Υπεράνθρωπος 1.1
Το να μετατρέψω τον εαυτό μου σε υπεράνθρωπο ήταν δυσκολότερο στη θεωρία απ’ όσο φανταζόμουν.
Κάπου είκοσι δύο μήνες ήμουν χαμένος στα βιβλία και τις σημειώσεις μου αναζητώντας εκείνα τα ανθρώπινα και σχεδόν τερατώδη στοιχεία που θα με έκαναν τον καλύτερο ανάμεσα στους ανθρώπους. Μελέτησα φιλοσοφία, ιστορία, λογοτεχνία, δοξασίες και τοπικούς θρύλους, σπάνιες και νεότερες εκδόσεις επιστημονικών συγγραμμάτων, εγκυκλοπαίδειες, ποίηση και ιστορία της τέχνης του μεσαίωνα.
Οι αναφορές για τον υπεράνθρωπο ήταν παντού μα οι αρετές του όχι και τόσο διαχρονικές και η αλήθεια ήταν ότι κόπιασα πολύ για να αποφασίσω περί των στοιχείων που συνθέτουν τον άνθρωπο για όλες τις εποχές.Και κάποτε η μέρα έφτασε. Είχα συγκεντρώσει τις απαιτούμενες πληροφορίες και τον εξοπλισμό και στάθηκα μπροστά σ’ έναν ολόσωμο καθρέφτη.
Τράβηξα το γονιδίωμα μου κάτω από μια κρυφή πτυχή του σβέρκου. Βγήκε απαλά σα ραχοκοκαλιά από βρασμένο ψάρι. Είχε ύψος γύρω στα δύο μέτρα, μα σε πλήρη ανάπτυξη θα έφτανε σε δεκάδες χιλιόμετρα. Τρία δισεκατομμύρια ζεύγη είκοσι χιλιάδων γονιδίων.
Το κρέμασα από μια πινέζα στο ταβάνι του σαλονιού και κάθισα μια στιγμή να το κοιτάξω. Ένα συνονθύλευμα από γυαλιστερές πολύχρωμες χάντρες, ιστούς και υγρό που έσταζε σε έναν κουβά τον οποίο αναγκάστηκα να τοποθετήσω από κάτω του για να μη φουσκώσει το ξύλινο πάτωμα.
Παιδεύτηκα αρκετά με την ανάρτηση του χάρτη με τα γνωστά ζεύγη και τα χρωμοσώματα. Ήταν τόσο μεγάλος που κάλυψε όλους τους τοίχους του σαλονιού και αναγκάστηκα να τον συνεχίσω μέχρι την κρεβατοκάμαρα.
Άνοιξα τη βαλίτσα με το ειδικό όπλο λέιζερ απελευθερώνοντας μια ευχάριστη μυρωδιά λεπτού μηχανέλαιου. Εφάρμοσα το τρίποδο και την υπέροχη διόπτρα μικροσκοπίου. Η δουλειά απαιτούσε τεράστια ακρίβεια. Γύρισα τον διακόπτη στο on. Ένας οξύς βόμβος ακούστηκε και αμέσως άναψε η πράσινη οθόνη του όπλου. Ξάπλωσα πρηνηδόν πίσω από το όπλο και άνοιξα το καπάκι της διόπτρας. Η ένδειξη aim αναβόσβησε. Μετακίνησα την κάνη με το τηλεχειριστήριο και κλείδωσα. Σηκώθηκα αναποφάσιστος και ήπια μια γουλιά από τον κρύο πια καφέ μου ξανακοιτάζοντας τον φάκελο του project.
Κατανόηση, καλοσύνη, εμπάθεια, ανάγκη αγάπης και αναγνώρισης, ένστικτα αναπαραγωγής, συναισθήματα δέους και ανταπόδοσης. Ήταν τεράστια η λίστα με τα χρωμοσώματα που έπρεπε να καούν για να επιβιώσω στον κόσμο.
Ξάπλωσα πάλι πίσω απ’ το όπλο. Κοίταξα μέσα απ’ τη διόπτρα φέρνοντας μπροστά μου τον πρώτο στόχο και κράτησα την αναπνοή μου…
@ακουστικά.Donovan – Sunshine superman
22/01/2007 στο 18:06
είχα σκεφτεί να το κάνω και γω αλλά μου τράβηξε την προσοχή ένας τύπος που φώναζε γαιδούρα
22/01/2007 στο 21:44
Φτάνει, θα σκάσεις
22/01/2007 στο 21:53
ωραίο κείμενο
22/01/2007 στο 23:02
και μετά;
23/01/2007 στο 06:10
*candyblue
Ξεσαμάρωτη;
*Δε με λενε Μαρία
Ka-boom?
*keimgreek
Μέτριο νομίζω. Δεν είχα και πολλά κέφια…
*markos-the-gnostic
μετά….ξέρω και γω;
Με προβλημάτισε, αλλά φαντάζομαι μόλις θα ξαναφόρεσε το γονιδίωμα θα ήταν κάπως λοβοτομημένος και εκεί θα έσκαζε το ηθικοπλαστικό μύνημα να αγαπάτε εαυτούς ως έχει…μπλιαχ
23/01/2007 στο 09:41
Και να τα κατέστρεφες αυτά πάλι υπεράνθρωπος δεν θα γινόσουν. Θα υπήρχε κάποιος άλλος που πάλι θα σε καταπατούσε.Γιατί Dr. οι υπεράνθρωποι που επιβιώνουν σ’αυτή την τρύπα που λέγεται ζωή γεννιούνται. Εμείς απλά κολυμπάμε στο κάτω μέρος της τρύπας, που φαντάζομαι ξέρεις τι έχει….
23/01/2007 στο 12:17
Όχι Μή !!!
Ουφ Ελπίζω να σε πρόλαβα !!!
«Κατανόηση, καλοσύνη, εμπάθεια, ανάγκη αγάπης και αναγνώρισης, ένστικτα αναπαραγωγής, συναισθήματα δέους και ανταπόδοσης»
Πρέπει να σωθούν για τις επόμενες γενιές !!!!
Μόνο έτσι θα φτιαχτεί ο ΥΠΕΡΑΝΘΡΩΠΟΣ!
23/01/2007 στο 12:57
δυστυχώς όπως και να το χειριστείς η εξέλιξη μπορεί να ναι μαύρη κι άραχνη – γιατί αν έκαψε τη σειρά χρωμοσωμάτων ώστε να επιβιώσει θάταν ένας τύπος όχι υπεράνθρωπος αλλά α-άνθρωπος, οπότε απλά δε θα χε ούτε καν την ευαισθησία να στεναχωριέται για οτιδήποτε – άστα, κάτι τρέχει στο Βασίλειο της Ανθρωπίας αλλά φοβάμαι κάτι πολύ χοντρότερο σχεδόν τερατώδες θα τρέχει στο βασίλειο της αΑνθρωπίας
23/01/2007 στο 15:16
“Ήταν τεράστια η λίστα με τα χρωμοσώματα που έπρεπε να καούν για να επιβιώσω στον κόσμο.”
δεν ειναι αναγκη να τα καψεις τα κακομοιρουλια.
εχεις σκεφτει ποσο χρονο θα σου παρει για να καψεις τα χρωμοσωματα απο καθε κυτταρο σου????
(υπερ)ανθρωπε basta
μπορεις απλα να τα οπλησεις με υπομονη.
αυτο κανω κι εγω. στο προτεινω ανεπιφυλακτα(το λεει και η επιστημη μου..;Ρ)
23/01/2007 στο 16:54
Ω ρε γιατρέ, ώρες ώρες δεν παίζεσαι λέμε!
23/01/2007 στο 17:07
πιστεύω πως ποτέ δεν θα ήθελες να αλλάξεις τον εαυτο σου..
ακόμη και αν εγγυημένα μπορούσες..
23/01/2007 στο 17:54
*Jimsiv
Υπεράνθρωπος όχι με την έννοια του σούπερμαν. Ο άνθρωπος που δεν πληγώνεται. Που υπερισχύει. Όχι στη δύναμη. Ούτε στη σοφία.
Σε ποιά τρύπα αναφέρεσαι; Δεν κολυμπάς εκεί να το θυμάσαι.
*Denis
Με πρόλαβες. :ο
Σε επίπεδο γενιάς θα ήταν χρήσιμα, αν όμως υπήρχαν.
Δεν είμαι τόσο απαισιόδοξος. Είναι όλα αυτά τα ανθρώπινα που αγαπώ. Και που ξεχωρίζουν τον άνθρωπο.
Αντιτίθεμαι και ομολογώ την πίκρα μου που πλέον δε μετράνε.
*markos-the-gnostic
Α-άνθρωπος ή ο μη-άνθρωπος. Με μπερδεύεις με τα στερητικά α- μα αυτή είναι η ουσία του κειμένου. Ο α-Άνθρωπος (μ’άρεσε και το υιοθετώ ευθύς αμέσως) θα υπερίσχυε κυρίως λόγω της ανοσίας του στις συναισθηματικές ιώσεις. Όπως ακριβώς ο Άνθρωπος θα υπερίσχυε στο βασίλειο των α-Ανθρώπων χωρίς ευαισθησίες. Στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος, και στους όρασιν έχοντες ο τυφλός που βλέπει με τα μάτια τηςε καρδιάς. Δεν είναι τυχαίο όμως ότι ζούμε στην εποχή το α-Ανθρώπου. Αυτό συμβαίνει στην σωστή πλευρά του καθρέφτη. Στην άλλη; (σε τι μονοπάτια με παρέσυρες πάλι γνωστικέ; σταματώ)
*alicia
Υπομονή είναι αυτό που ξέρουμε. Παρατηρώ κι εγώ τον κακόμοιρο από απόσταση και λυπάμαι. Που θα μπορούσε να φτάσει κάποιος κυνηγώντας απόλυτη ευδαιμονία;
Η επιστήμη της υπομονής ε;
*nosyparker
Για την καλή έννοια μιλάμε πάντα φαντάζομαι;
*Αθηνά
Εγώ; Όχι.
Κι αυτό είναι κοφτό.
Η διαμαρτυρία απευθύνεται σ’αυτούς που θα ήθελαν. Και είναι πολλοί. Και τους περιφρονώ…
Ξέρεις και ξέρω που είναι ο θησαυρός.
23/01/2007 στο 20:21
βρε γιατρε…μηπως επεσε στα χερια σου λαθος project?
23/01/2007 στο 21:15
Δόκτωρα, χωρίς αυτά που προανέφερες, δε γίνεται υπεράνθρωπος, υπ-άνθρωπος γίνεται! Κι απ΄αυτούς έχουμε πολλούς, δε χρειαζόμαστε άλλους!
Ωραίο κείμενο όμως !
24/01/2007 στο 06:39
*tam
Ναι μάλλον…κάποιος κακεντρεχής μπέρδεψε τους φακέλους όσο ήμουν έξω και γέμιζα το μπωλ της γάτας μου με γάλα; Αλλά χμμμ ποιο ήταν το σωστό;
*Ρενάτα
Χαίρομαι που ανακάλυψες τη ρίζα του κακού και έμπνευσης ετούτου του κειμένου.
Πάρα πολλούς έχουμε, και δημιουργούν παράσιτα στα εγκεφαλικά μας κύματα άλφα!
24/01/2007 στο 09:46
mboummmmmmm!!!
kalhmera!!
24/01/2007 στο 10:59
Καλημέρα Δόκτωρα
Νομίζω ότι χρειάζεται να είμαστε κι από λίγο απαισιόδοξοι για να μπορούμε να είμαστε πολύ αισιόδοξοι!!?? :p
Όσο για όλα αυτά τα όμορφα ανθρώπινα … ναι ακόμα μετράνε και για να τα δυναμώσουμε …..
Δίνω την ψήφο μου — 1
24/01/2007 στο 15:51
Dr.Uqbar Όλα χρειάζονται στις κατάλληλες δόσεις.
Το να γίνει κανείς Υπεράνθρωπος μάλλον είναι λιγότερο σημαντικό από το να γίνει κανείς Άνθρωπος.
Y.Γ. Wow! Το Sunshine Superman του Donovan είναι από τα αγαπημένα μου Happy τραγούδια.
24/01/2007 στο 16:32
*soulmates
Δεν είμαι σίγουρος τελικά για το αν εκπυρσοκρότησε…
*Denis
Αν είναι έτσι με την απαισιοδοξία που κουβαλάμε πρέπει να είμαστε από τα πολύ χαρύμενα πλάσματα του κόσμου
*Sandiago Nasar
Από την ανθρώπινη πλευρά που εμείς στεκόμαστε ναι. Χωρίς υπερβάσεις και χωρίς απαιτήσεις. Ακριβώς.
Y.Γ. Κι εμένα πως μου ήρθε, που το αγαπάω κι έχω πολύ καιρό να το ακούσω… Ούτε θυμάμαι από πότε!
25/01/2007 στο 21:24
Υπόνοια σύσπασης μετά την ανάγνωση. Ζηλεύω τους ανθρώπους που είναι έντιμοι και δεν φοβούνται να φωνάξουν δυνατά βοήθεια…
Δεν μπέρδεψα τα ποστς. Οχι. Απλά τώρα ήθελα να χωθώ σε τούτο εδώ. Ξέρω το γιατί, μα δεν χρειάζεται να το αναφέρω.
Οι άνθρωποι του συναφιού μου (μας?) φλέγονται, μυρίζει σάρκα και δεν βγάζουν άχνα.
26/01/2007 στο 10:05
Πόσο όμορφα μυρίζει πίσω απ’ το μπουμ?
ANAPΩTIEMAI
26/01/2007 στο 19:38
**Χνουδοκατάσταση
Εγώ ζηλεύω εκείνους που χάνονται ξέροντας πάντα μέχρι που φτάνει το άγνωστο και κρυφογελούν σκανταλιάρικα καθώς πέφτουν.
Με αφήνει άναυδο η δύναμη και η ευγένεια τους. Για μένα αν με ρωτάς…αυτοί είναι οι άνθρωποι. Κι ας φλέγονται κρυφά…δε θα καούν ποτέ…
**neraidoula
Θα μύριζε μπαρούτι αν υπήρχε κάποιο συμβατικό όπλο.
Τώρα μυρίζει εγκατάλειψη και θλίψη. Ίσως. Ποτέ δεν τα πήγαινα ιδιαίτερα καλά με τις μυρωδιές.
Επομένως είμαστε δυο που αναρωτιόμαστε!
Καλησπέρα
27/01/2007 στο 02:27
Χαα!
Tι χρώμα είναι ο κουβάς;
(Καταπληκτική η σκηνή με το dna να στάζει απ το ταβάνι…)