του δρόμου.
Το πρωινό λεωφορείο με κρατάει στα σωθικά του. Μαζί με τους φίλους μου αυτής της διαδρομής. Είναι άνοιξη.
@ακουστικά.El Presidente – Keep on walking @εαυτόν.είσαι ένας τους.
Μάρτιος 13, 2007 στο 9:01 μ.μ
Πρωτότυπο, αυθεντικό και εκφραστικότατο. Εύγε!
υ.γ. αυτό το header σου με τρελαίνει! Κολλάω για λεπτά κάθε φορά!
Μάρτιος 13, 2007 στο 9:28 μ.μ
ο φάρυγγας γεμάτος άμμο με άγγιξε περισσότερο.
στιγμές από ανθρώπους όπως οι ανάσες τους… λίγες αλλά χαρακτηριστικές.
Μάρτιος 13, 2007 στο 10:33 μ.μ
ενδιαφέρον, να υποδύεσαι διάφορους…
Μάρτιος 14, 2007 στο 12:16 π.μ.
μετά την τρικυμία, η γαλήνη…
μετά τους εφιάλτες, η άνοιξη…
την καληνύχτα μου…
Μάρτιος 14, 2007 στο 10:49 π.μ.
Είναι πράγματι; Μακάρι…
Μάρτιος 14, 2007 στο 10:56 π.μ.
-V-
Μια επανάσταση μόνο θα μας σώσει!
Μάρτιος 14, 2007 στο 11:06 π.μ.
…
Μάρτιος 14, 2007 στο 1:42 μ.μ
Καλημέρα Δόκτωρα
Μάρτιος 14, 2007 στο 2:31 μ.μ
Άραγε ο κόσμος γυρίζει γύρω από εμένα ή
εγώ γύρω από αυτόν!
Μάρτιος 14, 2007 στο 4:03 μ.μ
Θα χτυπήσω το κόκκινο κουδούνι για να κατέβω.
Θ’ ανάψει η επιγραφή stop. Φρενάρισμα απότομο.
Θα κρατηθεί απ’ τη σιδερένια λαβή η ιδρωμένη μου παλάμη και θα συρθώ στην έξοδο.
Ήρθε η άνοιξη εκεί έξω, θα σκεφτώ, ενώ οι ρόδες θα αγκομαχούν απομακρύνοντας εικόνες, αισθήσεις, ζωές.
Τόσες ζωές εκτός μου!
Ή εντός να πω;
Αφήστε με να κοιμηθώ.
Καλύτερα.
Μάρτιος 14, 2007 στο 4:44 μ.μ
**Sadmanivo
Εγώ τώρα τι να πω;
**alexandra
Πλέον είμαστε όλο και λιγότερο κοντά σε άγνωστους ανθρώπους. Η περίμετρος του comfort zone αυξανεται συνέχεια.
**markosthegnostic
Είτε υποδύεσαι, είτε παρατηρείς. Τι άλλο να κάνεις σε όλες αυτές τις διαδρομές;
**γιώργος
Καλό αυτό.
Κάπως έτσι γυρίζουν όλοι οι κύκλοι.
**dreamerland
Έτσι λένε… Δεν είμαι σίγουρος.
**MåvяiÐåliå
-V-!
Νομίζω ότι κάθε μέρα που περνάει μας φέρνει πιο κοντά σε μία.
**DCD
Εσύ με τη φωνή;
**desposinisavio
Καλησπέρα με τη σειρά μου!
**Denis
Αιώνιο ερώτημα, μόνο για ανθρώπους που περιστρέφονται γύρω απ’ τον κόσμο
**Καπετάνισσα
Αυτό το εντός/εκτός κάποτε σταματάει να είναι παιχνίδι και σε στοιχειώνει για τα καλά.
Ένας καλός ύπνος θα ήταν το αντίδοτο!
Μάρτιος 14, 2007 στο 4:52 μ.μ
you have an invitation! come to my blog
Μάρτιος 14, 2007 στο 5:09 μ.μ
κομψό και όμορφο κείμενο. “Τι σόι άνοιξη έχουμε;”
Μάρτιος 14, 2007 στο 5:38 μ.μ
(αυτό το τύπωσα και το έβαλα στο πινακάκι από φελό που κρέμεται στον τοίχο μπροστά μου. Να κάνει παρέα μαζί με άλλα άλλων φίλων)
Δεν ξέρω όνομα,
μα με την Ανοιξη να κουνιέται από τα μανταλάκια στο σκοινί. Πάω να μαζέψω…
Μάρτιος 15, 2007 στο 2:58 μ.μ
Περιστροφή γύρω από τον κόσμο λοιπόν , ωραίο!!
Ταινία μεγάλου μήκους , ασπρόμαυρη, βουβή..
Με βλέπω, είμαι παρατηρητής αλλά και πρωταγωνιστής!!
Ωραίο !!
Μάρτιος 15, 2007 στο 3:55 μ.μ
και πέρασε κι η εποχή του Freud να σου κάνουμε μια αναλυσούλα βρε γιατρουδάκε.
ξύπνα, ώρα να πας σχολείο (ταρακούνημα εγκεφάλου δεξιά κι αριστερά για την ώρα θα πιάσει νομίζω).
Μάρτιος 15, 2007 στο 5:23 μ.μ
**alexandra
**scalidi
Χμμ…το σόι αυτής της άνοιξης ολοένα και μεταλλάσεται.
Hard to tell…
**Χνούδι
Τιμή μας miss. Με κίτρινο πινεζάκι;
Εσύ την έχεις απλωμένη λοιπόν την Άνοιξη; Γρήγορα μη βρέξει
**Denis
Δε θα είναι βουβή αν θυμηθείς να πάρεις τα walkman μαζί σου!
**global
Και τι μ’αυτό; Θεωρείται κλασσικός ακόμα. Αναλύστε με!
Και ο εγκέφαλος έχει κολλήσει στα τοιχώματα. Ούτε δεξιά πάει πια ούτε αριστερά.
Κακό ε;
Μάρτιος 15, 2007 στο 5:46 μ.μ
ωωωωωωχ έχουμε και υπερδιόγκωση εγκεφάλου;
εμ τα extra όνειρα είναι που δημιουργούν το πλεόνασμα.
να φτιάξουμε την διακτίνηση στο παρελθόν να σε αναλάβει ο Freud αυτοπροσώπως.
αστειεύομαι φυσικά ε καλέ μου γιατρέ, μην μας πάρουνε με τις ντομάτες.
χμ, ξινισμένα όνειρα λες όπως ξινισμένες ντομάτες;
καλά, σταματάω (για την ώρα).
sweet dreams.
Μάρτιος 15, 2007 στο 5:49 μ.μ
Χα! Ξεχάστηκα ! Τα έχω πάντα μαζί!!
Μάρτιος 15, 2007 στο 6:29 μ.μ
Δε χρειάζεται να πεις τίποτα, συνέχισε με τις εμπνεύσεις σου
Μάρτιος 16, 2007 στο 2:32 μ.μ
πάρα πολύ όμορφο.. αλλά πικρό.. θα μου άρεσε να υπήρχε και ο αντίποδας.. τύπου, ξύπνησα Ελένη και είχα ρεπό, το πέρασα παίζοντας με το εγγόνι μου στην ακροθαλασσιά. φοβάμαι όμως ότι ούτε αυτό φτάνει..
φιλί.
Μάρτιος 17, 2007 στο 12:43 μ.μ
**global
Υπερδιόγκωση; Μπα…μάλλον καμμένο εγκέφαλο
ξινισμένα όνειρα… χμμμ δυνατό αυτό!
**deadend mind
Το σκέφτηκα κι έτσι. Το ξεκίνησα και ανάποδα. Από την καλή πλευρά. Μα κατέληξα και πάλι στη μιζέρια… γιατί δεν ξέρω.
Α.. ναι. Προτίμησα να πω αυτά που βλέπω μόνο!