Δια συνειρμών καταστολή
Ξυπνάω και γεμίζω τον βραστήρα με νερό προσπαθώντας να μουλιάσω τα χθεσινά μου όνειρα. Γελώ σιωπηλά μέσα από ένα βαθύ χασμουρητό…
Δεν υπάρχουν χτεσινά όνειρα. Ούτε παλαιότερα. Φλάς, εκτύπωση, φωτογραφία, τίτλος: “Ανόητος μίζερος αστός”
Τα όνειρα γενικώς, μας τελείωσαν. Και αυτά του ύπνου και τα άλλα, που άφησα κάποια στιγμή για μούλιασμα στο νερό και τα ξέχασα. Πρασίνισε η μπανιέρα και γέμισε γυρίνους ανεύθυνε.
Αναγκάστηκα να αδειάσω το νερό μα αυτή η μυρωδιά εγκατάλειψης δεν έχει φύγει ακόμα απ’ το μπάνιο.
Μπάνιο, σωλήνες, αποχέτευση. Ίσως και να ξεβραστούν στο λιμάνι του Σίδνεϋ παρέα με το Nemo. Άραγε κάνουν όνειρα τα ψάρια; Κι αν ναι, τι θα μπορούσαν να ονειρεύονται; Γρήγορες διαδρομές στην άμμο του βυθού, συνεδρίες αναπαραγωγής μέχρι αργά το βράδυ, πόδια κολυμβητών με πολύχρωμα μπανιερά; Τι να προσεύχονται; Θεέ μου κάνε να μη βρεθώ στα δίχτυα του ψαρά; Θεέ; Άρχοντα Μπαρακούντα; Προφήτη φάλαινα σκίσε όλα τα δίχτυα για να ζήσω.
Δίχτυα, συρματοπλέγματα, βρώμικοι τοίχοι. Είναι κλεισμένη η ψυχή μου σήμερα. Κάνει γκελ στα όρια της. Μη μασάς, σε λίγο θα ηρεμήσει.
Easy now αμερικανάκι…
Το κάνει κάθε τόσο. Τι να κάνω γιατρέ; Οκτώ σταγόνες απ’ αυτό τρεις φορές τη μέρα; Κι αυτή η αγωγή θα φέρει πίσω τα όνειρα μου; Όχι; Τότε τι σκατά αγωγή είναι αυτή γιατρέ; Καταστολής; Να κλείσω καλύτερα ένα ραντεβού για λοβοτομή; Δεν αναλαμβάνεις λοβοτομές ε; Κομπογιαννίτη…
Γιατρέ σε χάνω περνάω από τούνελ…
Διάβολε. Πολύ μακρύ αυτό το τούνελ και δε βλέπω φως.
Μόνο μια μητρική φιγούρα στο σκοτάδι με ανοιχτή αγκαλιά να με περιμένει σαν καθολική Παναγία από μάρμαρο επιχρωματισμένο.
Εγώ τρέχω κι εκείνη σαν τη σελήνη στο φόντο με ακολουθεί. Τρέχει όσο κι εγώ. Με βλέπει; Επικρίνει ή ενθαρρύνει;
Θάρρος, δειλός, λήθαργος, ύπνος, ερωτήσεις, ερωτήσεις, λέξεις, λήθη, άνεμος, κρύο, κεραυνός, ταχύτητα, ka-chow!!
…
Εξαϋλώθηκα;
Ακόμα;
fuck…Πώς βρέθηκα στο Amarillo του Texas;
@ακουστικά.Sheryl Crow-Real Gone
Ιανουάριος 31, 2007 στο 11:06 μ.μ
όχι ότι έχω να πω κάτι.. μόνο ότι σε διάβασα, και όπως κάθε φορά, μου άρεσες. οι λέξεις σου, η φαντασία σου, η αγωνία. αυτή η τελευταία ειναι μεταδοτική. σα να πεθαίνει το ζόμπι μέσα σου. χωρίς όμως να έχεις βρει με τι θα το αντικαταστήσεις. μην με παίρνεις στα σοβαρά, δεν ξερω τι λέω. λες και έχω πιει γράφω.. φιλιά.
Φεβρουάριος 1, 2007 στο 12:03 π.μ.
EEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE!!!!!
Κλείσε το στόμα Vita Mi θα μπει καμιά μύγα!
Φεβρουάριος 1, 2007 στο 2:08 π.μ.
I’m inventing a machine for concealing my feelings. And I’m inventing another machine for concealing the machine. It’s a two-machine system, and it sounded like laughter. And I’m inventing a machine for concealing the sound.
Like a voice on a message machine that would say: “Hello. About desire, I’d like to say a word or two. It’s not your eyes, it’s not the word you say, it’s not your complaining voice that I desire. All I desire is all of you.”
It’s hard not to hear what the message is saying, also it’s hard to keep myself from inventing another machine to keep from hearing it.
All my inventing is a complete disaster. It’s not concealing my emotions , it’s talking about my emotions to conceal my emotions
So i invent a machine for disinventing. This will be the last machine I ever invent.
The Sore Throat
AARON KUNIN
(Aποσπάσματα)
Εσύ δεν θα μου πεις πως είμαι εκτός θέματος όπως η δασκάλα μου στο Δημοτικό έκανε χαιρέκακα. Γιατί αυτή τη φορά δεν είμαι.
(Ταυτοχρόνως κάπου στο βάθος η ιαπωνική φωνή του Hiroshi Tsuchida προσπαθεί να επιβληθεί σε αυτή του Σάκη Ρουβά(!) της Ελληνικής έκδοσης και ο “κεραυνός” κέρδισε ακόμα και χωρίς λάστιχα)
Φεβρουάριος 1, 2007 στο 2:12 π.μ.
ξέχασα να διευκρινίσω ότι η δεύτερη παράγραφος του ποιήματος δεν σε αφορά γιατρέ, αλλά ο ποιητής έτσι το έγραψε και δεν ήθελα να του το πετσοκόψω.
Φεβρουάριος 1, 2007 στο 2:38 π.μ.
Χταποδοκαλαμάρα μου μεγάλη η χάρη σου, κάνε να βγει μια είδηση στα κανάλια που προειδοποιεί για “τρελλές τσιπούρες” μήπως και σταματήσουν να μας τρωνε!Κοίτα τί καλα τη γλίτωσαν οι αγελάδες
Φεβρουάριος 1, 2007 στο 6:59 π.μ.
**deadend mind
Το ζόμπι μάλλον πεθαίνει.. Το σκοτώνω (χεχε) και ανασυγκροτείται κολλώντας τις καμμένες του σάρκες (όπως είδες η μεταφορά σου με ξετρέλανε!)
Σε παίρνω πολύ στα σοβαρά γιατί κι εγώ κάπως έτσι γράφω… Να έπινα και κάτι…
**vita_mi_barouak
Μπζζζζζζζζ
**Χνουδοκατάσταση
Πολύ ενδιαφέρον το σύστημα αυτό με τις μηχανές. Πραγματικά δυνατό.
Διαγείρει τη φαντασία μου…
Μ’αρέσει ο Kunin λες; Θα το ψάξω. Δεν τον ήξερα αλλά μου λέει κάτι.
Εκτός θέματος; Καθόλου. Αν είχα θέμα ίσως και να το συζητούσαμε.
Ανάμεσα στο kingdom hearts (μαζί με το Tekken) και το Piston cup παρεμβάλλεται το χάος. Pit stop!
Α και πραγματικά, ποτέ δεν πετσοκόβουμε τους ποιητές. Σωστά!
**Δε με λενε Μαρία
Αυτή η είδηση τέκνον μου Dorry δεν πρόκειται να μεταδοθεί για τεχνικούς λόγους και επίσης λόγω της απεργίας του ΕΣΗΕΑ.
Γλύτωσε την αλλιώς…
Φεβρουάριος 1, 2007 στο 12:07 μ.μ
Στην έρευνα που έκανα για τα δικά μου όνειρα ξέρεις τι έμαθα!?
Είναι Υπέροχο!
Όλα τα όνειρα όταν φεύγουν δεν χάνονται, βρίσκονται όλα μαζί σε μια όμορφη πόλη …. κοντά σε λιβάδια , δάση και θάλασσα…….
Αυτήν την πόλη την κατοικούν μόνο παιδιά , όμορφα παιδιά!!!
Είναι όλα τους χαρούμενα και γελαστά,
γι αυτό όλα τα όνειρα του κόσμου πάνε εκεί!!!!
Ένιωσα όμορφα όταν έμαθα ότι τα όνειρα μου υπάρχουν!!!!
Για μένα κρατώ το “Keep Walking”
Να πω Χρόνια Πολλά???!!!!!!!!!!!
Φεβρουάριος 1, 2007 στο 2:08 μ.μ
πραγματικα με δυσκολευεις…
θελω να σου γραψω κατι…
και τιποτα δεν ειναι αρκετα δυνατο, αστειο, εξυπνο, ανταξιο…
(ανοιξε ομπρελα…)
φτου σου!!!!
(ελα, σου εχω πει πως απεχθανομαι τις φιλοφρονησεις…)
;-)))
Φεβρουάριος 1, 2007 στο 10:24 μ.μ
**Denis
γιατί να μην πείς. Ευχαριστώ!
Τι καλά αυτή η ψευδαίσθηση να είναι αληθινή…
Όχι όμως. Τα δικά μου δεν πάνε εκεί. Όπως λένε και οι φίλοι μας οι βάρβαροι down-the-drain.
Αλλά αυτό ισχύει για μένα. Εσύ να κρατήσεις αυτή την όμορφη εικόνα. Είναι ωραίο να ξέρεις ότι όλα αυτά δεν πηγαίνουν χαμένα…
Χρόνια πολλά να πεις
**tamara de lempicka
Κι εγώ με τις φιλοφρονήσεις τα ίδια, αλλά ας ανοίξω την ομπρέλα μου…
Φεβρουάριος 1, 2007 στο 11:28 μ.μ
Καταστέλλουμε αυτά που δε μπορούμε να ρυθμίσουμε. Μέχρι εκεί που μας παίρνει. Για λίγο. Κανείς δεν έχει τα κότσια να μείνει στη μείνει στη παθητικότητα για πολύ. Μετά αρχίζουμε τα ταξίδια στους βυθούς ( εκεί καλέ μαζί με τα ψάρια) και τα φώτα στα τούνελ. Η αλήθεια είναι μέσα σε αυτό όμως. Αν δεν ανάψεις το φακό να συνηθίσεις το φως του ήλιου μπορεί να χτυπήσει άσχημα.
Υγ: νυστάζω και μου την έχει βαρέσει.
Φεβρουάριος 1, 2007 στο 11:39 μ.μ
πανοπλια,
σιγουρα την εχεις βρει την πανοπλια σου κι ας ρωτας γι αυτην!
δε πλησιαζεσαι…
δε ξερω τι σχολιο να κανω ετσι οπως γραφεις!
καταλαβαινω και δεν καταλαβαινω.
Φεβρουάριος 2, 2007 στο 1:12 π.μ.
Δε χορταίνω να το διαβάζω αυτό το κείμενο!
Tα πρωινά πάνω απ το βραστήρα είναι αλλιώς μετά απ αυτό…
Φεβρουάριος 2, 2007 στο 7:02 π.μ.
**κολοκύθι
Κι εκείνα που μπορούμε να ρυθμίσουμε που λες, καμιά φορά νομίζουμε ότι ρυθμίζονται. Στην πραγματικότητα μπορεί να μη ρυθμίζεται τίποτα. Μου θυμησες εκείνο που λένε “πάρε τη ζωή σου στα χέρια σου” και μελαγχόλησα.
Εγώ να δεις πως νυστάζω…Λες να είναι απ’αυτό;
**onomatodosia
Δεν πλησιάζομαι και δεν καταλαβαίνομαι;
Έχω ξεφύγει τόσο ε; Θα επανέρθω…δεν μπορεί!
**MåvяiÐåliå
Αυτή η αγαπημένη ηλεκτρική συσκευή… Πάντα ήταν η παρηγοριά μου με τη φασαρία που κάνει καθώς το νερό φτάνει σε σημείο βρασμου…
Φεβρουάριος 2, 2007 στο 10:43 π.μ.
Η Ιστορία αυτή ακούγεται σαν όμορφο παραμύθι αλλά…
δεν είναι, ούτε ψευδαίσθηση είναι!!!!
Η Πόλη αυτή είναι δίπλα μας,
κοντά μας και μας δίνει τόση χαρά,
που αν χάσουμε κάποιο από τα όνειρά μας το παίρνουμε σε δύναμη ελπίδας!!
(Κοίτα ένα παιδί στα μάτια :p)
Φεβρουάριος 2, 2007 στο 2:18 μ.μ
Δεν τελειώνουν ποτέ τα όνειρα. Απλά πρέπει να σταματήσει η ψυχή να κάνει γκελ για να τα ξαναδεί… και να τα κυνηγήσει… ακόμη και ως το Amarillo του Texas…
Φεβρουάριος 2, 2007 στο 3:16 μ.μ
χμ δεν είναι κι άσχημη η παρέα με το Nemo.
α στο Texas χαιρετισμούς στη Nastasia, είναι εκεί ακόμη άραγε μετά το Παρίσι-Τέξας;
Φεβρουάριος 2, 2007 στο 5:38 μ.μ
**Denis
Δεν ξέρω πως ακούγεται, μα νομίζω ότι όντως είναι αληθινή!
Το κοίταξα. Είδα απερίγραπτα όμορφα πράγματα. Κανένα από τα όνειρα μου όμως.
**dreamerland
Να τα κυνηγήσει…ναι. Αυτό είναι το πνεύμα πραγματικά.
Μα τα όνειρα κι αν δεν τελειώνουν…το σώμα κουράζεται
**markos-the-gnostic
Ο Νέμο ουδέποτε υπήρξε άσχημη παρέα…μα λες να είναι ακόμα εκεί η Nastasia;
Για μένα θα είναι…