Ένδοια, Θλίψη, Ήττα

Πρωί-πρωί ένα σκοινί με τράβηξε μάλλον απ’ το κρεββάτι, και μ’ έσυρε σιγά-σιγά πάνω στα κρύα πλακάκια.
Ξύπνησα απ’ το θόρυβο πού ‘κανε το κεφάλι μου χτυπώντας στη ντουλάπα κι έψαχνα να βρω ποιος τον δεξί μου αστράγαλο περίτεχνα είχε δέσει.
Μέχρι που νοιώθοντας το αίμα μου στο κεφάλι βρέθηκα να αιωρούμαι στο κενό απ’ το πίσω μπαλκόνι.
Δεμένος απ’τα κάγκελα ψυχρός αέρας γέμισε των ρούχων μου τις ίνες.
Κοίταξα πάνω ψάχνοντας ποιος τόση δύναμη έχει και τι στο διάολο του ‘φταιξα…
Φώναξα και βλαστήμησα μες στην οργή πνιγμένος.
Χτυπιόμουν σαν το ψάρι πασχίζοντας να κρατηθώ απ’ τα λερά περβάζια.
Τότε τις είδα τις γριές επάνω στην ταράτσα. Σταφιδιασμένες και κακές κατάμαυρα ντυμένες και ξεδοντιάρες, βρώμαγαν κι ας ήμουνα πιο κάτω.
“Για βλέπε, πως σου φαίνεται τον Χάρο να χαϊδεύεις;” φώναζαν στήνοντας χορό με γέλια όλο αηδία και μια απ’ αυτές με έφτυνε βρίσκοντας πάντα στόχο, όσο κι αν κρύφτηκα.
Τι σίχαμα στ’ αλήθεια…
Για στάσου όμως, οι γριές αυτές μου φάνηκαν οικίες. Κάπου τις είχα ξαναδεί. Μπορεί μπροστά μου, δίπλα μου, ή σε κάποιο βιβλίο.
“Μην το κουράζεις το μυαλό” φώναξε τότε η πρώτη. “Η Ένδοια είμαι κι από δω είναι οι αδερφές μου. Ήττα τη λένε την ξανθή και Θλίψη τη γλυκούλα.”
“Πάτε πνιγείτε και οι τρεις” ούρλιαξα μες στη λύσσα. “Λύστε με και δεν εφταιξα σε τίποτα γριές του κερατά, γεννήματα μιζέριας .”
Τότε η Ήττα η ξανθή τέντωσε το κεφάλι κι έφτασε δίπλα μου εκεί, τέσσερα μέτρα κάτω.Ταράχτηκα, ήταν φριχτό και μ’ έγλειψε στη μύτη.
“Τελευταία το χαίρεσαι πολύ κι έχουμε ένα χρέος.”
“Λάθος θνητό διαλέξατε ανέραστες κυράδες” φώναξε κάποιος απ’ τη γη και πέταξε κατά πάνω τους λες και ήτανε κομήτης.
“Διόνυσε…” τσίριξαν κι οι τρεις και χάθηκαν στο βάθος κι εκείνος χαμογέλασε και χάθηκε πριν τον ευχαριστήσω.
Και πάνω που είπα να πιαστώ για να λυθώ επιτέλους, βγήκες απ’ το παράθυρο μ’ ένα κουτί στα χέρια που έκλεισες κείνη τη στιγμή και χρυσή σκόνη βγήκε.
Γέλασες και το φίλησες, το ‘κρυψες στα μαλλιά σου και μπήκες μέσα αθόρυβα αφήνοντας με εκεί μ’ ένα αχνό χαμόγελο να κρέμομαι στο χάος.
@ακουστικά.Metric-Combat Baby
27/02/2007 στο 17:34
**global
Οι Metric είναι πράγματι πανέμορφοι. Έχω τελικά στους Καναδούς μια αδυναμία!
**alexandra
Πάντα πρέπει να υπάρχει χώρος για κάποιον απρόσκλητο. Το πιστεύω. Είτε είναι η μοίρα είτε ο απο μηχανής θεός.
**Denis
Ευτυχώς έμεινε όνειρο και για μένα.
**Sandiago Nasar
Είναι πανανθρώπινοι εφιάλτες λίγο πολύ, έχεις δίκιο σ’ αυτό. Όπως και η ιδέα του φύλακα άγγελου. Έστω σε παρεμβατικό ρόλο. Το θεωρώ αρχέτυπο της ανθρώπινης δικαιοσύνης.
**candyblue
Πρέπει πάντα να υπάρχει κάποιος άλλος. Να μας καταβαραθρώσει, να μας σώσει, ή απλά να επιβεβαιώσει την ανθρώπινη μας υπόσταση.
Από μόνος του ποιός ξέρει ότι είναι άνθρωπος στ’ αλήθεια;
Η αδυναμία μπορεί να είναι και ανθρώπινη.
Ωωω, μα τι μπορείς να κάνεις γιαυτό; Δεν είμαστε Θεοί μα την αλήθεια.
**soulmates
27/02/2007 στο 16:43
uperoxo!!!
ka8e lexh kai mia eikona!
27/02/2007 στο 12:49
Γιατί πρέπει πάντα κάτι άλλο ή κάποιος άλλος να μας σώζει;
Και είναι τόσο απλό…πάντα η πόρτα εκεί και το μαχαίρι πάντα πάνω στο τραπέζι.
Και μεις ποτέ να μην υπολογίζουμε σε μας λες και θα ζήσουμε για πάντα….
Λες και οι άλλοι για πάντα θα βρίσκονται εκεί να μας ξυπνάν.
Καμιά φορά η δικιά μας αδυναμία, μου φαντάζει ακόμα πιο σιχαμερή από τις 3 αυτές γριές.
27/02/2007 στο 11:18
Δεν είναι δύσκολο να ταυτιστεί κανείς. Κι αυτό γιατί όλοι λίγο πολύ έχουμε νιώσει το χάδι της Ήττας την ίδια στιγμή που η Θλίψη μας φλερτάρει και η Ένδεια παρακολουθεί από όχι και τόσο μακριά.
Πολύ όμορφα τρομακτικό κείμενο.
27/02/2007 στο 11:10
Ω Δόκτωρ
Πως είναι δυνατόν διαβάζοντας το
να με τραβάνε κι εμένα οι τρεις κυράδες
Το έζησα σαν όνειρο και μου ‘χει μείνει μια ανατριχίλα !
Υπέροχο και ιδιαίτερα πλούσιο!!!!
26/02/2007 στο 23:48
ήρθε ο σωστός άνθρωπος την κατάλληλη στιγμή…
ναι αυτές αν σε πιάσουν έτσι σε ζαλίζουν. αλλά δεν πρέπει να το αφήσεις. και εσύ αφήνεις πάντα χώρο για κάποιον άλλο.
έτσι δρ.;
26/02/2007 στο 19:22
ε το κείμενο κόβει κομμάτια σκέψης.
οπότε μοναχά να σου πω πως οι Metric είναι πανέμορφοι, αν και έκαναν το λάθος να έρχονται από Καναδά.
26/02/2007 στο 16:59
**Serenity
**markos-the-gnostic
Βρέθηκες στην ομιχλώδη υπερβόρεια; Στη γειτονιά μας;
Και καβάντζωσες και υπολογιστη; Wow!
**Desposini_Savio
Ζωγράφος; Χμμ τώρα που το λες σα να μυρίζω νέφτι!
**homelessmontresor
Μπορεί να έκλεψα από κάποιον τραγικο ε;
Φτάνουν οι τραγωδίες … καλά. Για λίγο έστω!
**tamara de lempicka
Σωστό κι αυτό, μα στα γεράματα τα κόκαλα πονάνε και δεν είμαστε για ακροβασίες στα μπαλκόνια.
Πάντως ότι μόνοι μας δενόμαστε…ναι!
**μικρός πρίγκιπας
Αααα βλέπω μπήκαμε στο πνεύμα…
Καλό αυτό
**Ρενάτα
Χμμ αισιόδοξο μέχρι εκεί… δεν ξέρω τι γίνεται στη συνέχεια. Πάντως μάλλον κάτι όχι και τόσο αισιόδοξο!
**MåvяiÐåliå
Αργεί ναι…αν δεν υπάρχει κανείς να σου ανοίξει το κουτάκι…καλό κρέμασμα!
26/02/2007 στο 13:01
Μερικές φορές αργή αυτός ο Διόνυσος! Μένει κανείς κρεμασμένος ανάποδα με τις γριές από πάνω να κάνουν πάρτυ στη ταράτσα.
26/02/2007 στο 11:29
Πολύ όμορφο, δρ! Κι αισιόδοξο κυρίως
26/02/2007 στο 10:01
Διόνυσε φίλε κράτα μακριά τέτοιες κακές κυράδες
να μην βρεθεί θνητός κανεις να τις καλοσορίσει
26/02/2007 στο 09:50
κι ομως εγω σε βλεπω να σκαρφαλωνεις και ν’ανεβαινεις γιατρε μου…
μονοι μας δενομαστε καμια φορα και συνηθιζουμε τοσο που ακομη κι αφου ο κομπος εχει λυθει, εμεις εξακολουθουμε να τον νιωθουμε…
καλημερα!
26/02/2007 στο 01:04
Μου θύμισε αρχαία ελληνική τραγωδία, γιατί άραγε? :Ρ Μόνο που είχε αισιόδοξο-ποιητικό τέλος και αυτό είναι που μ’ άρεσε!
25/02/2007 στο 23:32
πσσσσσσσσσσ
είσαι ζωγράφος, όχι ποιητής
25/02/2007 στο 20:15
ομολογώ ότι με συνεπήρες (σχόλιο εκ Θεσ/νικης)
25/02/2007 στο 19:07
Πολύ ποιητική ροή λόγου…
Έξοχο, γιατρέ μου