Τα κορίτσια

Δεν είναι απελπιστικά όμορφα τα αθώα κοριτσίστικα μάτια Σαββίνα; Ακριβώς την εποχή που διστακτικά αρχίζει να τα καταλαμβάνει εκείνη η γλυκιά κολλώδης σκοτεινιά; Όπως ακριβώς το στραφτάλισμα του μελιού. Λάμπει ζαχαρωτά στη ροή του προς το ημίφως, σπέρνοντας ρίγη στους σιελογόνους αδένες που βρέθηκαν στο δρόμο του.
Μήπως δεν είναι ποίηση Χλόη, τα αδέξια make-up και οι πόζες αρχοντικής συστολής με τα σχολικά βιβλία στα χέρια;
Ίσως καταμεσής κάποιου βροχερού απογεύματος.
Βρίσκεις ότι υπερβάλλω; Μπορεί. Ίσως και να είναι μόνο οι εικόνες της εφηβείας μου που τόσο άδοξα αποκήρυξα.
Νοσταλγία; Θεέ μου τη μισώ αυτή τη λέξη. Είναι σαν ένα έμβρυο κλεισμένο στη φορμόλη κάτω από πράσινο φως.
Ξέρω πλέον τα μυστικά σας Μαρίνα. Τα ξέρω όλα. Και όχι δε νοιώθω καθόλου καλά μ’ αυτό. Μακάρι να τα ξεχνούσα όλα και να ξαναγινόμουν αθώος. Τρέμοντας μπροστά στην πόρτα ενός κοριτσίστικου δωματίου. Τρέχοντας μαζί τους στους δρόμους της γειτονιάς. Να αποδείξω ότι το λέει η καρδιά μου μήπως και κερδίσω κάποιο χαμόγελο. Πολύτιμα λάφυρα. Διπλανά θρανία και μακριές βλεφαρίδες. Αγοροκόριτσα. Και αγόρια χωρίς ιδέα για τίποτα. Αιώνια μακαριότητα με την ημερομηνία λήξης τυπωμένη στον πάτο κι εσείς τσακισμένοι μεσήλικες που δε γνώρισα ποτέ, στην καθημερινή τους διαδρομή για τη δουλειά.

Ποιος θέλει αυτή τη γνώση εκκολαπτόμενε και αφελή μαχητή των δρόμων;
Ακόνισε τις λεπίδες σου. Βγες προς αναζήτηση θυμάτων και ηδονών. Χτίσε τον εαυτό σου. Μα πρόσεξε πόσο γερά θα το κάνεις. Αυτός θα είναι που θα πολεμάς μετά.

@ακουστικά.Stranglers-Strange little girl