your TV
Η εταιρία κινητής τηλεφωνίας σε καλεί να ζήσεις τη στιγμή και ο δημοσιογράφος με το συμπονετικό μα απαθές βλέμμα και την κόκκινη γραβάτα σου δείχνει τους μώλωπες στο κακοποιημένο θύμα καθώς ο Χατζηγιάννης τραγουδάει για τον ΟΤΕ δημοσιοϋπαλληλικές συνθέσεις για δύο εραστές που χύνουν αγκαλιασμένοι στο διπλανό κανάλι δαγκώνοντας μια bitter σοκολάτα κι εσύ ξεπερασμένο μέλος του target group των ερωτευμένων καταναλώνεις δωρεάν χρόνο πλαστικής ομιλίας σαν επιβράβευση μετά από μαραθώνιο παρακολούθησης διαφημιστικών spots στις 14 του Φλεβάρη, τη μέρα που γεννήθηκε ο Tim Buckley και πέθανε το πρώτο κλωνοποιημένο θηλαστικό.
Και να που ο τραπεζίτης σκαρφίζεται τρόπους να γίνει φίλος σου προσλαμβάνοντας μοντέρνους σκηνοθέτες και νεαρούς με στραβοκουρεμένες coup μπήγοντας τα κοφτερά του δόντια στα ψιλά γράμματα που τρέχουν στο κάτω μέρος, βρίσκοντας τα οπίσθια σου να στριφογυρίζουν στον καναπέ με προσμονή καθώς η Βέφα Αλεξιάδου περιχύνει τρία κιλά ζεστά σαρμαδάκια με σάλτσα αβγολέμονο και κάποια γλάστρα παραδίπλα σφαδάζει από ηδονή με το θέαμα, ίσως γνωρίζοντας ότι δε θα τα δοκιμάσει ποτέ και γυρνάει τα δικά της οπίσθια με τρόπο, για να δεις και τα εκτοπλάσματα αδυνατίσματος. Είμαστε οι όμορφοι άνθρωποι, αποβλακωμένα μπάζα πίσω απ’ το γυαλί. Ποιος θα χώσει τα δόντια του στη γυαλιστερή αυτή σάρκα; Τολμάς να παίξεις; Ρίγη τεστοστερόνης κατακλύζουν τους πρωινούς συνταξιούχους που αράζουν σπίτι και ανεβάζουν πίεση πρωινιάτικα. Ένα κρασάκι και μετά τσιφτετέλι στην πίστα κάτω από τον ανατριχιαστικό θόρυβο των επιθανάτιων ρόγχων της αξιοπρέπειας. Έτσι κι αλλιώς, you’re crazy but I like the way you fuck me…
Φτάνει πια. Κλείστο!
@ακoυστικά.Buck Cherry-Crazy bitch
23/02/2007 στο 16:42
**Natalia
Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές υπάρχουν αξιόλογες ταινίες ή ντοκυμαντέρ (για να μην τα παίρνει όλα η μπάλα).
Το ξεσκαρτάρισμα για λογαριασμό των παιδιών πάντως γίνεται ολοένα και πιο δυσκολη υπόθεση…
23/02/2007 στο 09:06
Κι όμως, έχει κάτι διαμαντάκια ακόμα.
Αρκεί να θες να κάνεις επιλογή και να μην την βλέπεις σαν σύντροφο στο χουζούρι σου….
Είχα χρόνια να δω τηλεόραση, το πιο πολύ μου να φανταστείς ήταν σε κατάστημα ηλεκτρικών ειδών όταν περίμενα να μου κόψουν απόδειξη.
Έχοντας δύο παιδιά μέσα στο σπίτι, έπρεπε να φορέσω φακιόλι (χιχιχιχιχ) και να ξεσκαρτάρω τι θα μπορούν να δουν.
Έτσι ανακάλυψα τα διαμαντάκια……
22/02/2007 στο 18:13
**apasxolisi
Λαμπρά
Χαχαααα. Μπήκες στο νόημα αμέσως εε;
**Καπετάνισσα
Πολλά μας πετάει στα μούτρα αυτή η τηλεόραση. Όλα δικά μας είναι και είναι μεγάλη αλήθεια αυτή. Σωστά επιμένεις. Πόση ώρα μπορούμε να κοιτάμε ένα ψοφίμι πριν αναγουλιάσουμε; Έναν άνθρωπο να κακοποιείται πριν εκραγούμε από οργή;
Εδώ και ώρα είναι ώρα να ζήσουμε αγαπητή… ελπίζω να ζούμε!
**Χνουδι
**Denis
Αυτή η όψη υπάρχει, έτσι είναι. Άνθρωποι αφημένοι στα χέρια άλλων. Να τους διαμορφώσουν. Εξ ολοκλήρου…
Δυστυχώς…
22/02/2007 στο 11:45
Το νόμισμα έχει πάντα δύο πλευρές.
Για να σκεφτούμε τους ανθρώπους που το σώμα τους αρνείται να ακολουθήσει την ψυχή τους , ίσως για λόγους ηλικίας
(όχι απλα γέροι), ή για λόγους ασθένειας
ή για οποιαδήποτε λόγο…. για ανθρώπους που είναι μόνοι….
Τι είναι η tivi εδώ??
Ψεύτικη ζωή , εικονική πραγματικότητα …
μα απ΄ το τίποτα είναι καλύτερη!!! ε!!
Ας κρατήσουμε λοιπόν μόνο τα ποιοτικά πλήκτρα του control ΟΝ!!!!
22/02/2007 στο 09:21
tag: Τα γαμάτα μου.
21/02/2007 στο 22:42
Ούτε μια κλεφτή ματιά Δόκτωρα. ΄Ετσι, περαστική. Ούτε αυτό.
Πολύ φοβάμαι πως η τηλεόραση είναι πιό πραγματική από την πραγματικότητα. Το’χω ξαναπεί. Μας πετάει στα μούτρα όλες μας τις αδυναμίες. Κυρίως την αγκύλωσή μας να δούμε αλλιώς. Να δημιουργήσουμε. Να φανταστούμε. Να πετάξουμε.
Η αθλιότητα της τηλεμουρμούρας μας φοράει θολά γυαλιά και μας καθρεφτίζει.
Ούτε βλέφαρο. Επιμένω.
Καθώς περνούν τα χρόνια κι ο χρόνος στενεύει, νιώθεις ότι
το “αλλού”, είναι εδώ.
Μήπως είναι ώρα να ζήσουμε;
21/02/2007 στο 19:36
τι tv !! ποια ρουλα ρε παιδια φραπελια και η δρουζα στο διαδρομο …για να ερχεται σε οργασμό…και αυτός ο μακαριτης ο ΙΚΑΤΖΗΣ τι τα ηθελε τα βιαγρα …δεν εβλεπε δρουζα …αλλα και η θωμη … ρε παιδια να τον στειλει ετσι διαβαστο ντροπηηηηηηηηηηηηηη
21/02/2007 στο 17:15
**Ο Μαύρος Γάτος
Τον στόχο τον χάνω όμως με τέτοια παραληρήματα…
**markos-the-gnostic
Να μη δεις ούτε για λίγο… Θέλει πλέον γερό στομάχι!
…ή μια λοβοτομή!
**Mantalena Parianos
Βέβαια είναι κι ο κόσμος όλος… που αν δεις τι δείχνει η Αμερικάνικη τηλεόραση μάλλον θα κάνεις να φας μέρες (απ’ότι ακούω δηλαδή!)
Η Ρούλα ναι…αυτή έφτιαξε όλο το target group, και τώρα απ’ ότι φαίνεται την έφτυσε το ίδιο της το σύστημα εφόσον βολεύτηκε με κλώνους της που τα κάνουν όλα και καλύτερα (χεχε)
**ανωνυμους
Η τιβί φίλε μου είναι σαν τον Ρουβά. Όσο κι αν δεν ασχολείσαι πάντα μαθαίνεις για την ύπαρξη του. Και στο κάτω-κάτω που θα ρίξουμε το δηλητήριο που μας πνίγει;
Εγώ το βλέπω σαν μια εξαγωγή των κακών από τον οργανισμό.
Κατά τα άλλα συμφωνώ απολύτως ότι είναι μεγάλο κακό να αφιερώνεις χρόνο και λέξεις γι αυτό το δίκτυο εκτρωμάτων, μα…είναι ένα σημείο των καιρών κι αυτό.
Πολύ καλή η μεταφορά σου περί πτωμάτων… δυνατή!
**MåvяiÐåliå
so sick… ποιος ν’αντέξει;
**ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ
Ο Βέλτσος ε; Παρ’ότι δεν συμπαθώ ιδιαίτερα τον εν λόγω κύριο έχει πει μερικά πολύ πετυχημένα κατά καιρούς…όπως αυτό.
thanx for sharing!
**Denis
Το πρόβλημα σου (και το δικό μας) είναι ότι οι νευρώνες του μυαλού δουλεύουν ακόμα!
Εύχομαι να συνεχίσουν…till the end of time
**tamara de lempicka
τριπλό χαμόγελο για πολλαπλή ευτυχία!
**ο καλός λύκος
Ναι την άτιμη…
πες τα ρε λύκε!
καλησπέρες
21/02/2007 στο 16:13
φταίει η ζωή που είναι μικρή…
καλησπέρα γιατρέ
21/02/2007 στο 16:09
21/02/2007 στο 15:59
Βγάλτε μου τώρα το γυάλινο μαντήλι από τα μάτια,
Θέλω να έχω οπτική ελευθερία , θέλω οι νευρώνες του μυαλού μου να δουλεύουν – Αρνούμαι!
21/02/2007 στο 14:12
Tο γραψε ο Bέλτσος όμως: δε παρακολουθούμε εμείς τηλεόραση. Mας παρακολουθεί εκείνη!
21/02/2007 στο 12:39
Sick!
21/02/2007 στο 10:18
Μη ασχολείσαι με τη τιβι ρε μεγάλε. Δεν είναι για σενα αυτά. Δεν είναι για αυτό το μπλογκ οι γελοιότητες του γυαλιού.
Όσοι σχολιάζουν την τιβι της δίνουν χρόνο από τη ζωή τους. Η τηλεόραση είναι τάφος. Αυτός ο λαός που ασχολείται με τα δρώμενά της ψάχνει τα πτώματα. Θυμάσαι τις περιγραφές του Ουγκό στους «άθλιους» για τον κόσμο που έψαχνε τις τσέπες των νεκρών μετά το Βατερλό; Αυτό κάνουν όσοι ασχολούνται με την ελληνική τιβι.
αυτό κάνουν όσοι κάφροι με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κυκλοφορούν ανάμεσα στα πτώματα και δίνουν την εντύπωση ότι κατι «ζωντανό» κινείται εκεί.
21/02/2007 στο 08:34
This is a great f***ing post, δόκτωρα. Καλά τα λες – πολύ καλά.
Ο κόσμος (όχι μόνο η Ελλάδα) κουράστηκε.
Οι μόνοι ου βλέπουν πια τηλεόραση είναι οι ίδιοι που έβλεπαν παλιά Ρούλα. Οι γέροι.
20/02/2007 στο 22:45
έτσι, ε, έχω τόσο καιρό να δω τηλεόραση
20/02/2007 στο 22:36
Εύστοχος και καίριος.
Σ;)))
20/02/2007 στο 21:12
**alexandra
i don’t watch either…
Παθαίνεις όμως ένα σοκ μια στις τόσες.
Και το last comment είναι στίχος από το attached τραγουδάκι. Το βρήκα τόσο ταιριαστό…
**deadend mind
Με το γάντι; Με το γάντι;;;
Δηλαδή πότε θα το βγάλω αυτό το γάντι;
**ο μικρός πρίγκιπας
Όχι. Μετά από ξαφνική έκθεση 15 λεπτών στη μαγεία της tv!
Ναι…δε θα το ξανακάνω…
20/02/2007 στο 20:58
γιατρέ αυτά τα διαπίστωσες μετά το εγκεφαλογράφημα του τηλεθεατή??χαχα
20/02/2007 στο 19:50
σφάζετε με το γάντι σήμερα δόκτωρ.. τα συγχαρητήριά μου..
20/02/2007 στο 19:33
i don’t watch tivi…
and your last comment…
no comment