5 πράγματα
Κανείς δεν το γλυτώνει το tag-άρισμα τελικά. Και μιας και πήρα το μπαλάκι από τις αγαπητές μου deadend mind, Tamara de Lempicka και Mirelen, οφείλω να το συνεχίσω χωρίς πολλά-πολλά!
Τα 5 πράγματα προσωπικού ξεβρακώματος που κατάφερα να ανασύρω:
1. Όταν οι συνομήλικοι μου τριγύριζαν έξω με κορίτσια κάπου στα 80s όπου το καμάκι ήταν της μόδας, εγώ ήμουν φυτεμένος στο σπίτι μπροστά σε έναν υπολογιστή Amstrad 6128. Χρόνια μετά με αποκαλούν γιατρό (λόγω της μυστηριώδους ευεργετικής αύρας που εκπέμπω μπροστά στα PC που επισκευάζονται μόνα τους με την παρουσία μου) και διερωτώνται γεμάτοι φθόνο και απορία πως γίνεται.
2. Ακόμα δεν έχω καταλήξει αν υπήρξα ερωτευμένος ως έφηβος με τις δύο πανέμορφες καθηγήτριες μου του πιάνου. Ίσως να φταίει το γεγονός ότι οι ασκήσεις του Hanon πάντα με βραχυκύκλωναν σπρώχνοντας με να αποκηρύξω τους κλασσικούς και να τους ξανά αγκαλιάσω χρόνια αργότερα.
3. Υπάρχει ένα βιβλίο από αυτά που δε διάβασα ποτέ και ντρέπομαι πολύ που αγόρασα. Το top model της Ολγας Βαλλιανού δε διαβάζεται. Απλά ήταν σε προσφορά (ίσως γι αυτό). Υπάρχει ακόμα και ένα CD για το οποίο ντρέπομαι. Σκέφτηκα πολλές φορές να το πουλήσω, μα αδρανώ συστηματικά. Το life των Simply Red.
4. Τρέφω μια περίεργη αδιαφορία για όλα τα οχήματα που πέρασαν ποτέ από την κυριότητα μου. Είναι πάντα άπλυτα, με λάστιχα χωρίς αέρα και αργούν υπερβολικά στα service τους.
5. Περισσότερο από την αγαπημένη μου σοκολάτα με λικέρ κεράσι που ξεχύνεται στο στόμα καθώς τη δαγκώνεις, μου αρέσει το διάβασμα στο κρεβάτι. Ακριβώς πριν τον ύπνο.
(νοιώθω τόσο violated….)
Στέλνω λοιπόν το μπαλάκι στους:
1. Χνούδι 2. Global 3. Renton 4. Ανουανέτα (που δεν λένε Μαρία) 5. ΠρεζαTV
Η πανάρχαια τέχνη του socializing …
Φεβρουάριος 17, 2007 στο 10:40 π.μ.
Φυτεμένος, ε; Χε!
Με σοκολάτα γεύσης κερασιού να κουτρουβαλάει στο στόμα -υποθέτω-!
Ωραίος κι ειλικρινής, ως εφηβικός έρωτας.
Που ακόμα δεν μπορεί να συμπεράνει, αλλά τι σημασία έχει τελικά…
Οι μικρές, ζουμερές αδυναμίες μας μοιάζουν δάχτυλα βουτηγμένα με ορμή στο σιρόπι.
Ακριβώς πριν χτυπήσει το κουδούνι.
Φεβρουάριος 17, 2007 στο 11:00 π.μ.
και εγώ τέτοια σοκολατάκια τσακίζω (όταν με πιάνει)
μήπως είσαι indigo?
σοβαρά τώρα, μια χαρά αποκαλύψεις (μικρές και καλές)
Φεβρουάριος 17, 2007 στο 1:01 μ.μ
Μήτ’ εσύ γλύτωσες λοιπόν, δρ!!
Βιβλία που ντρέπομαι που τα διάβασα έχω κι εγώ.
Μ’ έσωσε το ό,τι άργησα ν’ αγοράσω κασετόφωνο στα (20+ δλδ) κι αργότερα ακόμα cd-player(στα 30+).
Cd όχι!
Το 5 συμφωνώ κι επαυξάνω, μόνο που εγώ προτιμώ Ίον Αμυγδάλου! Μια χαρά αποκαλύψεις, δρ!
Φεβρουάριος 17, 2007 στο 4:24 μ.μ
Ευχαριστω για το μπαλακι!!Το επιασα!!Να’σαι καλα!!!
Φεβρουάριος 17, 2007 στο 4:41 μ.μ
..η μυστηριώδης ευεργητική αύρα που εκπέμπεις επεκτείνεται ώστε να περιλαμβάνει και τα έμψυχα, θα πρέπει να ξέρεις..
Φεβρουάριος 17, 2007 στο 5:49 μ.μ
Χα χα, τελικά κανένας δεν κατάφερε να τη γλιτώσει από την flashback blogoαλυσίδα!
Τι μου θύμισες τώρα… κάτι υπερωρίες μπροστά από το ATARI 130XE μου, μπροστά από Amstrad, Commodore, ZXspectrum και Amiga! wow τι εποχές!
Επίσης μόλις μου θύμισες κάτι που ξέφυγε από τη δικιά μου flashback list. Ήμουν κι εγώ ερωτευμένος με την κοπέλα που μου έκανε ιδιαίτερα στη μουσική!
Φεβρουάριος 17, 2007 στο 6:12 μ.μ
Ένταξει δεν ξεβρακώθηκες κιόλας!
Φεβρουάριος 17, 2007 στο 6:31 μ.μ
Μια χαρούλα, γιατρέ μου! LOL!
Φεβρουάριος 17, 2007 στο 8:42 μ.μ
Βλέπω δυσκολεύεσαι να μιλήσεις για τον εαυτό σου… πάντως από την πέμπτη αποκάλυψη συμπεραίνω οτι τελικά είναι πολλοί περισσότεροι οι βιβλιοξενύχτηδες απ’ ότι περίμενα!
Φεβρουάριος 17, 2007 στο 9:41 μ.μ
**Καπετάνισσα
Οι εφηβικοί έρωτες έχουν τόση σημασία όσο και οι μη-έρωτες για μένα… Μόνο νοσταλγία του κάποτε…
Δάχτυλα στο σιρόπι…το κρατάω αυτό
**alexandra
Indigo δεν νομίζω, μα κατά τη μάνα μου πρέπει να είναι ο γιός μου
Αλήθεια έβλεπες την πλέον cult εκπομπή του Χαρδαβέλα;
**Ρενάτα
Δεν έχει σημασία για τα CD το cd-player. Αν σου κάτσει η αποτυχία είναι πανηγυρική!
Α…ώστε είσαι παιδί της ΙΟΝ ε; Δεν πειράζει!
**πρεζα tv
Και με επιτυχία απ’ ότι είδα!
**deadend mind
Ωωω, μα είναι μεγάλη υπερβολή αυτή!!!
Όχι ότι δεν θα το ήθελα….
Τέλος πάντων… μια πολύ όμορφη υπερβολή!
**Sandiago Nasar
Είδες τι γρήγορα τρέχουν οι αλυσίδες;
Όσο για υπερωρίες…ξεκίνησαν από το κασετόφωνο του Amstrad 464. Ααα είχες Amiga πουλάκι μου. Πάντα τις ζήλευα τις amiga!
Και ιδιαίτερα στη μουσική; Ωχ.. σε καταλαβαίνω!
**mirelen
Συγγνώμη κυρία μου θέλατε και παραπάνω;
Με το μαλακό, είμαι κλειστός χαρακτήρας
**Serenity
**homelessmontresor
Χμμ ναι, διάβασα πόσο εύκολο ήταν για σένα :p
Αααα σε παρακαλώ…to βιβλιοξενύχτι είναι το clubbing των παππούδων!
Φεβρουάριος 17, 2007 στο 10:03 μ.μ
Το clubbing των παππούδων, θεική ατάκα, την αποθηκεύω στο ατακολόγιο μου!
Φεβρουάριος 17, 2007 στο 10:06 μ.μ
Μα… ΔΥΟ δασκάλες είχες βρε θηρίο; Συγχρόνως;

Φεβρουάριος 18, 2007 στο 1:45 π.μ.
έπιασα την πάσα και πάω να παίξω!
Φεβρουάριος 18, 2007 στο 11:20 π.μ.
το top-model της Όλγας Βαλλιανού λοιπόν - να το πάρουμε
Φεβρουάριος 18, 2007 στο 10:51 μ.μ
Κι αλλο κιάλλο κι αλλο…
Αυτο με το κεράσι…κάτι μου έκανε
Amstrad 6128; Τι μου θύμισες τώρα.
Φεβρουάριος 19, 2007 στο 12:48 π.μ.
OOOχι! εγώ είχα ένα ATARI 130ΧΕ (το μοντέλο λίγο πριν από το ΑΤARI ST) Amiga, Amstrad, Spectrum, είχαν φίλοι μου. (Καθένας από την παρέα είχε διαφορετικό υπολογιστή, έτσι δε βαριόμασταν ποτέ) Κι εγώ ήθελα Amiga αλλά δεν απέκτησα ποτέ…
Όσο για τις καθηγήτριες της μουσικής, είχα διάφορες κατά καιρούς. Για θεωρία, για σολφέζ, για αρμόνιο, για φωνητική και πάει λέγοντας. Κάποιες από αυτές ήταν ερωτεύσιμες όμως μία ήταν η απόλυτη εφηβική φαντασίωση (ας μην πω ποιά γιατί δεν ξέρεις τι γίνεται).
Ουπς! Κοίτα να δείς σε τι flashback περιπέτεια μπήκαμε στα καλά καθούμενα…
Φεβρουάριος 19, 2007 στο 3:01 π.μ.
Η γιαγιά είχε πάντα τέτοιες σοκολάτες σπίτι της…
Φεβρουάριος 19, 2007 στο 9:36 π.μ.
**homelessmontresor
Ουπς! Έχεις δίκιο…δεν το σκέφτηκα καλά. Τι είπα για μένα. Έχεις εσύ ακόμα
**Mantalena Parianos
Χεχε…ευτυχώς όχι. Που να τα βγάλω πέρα;
Διαδοχικά ήταν…
**global
Προσοχή στα τζάμια όμως ε;
**markos-the-gnostic
Να το πάρετε οπωσδήποτε… Ας πούμε για να στηρίζετε τα υπόλοιπα βιβλία της βιβλιοθήκης!
λ
Το κεράσι; Σ’ αρέσουν κι εσένα τα κερασάκια;
Μάλλον δεν έπρεπε να τον πουλήσω τον Amstrad…
**Sandiago Nasar
Κι εγώ σαν τελευταίο πριν το πρώτο PC είχα Atari ST! Δεν ήταν Amiga όμως…
Διαφορετικές για κάθε μάθημα; Wow. Σολφέζ; Χμμμ είναι πιο δυνατό κουνάς και τα χεράκια κοιτώντας ντροπαλά… Φτου! Μεγάλο flashback εχεις δίκιο!
**MåvяiÐåliå
Η γιαγια; Να φανταστώ ότι έχεις τσακίσει πολλές; Ε;
χλιδήηηηη…
Φεβρουάριος 19, 2007 στο 9:40 μ.μ
κι εγώ στις 2 δασκάλες κόλλησα…
μα καλά, τόσο χάλια ήσουν;;;
Φεβρουάριος 20, 2007 στο 11:12 π.μ.
Ωωω δόκτορ!”λόγω της μυστηριώδους ευεργετικής αύρας που εκπέμπω μπροστά στα PC που επισκευάζονται μόνα τους με την παρουσία μου” αχα!
:lol:
έγώ καλέ μου δόκτορ έχω φτάσει αισίως στην τέταρτη που είναι η καλή!!!και έχω να απαριθμίσω και 3 δασκάλους βιολιού!σε πέρασα!!!
λοιπόν παιδάκι? θες να γίνουμε φίλοι??:lol:
Φεβρουάριος 20, 2007 στο 2:27 μ.μ
Ειδικά εσύ έπρεπε να γράψεις περισσότερα από πέντε.
Επειδή έτσι.
Φεβρουάριος 20, 2007 στο 4:46 μ.μ
Λοιπόν δεν ξέρω πως τα κατάφερες με την ωραία αναδρομή σου αλλά
1.Δούλεψα τον Amstrad σου..
2.Έκανα μαθήματα πιάνου με τις όμορφες καθηγήτριες σου..
3.Ξεφύλισα το βιβλίο με τα top-models ενώ άκουγα Simple Red.
5.Έσπρωξα το όχημα σου (την άλλη φορά μην ξεχνάς να του βάζεις βενζίνη–τουλάχιστον)..
6.και όλα αυτά απολαμβάνοντας την σοκολάτα με λικέρ κεράσι!!!!
Δίκαια ο τίτλος του γιατρού!!!
Φεβρουάριος 20, 2007 στο 6:50 μ.μ
**triantara
Μπα…μετά την Τσεχοσλαβακία αποφάσισα ότι έπρεπε να δοκιμάσω και τη Ρωσία. Don’t you think?
**ο μικρός πρίγκιπας
Το βιολί είναι γνωστό ότι είναι πολύ πιο απαιτητικό όργανο στην εκμάθηση! Θα μπορούσες και περισσότερους…ε; Όχι;
Εεμίς ήμασταν καλοί. Εκείνοι δε μας έκαναν!
Να γίνουμε φίλοι και να κάνουμε συγκρότημα ε;
**argyrenia
Ααα έτσι; Μα υπάρχουν κανόνες. Ποιος είμαι εγώ να τους αγνοήσω; Ε;
**Denis
Ωχ… τόσο ζωντανή ήταν;
Να στείλω μια κούτα σοκολάτες τότε;
Φεβρουάριος 20, 2007 στο 7:35 μ.μ
δεν την είδα αλλά μου είπαν… και το έψαξα λιγάκι.
αν είναι ο γιος σου, τότε το έχει κληρονομήσει από κάποιον…
Φεβρουάριος 21, 2007 στο 10:25 π.μ.
Μην ρωτάς - Στείλτες!
Φεβρουάριος 21, 2007 στο 12:09 μ.μ
Πω πωωωωωωωω και πριν λίγο σκεφτόμουν πότε θα πάω για εκείνο το ρημάδι το service!!
Φεβρουάριος 21, 2007 στο 1:16 μ.μ
Ουπς…τώρα το είδα το μπαλάκι σου η χαμένη στο διάστημα.
Πάντως το ιδανικότερο είναι να διαβάζεις στο κρεβάτι, τρώγοντας σοκολάτα με λικέρ κεράσι και ρίχνοντας μια ματιά πού και πού στα καλλιστεία (ιδέ δικιά μου απάντηση).
Φεβρουάριος 22, 2007 στο 6:42 π.μ.
**alexandra
**Denis
**Γωγώ
Όσο είναι καιρός…διαλύεται!
**renton
Ναι… θα σου το έλεγα γιατί δεν το είδες, αλλά εφόσον έγραψες 5 πράγματα κι εσύ, εντάξει!
Στα καλλιστεία ε; χμμ