Πέντε λεπτά ήθελα μόνο
Αυτό το σώμα θέλει ζεστασιά για να κυλάει αργά το αίμα στ’ άκρα, όσο γλιστρούνε πάνω στη γυμνή κοιλιά τα χέρια μιας παλιάς αλήθειας.
Θυμάμαι…
Κάποιο μεταξένιο άγγιγμα πάνω στα βλέφαρα, στα χείλη και μέσα απ’ τη μεριά του αγκώνα και κείτομαι σχεδόν ξεψυχισμένος
Όχι, όχι απλά…
Σα μεθυσμένος νοσταλγώ λίγες σταγόνες από κείνα τα τοξικά οινοπνεύματα αγάπης.
Λίγη ακόμα μουσική, ώσπου τα αυτιά να σπάσει κάποιος θόρυβος του κόσμου ξαφνικός.
Κόρνες, τρυπάνια, οικοδομές, λεχούδια μπλεγμένα μέσα σε νοτισμένα ρούχα απλωμένα να τσιροκοπούν. Μεταλλικές διπλοπενιές με συνοδεία τσιρίδες άνευρες ανακατεύουν το μυαλό μου με ανοξείδωτα πηρούνια κι εγώ εκτοξεύομαι…
Πυρωμένος θερμοκέφαλος από τη χώρα του ποτέ.
Αφήστε με για το Θεό!
Πέντε λεπτά ήθελα μόνο να χαθώ.
@ακουστικά.Whale - hobo humpin’ slobo babe (1995)
Ιανουάριος 15, 2007 στο 6:14 μ.μ
σε αφήνουμε… αφού πέντε λεπτά, αν πραγματικά χαθείς μέσα τους, μπορεί να είναι και πέντε αιώνες…
Ιανουάριος 15, 2007 στο 6:55 μ.μ
όλοι τον έρωτα αναζητούμε νομίζω - και στα πέντε λεπτά - και στα πέντε χρόνια - και στις πέντε ζωές (αν είμαστε εφτάψυχοι) - ξέρεις ο δρόμος για τη γνώση, που ήταν ο απώτατος στόχος των γνωστικών, περνούσε πάντα μες απ τον έρωτα - κι εγώ ως νέος γνωστικός, αιρετικός ακόμη κι ως προς τους αιρετικούς, προσθέτω ότι κι η γνώση αυτή έρωτας είναι, έρωτας για το σύμπαν που έγινε σώμα, χωρίς ενδοιασμό…
Ιανουάριος 15, 2007 στο 10:42 μ.μ
εκκληση για βοηθεια μου μοιαζουν αυτα τα λεπτα..5 λεπτα για να ονειρευτεις ξυπνιος και να θυμηθεις αυτη την ομορφη και ανεξιτηλη αισθηση του να σε αγγιζει καποιος που αγαπας.
σου παραχωρω δεκα απο τα δικα μου λεπτα ονειροπολησης..φτανει να ξαναγυρισεις ε?
φιλια
Ιανουάριος 15, 2007 στο 10:50 μ.μ
“- Θα ήθελα μιά τούρτα γιά το σπίτι…
- Θα τη φάς εδώ, μαζί μας”
No mercy…
Ιανουάριος 15, 2007 στο 11:47 μ.μ
Δε φοβάμαι τις αναμνήσεις του μυαλού, αλλά αυτές της καρδιάς. Οι πρώτες είναι αρχειοθετημένες σε ενα άλμπουμ με φωτογραφίες, τις βλέπεις όποτε θέλεις. Οι δεύτερες ριζώνουν μέσα σου, αλλά δεν το ξέρεις μέχρι να εμφανιστούν μπροστά σου!
Ιανουάριος 16, 2007 στο 12:39 π.μ.
Αν μπορούσα θα σου έδινα πολλά περισσότερα λεπτά. Καλή σου νύχτα γιατρούλη…
Ιανουάριος 16, 2007 στο 6:56 π.μ.
*alexandra
Πέντε αιώνες ναι…σ’αυτή τη χώρα χρόνος δεν υπάρχει. Γιαυτό ήθελα να πάω!
*markos-the-gnostic
Και πενήντα ζωές να είχαμε, έχεις δίκιο. Δεν υπάρχει κάτι άλλο να χαίρει τέτοιας αποδοχής στο ανθρώπινο βασίλειο. Όσο για τους γνωστικούς (άψογο παράδειγμα), για να μιλάμε ακόμα για αυτούς πάει να πει ότι το νόημα που έδωσαν ήταν μια ακόμη πλευρά της αλήθειας. Η γνώση και η αλήθεια θα μας απασχολούν όσο και ο έρωτας.
Όσο για το σύμπαν…καλύτερα να προσκοληθούμε στο δικό μας , το εσωτερικό.
*alicia
Έκκληση για ησυχία. Είναι πολύ δύσκολο να βρεις γαλήνη σήμερα. Ακόμα και μια θάλασσα ήσυχη για να σε καταπιει.
Ας μαζέψω λοιπόν λεπτά, ποτέ δεν ξέρεις που θα χρειαστούν…
*ο καλός λύκος
Αιρετικός είσαι εσύ, με την ατάκα Βέγγος. Ανάθεμα με αν καταλαβαίνω που το πας…
Γελάω πάντως με μια αγαπημένη μου σκηνή :p
*homelessmontresor
Όπως ακριβως το θέτεις είναι. Αν και δεν είναι όλα τα μυαλά αρχειοθήκες (ακόμα πάσχω από στοίβες προς αρχειοθέτηση) ο συναισθηματικός κλειδοκράτορας του εαυτού μας χτυπάει δυνατά και φεύγει. Είναι σκληρό, μα και δείγμα νόησης.
*gogooo
Θα σε συμβούλευα να αποταμιεύσεις τα δικά σου. Θα έρθει σύντομα η μέρα και που να βρω να σου τα δώσω!
Ιανουάριος 16, 2007 στο 8:07 π.μ.
“Σα μεθυσμένος νοσταλγώ λίγες σταγόνες από κείνα τα τοξικά οινοπνεύματα αγάπης.”
vareli oloklhro 8elw…
alla pou na to vroume????
kalhmera…
Ιανουάριος 16, 2007 στο 10:03 π.μ.
το μόνο καλό του θορύβου είναι ότι όταν οι αναμνήσεις είναι ανεπιθύμητες, αυτός σε προφυλάσσει από το να χαθείς μέσα τους και να πνιγείς..
Ιανουάριος 16, 2007 στο 10:07 π.μ.
Πέντε λεπτά. Ναι , τελικά τα πάντα χωράνε μέσα εκεί. Φαντάσου ντόκτορ τι μπορεί να γίνει σε μία ώρα. Μαθαίνεται η απαλαγή από τον χρόνο?
Ιανουάριος 16, 2007 στο 11:33 π.μ.
τελικά χάνεσαι πάντα όσα λεπτά θέλει η μνήμη…
Πέντε λεπτά δεν είναι ποτέ ο σωστός χρόνο. Εκτός και αν έχεις εκείνο το ειδικό βλέμμα τηλεχειριστήριο που σε μεταφέρει στο άψε σβήσε στη χώρα του πότέ. Τους βόλους σου τους βρήκες;
Ιανουάριος 16, 2007 στο 12:18 μ.μ
εγω που θελω μια ζωη…?
ζηταω πολλα?
Ιανουάριος 16, 2007 στο 2:12 μ.μ
Μα δες… το ξαναζείς και είναι το ίδιο έντονο
όπως και τότε με την ίδια αλλα και ακόμη πιο ώριμη αίσθηση!!!!!
Δεν είναι μόνο ο πραγματικός χρόνος των πέντε λεπτών αλλά
η δύναμη του μυαλού που μας κάνει να το ζούμε για πάντα!
Ιανουάριος 16, 2007 στο 3:30 μ.μ
Πόσο κρατάνε πέντα λεπτα;
Ιανουάριος 16, 2007 στο 4:19 μ.μ
Πέντε λεπτά; 300 δευτερόλεπτα;
Για να χαθείς αρκεί και ένα, όμως ζήτα περισσότερα!
Θα τα έχεις…
Ιανουάριος 16, 2007 στο 5:50 μ.μ
*soulmates
Δε βγαίνουν σε συσκευασία βαρελιού. Ποτέ! Ούτε καν σε εξάδα κουτάκια.
Σταγόνα σταγόνα…μη βαρεθούμε!
*deadend mind
Όσο γι αυτό ναι. Ο θόρυβος καίει τα πάντα. Αναμνήσεις, αισθήματα, σκέψεις, κακίες, ομορφιές…
Πυρηνική καταστροφή!
*κολοκύθι
Όταν έχω μια ώρα δεν την εκτιμώ. Ποτέ. Η ανθρώπινη απληστία. Τα δεκάλεπτα εκτιμώ. Η απαλλαγή να μαθαίνεται; Αν βρεις δάσκαλο πες μου και μένα
*candyblue
Τα πέντε λεπτά δεν είναι κάποιος μετρήσιμος χρόνος με τα γνωστά δεδομένα. Εννοώ ένα μικρό χρονικό κομμάτι, διαφορετικό για τον καθένα. Δεν είναι λοιπόν κυριολεκτικό αλλά όπως λες είναι χρόνος μνήμης. Καμία σχέση με το Γκρήνουιτς!
Ποιους βόλους μου έχασα καλε; :ο
*tamara de lempicka
Πάντα να ζητάς μια ζωή και τίποτε λιγότερο. Χωρίς μετριοπάθειες!
*Denis
Ακριβώς αυτό. Χρόνος μυαλού…
Μα πως να το ζούμε για πάντα; Θέλει ικανότητες και κοινωνικό αποκλεισμό!
*Δε με λενε Μαρία
Όσο θέλεις. Δεν έχω ρολόι…
*argyrenia
Και να ζητήσω υπάρχει πάντα η απειλή. Αυτή που πετάγεται πάνω στο πιο βαθύ σημείο του χασίματος. Και η ανάδυση γίνεται επώδυνη. Νο?
Ιανουάριος 17, 2007 στο 12:42 μ.μ
Ότι έχουμε ζήσει και ότι έχουμε αγαπήσει μπορούμε να το μυρίζουμε ξανά και ξανά!!!
Με νοσταλγία αλλά και με μια γλυκιά γεύση χαμόγελου - έτσι απλά!!!
Δεν νομίζεις??
Καλησπέρα και καλή νοσταλγία!!
Ιανουάριος 17, 2007 στο 4:17 μ.μ
Μωρακι δεν εχω τι να πω! Μπραβο! Ξερεις εγω πώς μετρω τις λεξεις, γι αυτο εδω υποκλίνομαι ( που λετε και σεις οι ευγενεις
) Παντως την Candy δεν την επιασες. Δεν καταλαβες για ποιους βολους μιλαει? Ουτε την σκηνη με τους βολους θυμασαι απο το Amelie, ουτε τη δικη σου αναμνηση απο τον μεγαλο σεισμο? Δεν μπορει!
Ιανουάριος 17, 2007 στο 4:32 μ.μ
Γιατρέ μου…..από μένα έχεις όσα λεπτά θες.
Μόνο να….μήπως δεν σου φτάσουν;
Αλλά να…..μήπως και αποδειχθούν πολλά;
Δεν ξέρω…
Ιανουάριος 17, 2007 στο 5:14 μ.μ
*Denis
Ειδικά με την αίσθηση της όσφρησης που κουβαλάει τη δική της μνήμη είναι μια μεγάλη αλήθεια. Έτσι χανόμαστε στις ουρές των τραπεζών και στις μεγάλες διαδρομές. Ονειροπόλοι!
Καλησπέρα!
*Pink Panther
Υποκλίνεσαι; Δεν είναι απαραίτητο και ξέρεις γιατί. Είσαι καλύτερη
Λες να αναφέρονταν σε κάτι από αυτά οι βόλοι; Δεν πήγε το μυαλό μου. Άσε που εκείνους τους κέρδισαν τα παιδάκια της γειτονιάς!
*Natalia
Πολλά; Χμμμ… με όλες αυτές τις θεωρίες περί χρόνου έχασα τη συνοχή. Μάλλον γιαυτό συμφωνήσαμε στις μονάδες χρόνου, μέτρων και σταθμών.
Δεν ξέρω επίσης. Μπερδέυτηκα!
Ιανουάριος 17, 2007 στο 5:19 μ.μ
ssshhh… μη μου τα 5 λεπτά ταρατε..
(εγώ εκεί βρίσκομαι τώρα… μερσί)
Ιανουάριος 18, 2007 στο 12:09 μ.μ
….τα οποία μετά θα σου δώσουν και ρέστα….
Ακριβά μου 5 λεπτά! Τι θα μου στοιχίσετε πάλι;
Ιανουάριος 18, 2007 στο 1:37 μ.μ
Ήταν παρέα μου σε πολύ δύσκολες στιγμές ο κ. Ξ.!
Τώρα τον αποφεύγω, ξυπνάει το καλά κριμένο κομμάτι και δε παραλείπει να μου θυμίζει τις καταβολές μου…δε ξέρω, δεν είμαι πάντα σε κατάσταση να το αντέξω.
Ιανουάριος 18, 2007 στο 5:43 μ.μ
*pegasus
Αν βρίσκεσαι εκεί, δε χρειάζεται να προσθέσω τίποτα εγω!
*MavriDalia(1)
Μπορεί και μια περιουσία…Εχουν όμως ανεκτίμητη αξία!
*MavriDalia(2)
Τον κ.Ξ ή τον συνηθίζεις και γίνεσαι junky ή τον φυλάς για τις άσχημες στιγμές (όπως και τις καταβολές σου υποθέτω)
…αντιπαρέρχομαι του γεγονότος ότι το σχόλιο αυτό προοριζόταν για το επόμενο ποστάκιον…
Ιανουάριος 19, 2007 στο 6:39 μ.μ
αχ τι όμορφο που ήταν αυτό dr. μου…
αφήστε με 5 λεπτά ακόμα ξύπνιο στο όνειρο και μετά κοιμήστε με όσο θέλετε στην πραγματικότητα…
Ιανουάριος 19, 2007 στο 8:46 μ.μ
*koritsi Oksi
Στην πραγματικότητα ας κοιμόμαστε όσο θέλουνε. Τ’όνειρο όμως…!
Ιανουάριος 20, 2007 στο 5:18 μ.μ
χαχαχαχαααα sorry! Μπερδεύτηκα