Μυαλό σπαγγέτι
Όρθιος με το λάβδανο του μεσημεριού να στάζει στα
μάτια σου στέκεσαι πάνω απ’ το μάτι της κουζίνας που κοκκινίζει καθώς γυρνάς το διακόπτη. Στέκεσαι μαγνητισμένος για λίγο από τη θερμότητα που φτάνει ως τα μάγουλα και τα βλέφαρα σου.
Βαριά φαντάζει η κατσαρόλα που κατεβάζεις απ’ το ράφι και αφήνεις κάτω απ’ τη βρύση να γεμίσει. Κοιτάς ακόμα το πυρωμένο μάτι. Υπάρχει λόγος που τα πράγματα έχουν μια σειρά. Πρώτα νερό, μετά φωτιά.
Τα χτεσινά λίπη φλέγονται στιγμιαία και χάνονται σαν σώματα
ανθρώπων στην πυρά της ιεράς εξέτασης. Αμάρτησαν γιατί μολύνουν. Έτσι το σκέφτεσαι. Κι αφού η φωτιά καταβροχθίσει την υπόσταση τους, μένει μόνο εκείνη η θλιβερή ουσία. Ένας λεκές. Θυμάσαι εκείνο το πανίσχυρο καθαριστικό που σου χει τελειώσει από την προηγούμενη εβδομάδα. Θα ‘πρεπε να το σημειώσεις. Scripta manent. Τα λάθη γράφονται πάντα.
Μικρές φυσαλίδες στον πάτο της κατσαρόλας σαν πλάσματα που αναδύονται απ’ το πουθενά της γέννησης. Θα πεθάνουν επίσης στο δρόμο τους για την επιφάνεια του νερού. Στο δρόμο της ολοκλήρωσης καθώς θρυματιζόμενα θα παραδώσουν το φορτίο τους στην ατμόσφαιρα.
Σφίγγεις τα μακαρόνια με τα δυο χέρια. Μικρά αδύναμα κορμιά που θα θρυμματιστούν κάτω από την αβάσταχτη πίεση του ισχυρού. Καλύτερα να τα βράσεις ολόκληρα. Καμιά φορά ο θόρυβος που κάνουν μοιάζει με αυτόν χιλιάδων οστών. Κι εσύ οικότροφε με άσπρη φόρμα και διαλείψεις αμνησίας ξεχνάς να βάλεις το αλάτι. Το άλας της ζωής. Ποιο είναι το άλας της δικιάς σου;
Αγάπη; Αλάτι γράφει το βαζάκι. Πόσο βάζουν;
Πόσο αγάπη; Τα έχεις όλα. Βαζάκια στη σειρά. Μαύρο πιπέρι, ρίγανη, πάθος, δύναμη, κανέλα, νιάτα και θυμάρι. Μα ένα βαζάκι άδειο. Αφοσίωση. Άστο να βρίσκεται, μην το πετάξεις. Δεν τα πουλάνε πλέον τέτοια υλικά. Πρέπει να δώσεις για να πάρεις, μα τι να δώσεις; Άδειο μοιάζει. Θά ‘πρεπε κάποιος να σου δώσει πρώτος. Ποιος;
Τελείωσε το αλάτι.
Κάποιος πρέπει να φροντίσει γι αυτό. Η αγάπη; Δε βρίσκω πουθενά.
Δυο πράγματα μένουν να κάνεις τώρα. Μπορείς να κλαις πάνω απ’ τους ατμούς για δύο χρόνια, μήπως και τα δάκρυα νοστιμέψουν το σπαγγέτι, ή να ξυπνήσεις το μυαλό σου από αυτόν τον δαίδαλο και να βγεις έξω.
Μα είσαι κουρασμένος και για τα δυο. Ψοφίμι χωρίς αλάτι.
@ακουστικά.Soundgarden-Rhinosaur
Μάρτιος 3, 2007 στο 7:40 π.μ.
χωρίς αλάτι τίποτα γιατρέ…
και ας λένε οι γιατροί ότι κάνει κακό…
(και εγώ σε μεγάλη δόση…)
Μάρτιος 3, 2007 στο 11:30 π.μ.
Ανοίγεις τέντα τα παράθυρα το πρωινό,
τρως 2 φέτες ψωμί με βούτυρο και κόκκινη μαρμελάδα.
Άσε τη “δίαιτα” δόκτωρα.
Και το Αλάτι παντού. Έχει ιχνοστοιχεία και κάνει καλό.
Άμα βγεις, θα το βρεις.
(τα λέω να τ’ακούω και’γω)
καλό Σ/Κ
Μάρτιος 3, 2007 στο 2:00 μ.μ
Μου θύμισες τη «Πολίτικη Κουζίνα»…
Η ζωή θέλει αλάτι…
Μάρτιος 3, 2007 στο 3:05 μ.μ
Αυτός ο θόρυβος των μακαρονιών που θρυμματίζονται -ίδια οστά, ναι-, περπατάει εντός μου.
Ανηφορίζει και σκαλώνει αριστερά στο στέρνο.
Πισωγύρισμα.
Ξανά, όμως με ορμή. Σκαρφάλωμα με φόρα.
Εκεί, δίπλα στο τικ και τακ της ύπαρξης, ψιχαλίζει αλάτι.
Βρέξτε με.
Μάρτιος 4, 2007 στο 8:14 π.μ.
Ρε απλά next time που θα πλαντάζεις στο κλάμμα χωμένος σε καμιά γωνιά μονάχος σου, πάρε κι ένα γυάλινο βαζάκι μαζί. Μετά άστο στο παράθυρο (του μπάνιο ας πούμε μαζί με τα άλλα βαζάκια) και ο ήλιος θα τα ξεράνει . Στη χούφτα στο τέλος θα τα αδειάζεις και θα τα διαλύεις (εκεί να δεις ήχος οστών που θα ακούσεις). Κι όλα αυτά για μια μακαρονάδα; Και την είχα εύκολη την άτιμη! Καλημέρα.
Μάρτιος 4, 2007 στο 9:06 π.μ.
**alexandra
Οι γιατροί λένε ότι θέλουν ως συνήθως
**Desposini_Savio
Μμμμ… μια ανάλυση με μαρμελάδα θα ήταν τελείως διαφορετική, με άλλα συναισθήματα και φυσικές ιδιότητες.
Χλατς! Φράουλα.
**MåvяiÐåliå
Η ζωή θέλει να υπάρχει γύρω κάποιος με μόνιμο απόθεμα και γνώση συνταγών για σουτζουκάκια και άλλα πιο δύσκολα φαγητά.
**Καπετάνισσα
Ξέχνα τα μακαρόνια που έσπασαν.
Αλάτι έχουμε, θα βρούμε άλλα. Αν και μπορεί να μη χρειαστούν γιατί γεμίζω μια πισίνα-αλυκή.
**global
Ανάλογα τη μακαρονάδα. Και ανάλογα τη συγκέντρωση.
Αν έχεις το μυαλό σου στην κατσαρόλα δεν είναι τίποτα. Τα προβλήματα αρχίζουν όταν ταξιδεύεις μέσα στις κατσαρόλες.
Μάρτιος 4, 2007 στο 12:41 μ.μ
ο ξεπεσμός στην φόρμουλα συνταγή -φαγητό -συναισθήματα δείχνουν ένδεια εμπνευσης.
κάνε ενα διάλειμα και μη γράφεις για να γράφεις.
οταν γράφεις καλά συνήθως δεν γράφεις καθημερινά.
Μάρτιος 4, 2007 στο 12:52 μ.μ
“Τα λάθη γράφονται πάντα” και ξεράθηκε και το διαλυτικό του μπλάνκο στο μπουκαλάκι…
Μάρτιος 4, 2007 στο 1:31 μ.μ
**anonymous
Ένδοια υπήρχε πάντα στο κεφάλι μου. Τι νομίζεις;
Μήπως ό,τι έχω πει ως τώρα δεν είναι τρανταχτές κοινοτοπίες;
Απλά αυτό υπέπεσε στην αντίληψη σου ως φόρμουλα. Είναι τα πάντα συνταγές αγαπητέ/η. Με το φαγητό δεν ασχολήθηκα ξανά και το θεώρησα ευχάριστο. Και τώρα που το λες θα έπρεπε να εντρυφήσω σε μια άλλη κοινοτοπία, αυτή της σάλτσας. Θα είχε ίσως ενδιαφέρον η σύνδεση
Γράφω για να γράφω και δεν γράφω για να γράφω. Εκτιμώ τη συμβουλή, αλλά η αφοσίωση είναι μπέρδεμα (αν γράφεις ίσως καταλάβεις).
Ψήγμα Ιδέας > Στενογραφική καταγραφή > Γρήγορη ολοκλήρωση
Πρέπει να υπάρχει το feeling της ημέρας. Πρέπει να είναι ακατέργαστο. Πρέπει να υπάρχουν χιλιάδες πτυχές ιδίων συναισθημάτων.
Ένα blog δεν είναι βιβλίο. Αυτό μ’ αρέσει.
Καλησπέρα
**Χνούδι εκτός
Σκέφτεσαι να έπεφτε μπλάνκο κάθε φορά στο μπουκαλάκι; Σε ποιο ραφάκι θα χωρούσε μετά;
Μάρτιος 4, 2007 στο 11:59 μ.μ
Θεωρητικά πάντα , πιστεύω ότι το α λίγη σημασία έχει. Το ανακάτεμα μπορεί να ζορίζει λίγο αλλά εκεί κρύβεται όλη η γεύση. Και το να μαγειρεύεις θέλει μαγκιά, λίγο αλάτι και πολύ όρεξη. Τα α πάνε παραπέρα γιατί -θεωρητικά πάντα -σήμερα γράφω το οξυγόνο με ωμέγα.
Μάρτιος 5, 2007 στο 12:07 π.μ.
ψοφιμι χωρις αλατι..κατα το ανθρωπος χωρις αγαπη..? εεε?
ή τα μπερδεψα? μου εκανες το μυαλο καρμποναρα με αυτα που διαβασα.
να σου πω μια ιδεα? δωσε εσυ πρωτος..μην περιμενεις απο τον αλλο..οσο κουρασμενος και να εισαι..δωσε εσυ!
φιλια πολλα γιατρε μου+ σου αφηνω και μια κουταλια απο τις βιταμινες που παιρνω τελευταια για να εξαφανισθει η κουραση σου μονομιας: στην ετικετα το μπουκαλακι γραφει: χαμογελο 2mg, στιχοι απο αγαπημενο τραγουδι 1.5mg, φωνη ανθρωπου που μου ανεβαζει τη διαθεση 1.8mg etc etc μπηκες?
(το προσπαθω..ωρες ωρες πιανει)
Μάρτιος 5, 2007 στο 4:28 μ.μ
τα δάχτυλα είναι η πεμπτουσία της αλχημικής διαδικασίας (ο καθένας τον χαβά του…) και το αλάτι η βασική ουσία η βασική προϋπόθεση κατά τη γνώμη μου όχι και τόσο βασική…
Μάρτιος 5, 2007 στο 6:03 μ.μ
Μόνο εσύ θα μπορούσες να ουρλιάξεις τόσο σιωπηλά και
διακριτικά για αγάπη, φοβερό κείμενο γιατρέ
Μάρτιος 5, 2007 στο 6:52 μ.μ
**κολοκύθι
Το α δεν έχει καμία σημασία πραγματικά. Τυχαία επιλέχτηκε να κοκκινήσει διότι είναι κλωνοποιημένο πολλές φορές. Βεβαίως και θα μπορούσες να το συνδέσεις με το αλάτι και την αγάπη, αλλά αυτό το σκέφτηκα μετά (duh!)
Το ανακάτεμα είναι το παν ΚΑΙ η συνετή χρήση των υλικών. Επίσης να ξέρεις για ποιούς μαγειρεύεις.
Με ωμέγα; Αστείο φαίνεται για να δω…οξυγώνο! ωξυγόνο ή οξυγόνω
**alicia
Ναι πιάνει!
Ναι κάπως έτσι. Το ψοφίμι αναφέρεται ρητά στην αγάπη. Τα υπόλοιπα μπορούν να αναφερθούν και σε άλλα.
Με το δώσε εσύ συμφωνώ. Αυτό το ξέρω και δεν το λέω για μένα. Κάποιοι το συνηθίζουν έτσι. Διστακτικοί ας πούμε.
Χμμμ το μπουκαλάκι αυτό το παίρνω κι εγώ μόνο που το τελτιώνω γρήγορα και πρέπει να εισάγουμε αποθέματα από τη χώρα του ποτέ ποτέ!
**markos-the-gnostic
Τα δάχτυλα. Ναι! Πως δεν το σκέφτηκα… Θα ήταν εξαίσιο μα με άλλη συνταγή. Βέβαια η αλχημεία έχει άλλα βασικά για τα οποία θα έπρεπε να έχει προηγηθεί έρευνα… και βέβαια άλλη βάση από το αλάτι (ίσως)!
**Αθηνά
Να σου πω την αλήθεια, ούρλιαξα μα όχι για μένα. Για τους χωρίς αγάπη ανθρώπους που κοιτώ και φορώ καμιά φορά τα παπούτσια τους. Όλοι περνάμε από εκεί κάποιες στιγμές.
Ουσιαστικά έμπνευση της μαγειρικής σύνθεσης δεν υπήρξε το σπαγγέτι αλλά μια ομελέτα. (Μικρή λεπτομέρεια)
καλησπέρα
Μάρτιος 5, 2007 στο 10:29 μ.μ
Εκείνη η αφοσίωση…..
Μοιάζει με πέτρα τελευταία, δεμένη με σκοινί….
Μα δεν είναι αυτό το βάρος που νοιώθω ασήκωτο. Κάπου εκεί που καταπίνω εκείνος ο κόμπος με ενοχλεί…..
Μάρτιος 6, 2007 στο 11:47 π.μ.
Εγω θα σου γράψω μια συνταγή με μακαρόνια ..που δεν θέλει Αλάτι!!!
Σαλάτα με μακαρονάκι (Μερίδες 4)
Υλικά
120 γρ μακαρονάκι
2 κουταλιές νερό
1/3 φλιτζ. Μαγιονέζα
1 μικρό κρεμμύδι ή κρεμμυδάκι φρέσκο (προαιρ.)
3 κουταλιές λευκό ξύδι
2 κουταλάκια σπόροι σέλερι
2 κουταλάκια ξηρή μουστάρδα (ή λιγότερη για πιο ήπια γεύση)
1 κουταλιά ζάχαρη
6 κουταλιές πράσινη ή κόκκινη πιπεριά ψιλοκομμένη
λίγο λευκό πιπέρι
1/2 κουταλάκι κρεμμυδόσκονη
Εκτέλεση
1. Βράζουμε χωρίς αλάτι, ξεπλένουμε και στραγγίζουμε το ζυμαρικό.
2. Αναμιγνύουμε το μακαρόνι με όλα τα λοιπά συστατικά και τα παγώνουμε.
3. Σερβίρουμε πάνω σε μαρουλόφυλλα, αν θέλουμε.
*Αντε και καλή όρεξη…
Μάρτιος 6, 2007 στο 5:44 μ.μ
**Natalia
Πέτρα… Λεία και βαριά. Μα ο κόμπος δεν πρέπει να είναι απ’ το σχοινί…
**Danai
Καταπληκτικά αλχημιστικό (ευχαριστώ), και νομίζω ότι το αλάτι περιέχεται στη μαγιονέζα
Υποθέτω θα βάλω 1 φλυτζάνι!