Ο γελαστός ο άνθρωπος
Μπορεί να πονάς, μα χαμογελάς.
Να μην υποφέρεις πια τους μύες των χειλιών σου τεντωμένους.
Να αποδοκιμάζεις με τα δόντια σφιγμένα ψηλαφώντας τα ούλα σου με τη γλώσσα.
Από αμηχανία, ή θυμό. Ή νοσταλγία.
Ποιος νοιάζεται αλήθεια;
Και συνεχίζεις να γελάς με κρύα αστεία, καμιά φορά ωθώντας 6000 κυβικά εκατοστά αέρα που αδειάζουν τα πνευμόνια σου διεκδικώντας δια της μαγγανείας μια θέση στον κόσμο τους. Της μαγγανείας των δειλών.
Μπα, από ευγένεια θα ‘ναι.
Γιατί αν ήξεραν θα σε είχαν ανασκολοπίσει ήδη, δίχως τύψεις.
Ωραία λέξη. Βάρβαρη τιμωρία.
Μια ωραία γραφικότητα απαντέχοντας να εκφράσεις την οργή σου στα μούτρα κάποιου αγενή. Βρίζει, φωνάζει, ίπταται θερμοκέφαλος σαν κόκκινο μπαλόνι μέσα στη θάλασσα του χρόνου. Κτηνώδης η φωνή του, φαντάζει ως οριοθέτηση του γύρω χώρου δια της ουρήσεως. Αρκούδα με αιμορροΐδες που ψάχνει τα μικρά της στο δάσος σχεδόν βεβαία ότι έχουν κατασπαραχθεί.
Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν απέναντι σου. Κι εσύ γελάς. Αγνά. Σχεδόν αριστοκρατικά. Με μάτια όμως γεμάτα κατανόηση.
Ποιόν κοροϊδεύεις γέρο μου; Τα κόκαλα μέσα στα δάχτυλά σου γίνονται και γροθιές μα εσύ καθεύδεις.
Κι όταν πια μόνος μείνεις, εσύ και η φάτσα σου, εσύ και οι κουρασμένοι μύες σου, θα κατσουφιάσεις οικτρά γεμίζοντας βαθιές ρυτίδες. Ενδοσκοπώντας κάποια θλίψη.
@crazyCredits : DreamerLand: Απαντώντας ταυτόχρονα στη σατανική αυτή πρό(σ)κληση σου, δηλώνω ευθαρσώς ότι δυσκολεύτηκα (λιγάκι).
Και για να συνεχίσουμε καλώ τα λεκτικά ταλέντα των: CandyBlue | Markos the Gnostic | VitaMiBarouak | Κολοκύθι | MavriDalia να μας ταξιδέψουν με τις λέξεις: λαγνεία, φορμόλη, υποχόνδριος, σιγή, αίμα και μπορούν να αρνηθούν ελαφρά την καρδία, μιας και ο απόηχος της προηγούμενης πυραμίδας δεν έχει ακόμη σβήσει.
09/03/2007 στο 20:39
τον χαμηλό τον γάϊδαρο όλοι τον καβαλάνε… και η ευγένεια έχει όρια…
10/03/2007 στο 14:20
Γιατρέ μου, σε περιμένει προσκλησούλα στο blog μου…
Υγ. Μην πεις ‘ναι’ όμως από ευγένεια… Μόνο αν θέλεις.
11/03/2007 στο 07:50
Τον γνωρίζω καλά το γελαστό αυτό άνθρωπο.
Είναι το άλλο μου μισώ που κουβαλάω σχεδόν παντού.
Μερικές φορές τον βρίσκω καλύτερο από εμένα τόσο που τον ζηλεύω αλλά σίγουρα δεν είμαι εγώ.
Όσο για τη πάσα, μ έχεις υπερεκτιμήσει…(thx)
11/03/2007 στο 09:52
**ο καλός λύκος
Μερικοί από μας απλά γεννήθηκαν χαμηλοί. Αλλά κι από χαμηλά μπορεί να γκρεμιστεί ο “αναβάτης”
**Serenity
Ευχαριστώ, θα πάρω.
Είναι καλή ιδέα, μα πολύ λίγες οι ταινίες
**MåvяiÐåliå
Είναι το μισό σου προφανώς, που κάνει την εμφάνιση του κατά βούληση. Γιατί τείνω να πιστεύω ότι έχει τη δική του βούληση αυτό το ευγενές “τέρας”.
Σ’ έχω υπερεκτιμήσει; Ε όχι δα!
12/03/2007 στο 09:37
κι εσύ συμβιβασμούς?όχι άλλα προσωπεία μόνο πρόσωπα,για να μη χάσουμε πρώτιστος εμάς
12/03/2007 στο 10:15
«το πρόβλημα με τις πεντάδες»
έχει μειωθεί δραματικά ο αριθμός επισκέψεων και σχολίων στα μπλόγκς που δεν έχουν συμφωνήσει να παίξουν πεντάδες με την «παρέα τους».
Είναι ένα είδος λογοκρισίας για όσους «δεν γουστάρουμε»;
Έχουν επηρεαστεί οι μπλόγκερς από το ποδοσφαιρικό πέντε –πέντε;
Το ζήτημα είναι ότι ακόμα και στις σημειώσεις του κάποιος , στο «μπλογκάκι του» να το πούμε έτσι , μόλις αποκτήσει λίγη δημοσιότητα «ενδύεται» και λίγο από το φασισμό των «δημοσίων» προσώπων.
http://thelastrealanwnymous.wordpress.com
12/03/2007 στο 10:32
Συνυπογράφω ό,τι λες, εκτός από μια μικρή προτασούλα. Όχι “της μαγγανείας των δειλών”. Είναι μάλλον ένδειξη θάρρους να ενδοσκοπείς τη θλίψη σου και όχι να την περιφέρεις… Γιατί όπως λέει κι ένας στίχος: “είναι πιο εύκολο να κλαις παρά να ζεις”…
Υ.Γ. Η (λίγη) δυσκολία κάνει τα πράγματα πιο ενδιαφέροντα
12/03/2007 στο 14:17
κι όμως εμένα με εξέφρασε πολύ η έκφραση “μαγγανεία των δειλών” – σ ευχαριστώ για την πρόσκληση – για να δούμε…
12/03/2007 στο 17:16
**Αθηνά
Κανείς δεν είναι ασυμβίβαστος. Τουλάχιστον δεν έχω γνωρίσει ακόμα κανέναν. Για εμάς αρκεί και μόνο η υπέρβαση…
**thelastrealanwnymous
Νομίζω ότι υπερβάλλεις λιγάκι εδώ;
Αν το δεις ψύχραιμα το πράγμα, δεν είμαστε παρά ένα μάτσο παιδάκια που παίζουν με τα κουβαδάκια τους και πάνε το ένα στο σπίτι του άλλου. Εκτός των άλλων το socializing είναι ο πυρήνας του blogging και αυτό μπορείς νομίζω να το επιβεβαιώσεις και ο ίδιος εφόσον κάποιος που διαβάζει σχόλιο σου μπορεί (πλέον) να πάει στο blog σου.
Οπότε οι συνωμοσιολογίες είναι άκαιρες. Εκτός και αν θα ήθελες να σε προσκαλέσω σε μια επερχόμενη πυραμίδα.
Τι θα ‘λεγες; (Θα σου βάλω και link)
**dreamerland
Η ενδοσκόπηση σαφώς και απαιτεί θάρρος. Μα στον εσωτερικό μας μικρόκοσμο. Έξω αρχίζουν τα προβλήματα και τα τεχνάσματα του νου για να αποδεχτούμε κάποια χαρακτηριστικά του εαυτού μας. Έτσι το είδα το θέμα. Όσο για τον στίχο, δε θα μπορούσα παρά να συμφωνήσω απολύτως.
Το κείμενο ήταν έτοιμο πριν την πρόσκληση σου, απλά γαρνίρισα τις νέες λέξεις, και οφείλω να σε ευχαριστήσω γιατί έμαθα και μια καινούρια (αν και αρχαία)!
**markos-the-gnostic
Τώρα που το λες, μάλλον έπρεπε να σου βάλω και πιο δύσκολες λέξεις…
12/03/2007 στο 23:59
Μάλλον δόκτορ είσαι από τους λίγους που θα μπορούσαν να απογειώσουν αυτό το παιχνίδι. Το έσκισες.
υγ: θα αρνηθώ ελαφρά την καρδία.
13/03/2007 στο 13:05
ανταποκρίθηκα αγαπητέ φίλε
13/03/2007 στο 18:04
xamogelaste! kanei tous allous na anhsuxoun
13/03/2007 στο 19:50
**κολοκύθι
Να αρνηθείς. Απλά ήθελα να δω τι ιστορία θα σκάρωνες
**markos-the-gnostic
Για να δούμε λοιπόν τα όρια αυτών των λέξεων…
**bereniki
Καλό αυτό. Μερικές φορές πραγματικά ανησυχούν!