Εκμαγείο
Αυθαίρετα και απαλά, ίσως κι από ανάγκη, έπλασες ένα εκμαγείο για μένα σύμφωνα με αυτά που είδες, ένιωσες κι άκουσες να σχηματίζουν τα χείλη μου.
Μου είπες ότι μου πάει γάντι και θα μπορούσες να κοιτάς για ώρες μέσα απ’ τις τρύπες που έχει για μάτια.
Mου το έδωσες για να το δοκιμάσω πάνω μου.
Μα δε χωράω μέσα σ’αυτό. Μου είναι στενάχωρο και μέσα του νοιώθω πρησμένος κι έτοιμος να εκραγώ.
Σπάσ’το κι εγώ θα σπάσω το δικό σου…
@ακουστικά.Detroit Cobras-Putty
@face.Cate Blanchett
09/03/2007 στο 20:00
**roidis
**candyblue
ποτέ δεν είναι αργά…
Αυτή η πρόταση τείνει να εξελιχθεί σε σύνθημα!
Ώρες δε μένουν πολλές. Ούτε και δύναμη όμως…
Και τα εκμαγεία μας προτιμούν. Ποτέ εμείς αυτά!
**tamara de lempicka
Η απόσταση από τη σκέψη στην πράξη είναι λίγο μεγαλύτερη κατά τη γνώμη μου… Αλλά μάλλον με πήρε από κάτω και τα λέω αυτά!
09/03/2007 στο 12:39
Σπαστο βρε γιατρε…
μην το σκεφτεσαι
η αποσταση απο τη σκεψη στην πραξη ειναι μηδαμινη…
λεγεται αποφαση και συμπαρασυρει και τους αγαπημενους μας
08/03/2007 στο 23:47
Σπάστο γιατρέ,ποτέ δεν είναι αργά
Σπάστο να ανασάνεις
Πόσες ώρες μας μένουν πια ακόμα?
Ξέρεις?
Γιατί εγώ όχι και για αυτό προτιμώ να τις ζήσω χωρίς εκμαγείο
08/03/2007 στο 22:01
εξαιρετικό, απρόσμενο σαν θέμα.
λιτό κι όμορφο.
08/03/2007 στο 21:17
**deadend mind
Πάντα προσπαθούμε να γίνουμε αυτό που θέλουν οι άλλοι. Καλά κατάλαβες…πολύ καλά!
Νομίζω ότι είναι δύσκολο να πας κόντρα σ’αυτό. Κι εγώ το βρίσκω δύσκολο. Κι ας λέω…
**Denis
Η αύρα μας ε;…. Καλά που υπάρχει κι αυτή. Αν βέβαια κάποιος μπορεί να τη διαβάσει!
**αυτή
Ναι…Η οπτική γωνία είναι διαφορετική. Το πρόβλημα δυσκολότερο. Να μάθεις να περπατάς μέσα στου άλλου τα παπούτσια. Όσο και να παινεύομαι ότι το προσπαθώ, εξακολουθεί να αποτελεί ένα μεγάλο βάρος για τον επίδοξο ερευνητή του πλησίον ανθρώπου.
Καλησπέρα.
**thelastrealanwnymous
Σωστά. Οι δεσμοί αναπτύσσονται γρήγορα μεταξύ όλων μας. Όπως και μαζί σου πλέον, μιας που είσαι πια μόνο θεωρητικά ανώνυμος!
Ανώνυμα; Εγώ; Μπα… ποτέ δεν το έκανα. Δεν υπάρχει λόγος άλλωστε
**MåvяiÐåliå
Ένα ακόμη αντικείμενο για την μουσειακή μας συλλογή!
**Natalia
Όχι δύσκολα, ακατόρθωτα. Το ξέρω!
Ούτε εγώ δεν μπορώ να το κάνω, κι επίσης δεν έχω γνωρίσει ποτέ κανέναν που να το έχει καταφέρει.
Η συνείδηση του όλου πράγματος όμως, μας φέρνει λιγάκι πιο κοντά στους ανθρώπους μας.
Και βέβαια ως δικαιολογία θα επικρατεί πάντα. Έχεις απόλυτο δίκιο. Ζούμε στην εποχή της ευκολίας άλλωστε.
08/03/2007 στο 20:59
Δύσκολα ζητάς….
Δεν μπορούν όλοι να το κάνουν γιατρέ μου.
Μα μην τους παρεξηγείς. Για άλλους είναι στάση ζωής και για άλλους άμυνα απέναντι στο φόβο του άγνωστου.
Για πολλούς είναι μια καλή δικαιολογία για όσα νομίζουν πως δεν φτάνουν χωρίς καν να έχουν προσπαθήσει να τεντώσουν μια χορδή από την ψυχή τους……
08/03/2007 στο 16:49
Ε! ψάχνοντας για τη πανοπλία βρέθηκε ένα εκμαγείο….no harm done…
08/03/2007 στο 10:50
γιατρέ εκτιμώ τα ανώνυμα σχόλια γιατί απελεύθερώνουν από τις δεσμεύσεις που δημιουργούνται ακόμη και μεταξύ «αγνώστων» εδώ μέσα.
μπορείς να σχολιάζεις ανώνυμα και εσύ και οι φίλοι σου .
θα χαρω πολύ
08/03/2007 στο 10:23
Dr. Uqbar εσύ λες: “Σπάσ’το κι εγώ θα σπάσω το δικό σου…”
Eπίτρεψέ μου να σου δώσω μια άλλη οπτική γωνία: “Φόρεσε το δικό μου κι εγώ θα φορέσω το δικό σου”.
Εκεί μέσα από τις τρύπες των ματιών της θα δεις πώς (τον τρόπο με τον οποίον) σε βλέπει.
08/03/2007 στο 10:15
Και η αύρα μας??????
07/03/2007 στο 23:40
*@* *@* λοιπόν!
όπως τα είπες, ωραία και σωστά. είναι και στο χέρι σου όμως.. αρκει να μην πέσεις στην παγίδα να γίνεις αυτός που περιμένουν οι άλλοι να είσαι. αν κατάλαβα καλά.
φιλί
07/03/2007 στο 17:58
**alicia
Κάπως έτσι. Όχι όμως με δικές μας μάσκες. Μ’αυτές που φτιάχνουν άλλοι για εμάς.
Το κακό είναι ότι όταν το διάβασες έλειπαν οι δυο πρώτες σειρές
**lemon
Κανένα το όφελος. Το ξέρεις.
Η μακαριότητα ξεκουράζεται ανάμεσα στους ρηχούς και στους ανόητους.
Μα σίγουρα …ποιος θα επέλεγε να είναι ένας από δαύτους;
**dreamerland
Ωχ…
Πολύ ψηλή η πυραμίδα…
**Denis
Ναι…απλά είναι λίγο διαφορετικά βλέποντας ένα μνημείο, ένα τοπίο, ένα τόπι, μια μύτη, ένα ζευγάρι χείλη και έναν άνθρωπο σαν ολότητα.
Είναι βασανιστικά περίπλοκο είτε με πανοπλία είτε χωρίς!
**thelastrealanwnymous
Καλορίζικο… Λέω να γίνω ο ανώνυμος σου
**markos-the-gnostic
Τόση τόλμη που είναι λίγο φανταστικό αυτό το σεναριάκι!
**soulmates
Ας μην υπήρχανε ποτέ…
07/03/2007 στο 16:19
teleia protroph!!!
me dunamh na ginoun 1.000 kommatia!!
filia
07/03/2007 στο 16:15
συμφωνώ, απλά θέλει τόλμη
07/03/2007 στο 13:38
οι μάσκες χρήσιμες είναι, αρκεί… να είναι από μαλακό υλικό να μπαίνουν στην τσέπη και να βγάζεις όποια χρειάζεσαι την κατάλληλη στιγμή .
…τωρα απέκτησα μπλογκ
07/03/2007 στο 11:52
Μα όλος ο κόσμος λειτουργεί βάση οπτικών πρισμάτων και αντιλήψεων λανθασμένων ή σωστών δεν παίζει ρόλο – sniff!!
Το οποίο δημιουργείται από την εσωτερική μας βάση
από τo λογικό ή το παράλογο από την θετική ή αρνητική ενέργεια που εκπέμπουμε !!!
Εδώ βγάζουμε τις πανοπλίες μας
07/03/2007 στο 11:34
Πρόσκληση
06/03/2007 στο 20:46
Χάθηκε ο κόσμος να είχαμε γεννηθεί αλλιώς, να τα παίρναμε τα πράγματα πιο απλά, πιο ανάλαφρα?
Καμιά φορά αναρωτιέμαι, ποιο το όφελος τελικά, όταν όλα τα περνάμε με τόση ανάλυση και κόπο…
Άλλες φορές πάλι, λέω πως μόνο έτσι, αξίζει τον κόπο η ζωή.
06/03/2007 στο 19:47
φανερωνομαι δλδ για να φανερωθεις κι εσυ!
ομορφο doctor.
ο,τι χρειαζεται στην αληθινη επαφη μας με εναν ανθρωπο..