Αναπνοές
Αναπνοές.
Αδίστακτα μπουκάρει ο αέρας μέσα στο σπίτι κοπανώντας τα παραθυρόφυλλα στους τοίχους.
Στέκομαι εκεί σχεδόν απάνω σου. Τρομάζεις.
Δυο χτύπους παραπάνω νοιώθω τώρα, καθώς το στέρνο σου αγγίζω με τις άκρες των δαχτύλων. Γίνεται πόλεμος εκεί έξω αγάπη μου. Πόλεμος που ποτέ δε σταματάει.
Μου ‘λέγαν να μη νοιώθω ασφαλής μες στα ντουβάρια μα ήταν πάντα το μόνο που περίμενα τις σκοτεινές ημέρες.
Νόμιζαν πάντα τα ντουβάρια αυτά για σπίτι, κι όμως το σπίτι που έλεγα εγώ ήσουν εσύ.
Ναι, ναι… στο λέω αλήθεια μη γελάς!
Και μην ξεχάσεις να αφήσεις ένα χάδι σου στην τσέπη του μπουφάν μου
πριν στου αγαθού γερο-ύπνου τα χωράφια ξεστρατίσεις.
Αύριο θα το χρειαστώ σαν βγω εκεί έξω…
@ακουστικά.Steve Harley & Cockney Rebel-Hideaway
Φεβρουάριος 14, 2007 στο 11:36 μ.μ
να πάρω μερικές αναπνοές πρώτα ααααααααααααχαααα
εντάξει…Γιατρέ αυτό ήταν ένα άγγιγμα ζεστό και δυνατό, σαν τον αέρα που μπουκάρει μέσα στο σπίτι κοπανώντας τα παραθυρόφυλλα στους τοίχους.
Φεβρουάριος 15, 2007 στο 8:16 π.μ.
trufero kai toso alh8ino..
elpizw na vrhkes polla xadia stis tsepes sou…
alla na gemises kai esu tous toixous me agalies…
kalhmera…
Φεβρουάριος 15, 2007 στο 11:01 π.μ.
Αν μέσα είναι σιγαλιά, όσος πόλεμος κι αν μαίνεται έξω δεν μπορεί να μας πειράξει…
Καλημέρα
Φεβρουάριος 15, 2007 στο 11:51 π.μ.
http://jellyannadarling.blogspot.com/2007/01/blog-post_10.html
Χάρτινα σπίτια…
Φεβρουάριος 15, 2007 στο 1:01 μ.μ
Ψάχνουμε μες την ζωή μας όλες αυτές τις αναπνοές
ώστε να μπορέσουμε να γίνουμε βασιλιάδες , και βασιλιάδες , και βασιλιάδες!
Μα πως θα γίνω βασιλιάς?
Σαν πλούσιος , σαν διάσημος , σαν ακριβός ή σαν φτωχός??
Μα ΒΑΣΙΛΙΑΣ είναι αυτός που βρίσκει αλλά και αποπνέει το δροσερό αεράκι γαλήνης μέσα στο σπίτι του!
Χρόνια σας Πολλά!!!!
Φεβρουάριος 15, 2007 στο 1:44 μ.μ
Σε κανει να το νιωθεις το χαδι γιατρε μου γραφη σου…να το απολαυσω λιγο και θα ξαναπροσγειωθω…
Φεβρουάριος 15, 2007 στο 5:08 μ.μ
Κι εσύ, μην ξεχάσεις να αφήσεις ένα ίδιο στο πορτοφόλι της. Εκεί που είναι η θέση για τις φωτογραφίες.
Φεβρουάριος 15, 2007 στο 6:30 μ.μ
Πολύ ζεστό! Μ άρεσε.
Φεβρουάριος 15, 2007 στο 8:16 μ.μ
**ο μικρός πρίγκιπας
Ζεστό για το χειμώνα που δεν έρχεται…
**soulmates
Οι τσέπες μας δεν είναι γεμάτες χάδια πάντοτε… Μα όταν τύχει πρέπει να τις γεμίζεις!
**dreamerland
Κανένας και τίποτα δεν μπορεί να σε πειράξει αν ξέρεις ότι είσαι ασφαλής…
ίσως να είναι ασπίδα-placebo.
**candyblue
Το θυμάμαι το χάρτινο σου σπίτι… δεν είναι και τόσο παλιό.
Λες και το υλικό έχει σημασία… Ούτε καν ο πόλεμος έχει (ο έξω).
**Denis
Αυτό είναι ο βασιλιάς του κόσμου…
Αν και δεν πιστεύω σ’αυτή τη γιορτή, σε ευχαριστώ και ανταποδίδω τις ευχές γιατί σα βασίλισσα μιλάς!
**tamara de lempicka
Δε χρειάζεται να προσγειωθείς… Τουλάχιστον όχι ακόμα. Είναι καλό να γίνονται έργα οι πτήσεις!
**Χνουδοκατάσταση
Έτσι για να κινούνται τα αισθήματα…
**MåvяiÐåliå
Τα κρύα τα φυλάω για το καλοκαίρι
Καλησπέρα.
Φεβρουάριος 15, 2007 στο 11:14 μ.μ
ωραίο κείμενο, και ωραία φωτογραφία, πολύ ωραία..
τα ντουβάρια και τα μάτια σου, λοιπόν, είναι τα πιο πολύτιμα.. είσαι τυχερός : -)
Φεβρουάριος 16, 2007 στο 10:33 π.μ.
οκ, εληφθη…
παιρνω σαν αφορμη τη συμβουλη σου και ξαναφευγω…
αν με ψαξουν πες τους οτι μ’εστειλες σε ειδικη αποστολη…
over
Φεβρουάριος 16, 2007 στο 1:05 μ.μ
όλα είμαστε
και τα σκοτάδια και το φως…
η ουσία είναι εσύ τι επιτρέπεις να φωτίσει την ψυχή σου. γιατί και το σκοτάδι έχει φως νυχτερινής αβύσσου και είναι ιδιαίτερα δυνατό.
όλα στη θέλησή σου…
γιατί είμαστε όλα, κόλαση και παράδεισος μαζί…
Φεβρουάριος 16, 2007 στο 1:20 μ.μ
«Γίνεται πόλεμος εκεί έξω…….»
Μα θα τον σταματήσουμε ξέρεις γιατί?
Γιατί εμείς οι Βασιλιάδες έχουμε πάντα μια ζεστή τσέπη με ένα μεγάλο χάδι!!!
Happy triple day off!!!!
Φεβρουάριος 16, 2007 στο 9:32 μ.μ
**deadend mind
Κοίτα… αν είναι να κάνεις τέτοια “ωραία” σχόλια, να ξέρω να μην πάρω το μπαλάκι που μου πέταξες. Ντάξει;
**tamara de lempicka
Σου δίνω και πιστοποιητικό αν χρειαστεί!
**alexandra
Πάντα και τα δυο τα περιέχουμε. Ποιος είναι ολόκληρος αν δεν τα έχει και τα δυο; Και την άβυσο και τον παράδεισο όπως λέει κάποια γνωστή λαϊκή μας ομοιοκαταληξία!
**Denis
Ζεστές τσέπες…να τι χρειάζεται για το χειμώνα!
You too!
Φεβρουάριος 16, 2007 στο 11:18 μ.μ
προς το παρον ελα να παιξουμε…
Φεβρουάριος 17, 2007 στο 3:19 π.μ.
Βουλώνω το στόμα μου…
οπως σε κεινο το αστέρι που είναι για όλους.
Φεβρουάριος 17, 2007 στο 3:47 π.μ.
αυτο το χαδι ειναι που τελικα σε ποναει πιο πολυ απ’ολα
δε σε ζεσταινει οσο θες.δεν αρκει ποτε..
καταλαβαινεις? ή εγω ειμαι πια τοσο απαισιοδοξη που δε βλεπω χρωμα πουθενα?
φιλι
καλημερα
αγκαλια..
Φεβρουάριος 17, 2007 στο 9:57 π.μ.
Θα ακολουθήσω την “Καλύτερα να με έλεγαν Μαρία”…
Μα….άφησες λες περιθώρια για ανάσα σε μένα λες;
Φεβρουάριος 17, 2007 στο 11:07 π.μ.
**tamara
Παίζουμε!
**Καλυτερα να μ’ελεγαν Μαρία
Το αστέρι είναι για όλους και όχι μόνο αυτό…
Τα στόματα δεν είναι για να βουλώνουν… το ξέρεις αυτό;
**alicia
Υπάρχουν και χάδια που δεν αρκούν. Έτσι κι αλλιώς το να θεοποιήσουμε τα πάντα δεν έχει ποτέ αποτέλεσμα. Υπάρχουν χάδια ολόψυχά, και άλλα σαν εκείνα που δίνεις συγκαταβατικά σε ένα ζωάκι χαριτωμένο.
Η απαισιοδοξία μας άλλωστε είναι ένας καθρέφτης του κόσμου πάνω μας. Κανεις δε γεννιέται απαισιόδοξος!
καλημέρες!
**hli8iaromantikh
Περιθώρια ανάσας έχουν όλοι. Δεν είναι στο χέρι κανενος να σου την περιορίσει.
Για όλους υπάρχει. Το ξαναλέω και το τονίζω
Φεβρουάριος 17, 2007 στο 5:00 μ.μ
Ήθελες δεν ήθελες, έγινες δούλος για το χτίσιμο kai μιας άλλης πυραμίδας…
Για δες, για δες…
Φεβρουάριος 17, 2007 στο 6:48 μ.μ
Helo!
All good
Tank you
Love the Greece
Φεβρουάριος 18, 2007 στο 11:16 π.μ.
πόσο σωστό ειν’ αυτό, το σπίτι μας είναι ο αγαπημένος/η μας