Λάθος λεωφορείο

Μιά ζωή, δυο σημεία.
Σημείο Α και σημείο Β. Στο σημεία Α υπάρχει το κρεβάτι μου, η οικογένεια μου, ο νυσταγμένος μου ελεύθερος χρόνος. Τα πράγματα μου: Ρούχα, σεντόνια, ηλεκτρικές μικροσυσκευές, βιβλία, αναμνηστικά. Ασφυκτικά κλεισμένα σε ένα μικρό διαμέρισμα. Στο σημείο Β δίνομαι οικειοθελώς. Κλείνω τα μάτια σαν παρθένο κορίτσι και ξαπλώνω στο κρεβάτι περιμένοντας τον μικρό δείκτη του ρολογιού. Για να χαμογελάσω αμυδρά με το χαρτονόμισμα της προσφοράς μου στην τσέπη.

Είναι ενδιαφέρουσα η ζωή ανάμεσα σε δυο σημεία. Για ψυχο-κοινωνιολογική ανάλυση εννοώ.
Πάρτε ένα πειραματόζωο Γ και τοποθετήστε μία συσκευή εντοπισμού στον πλανήτη. Η εν λόγω συσκευή θα στέλνει δεδομένα δεκαπέντε φορές το λεπτό με τη θέση του υποκειμένου στον πλανήτη.
15 χρόνια μετά, ο ερευνητής με την λευκή του ποδιά και μια ευχάριστη μυρωδιά listerine στην ανάσα θα εκτυπώσει μία συνοπτική αναφορά πάνω στον παγκόσμιο χάρτη. Λίγα λεπτά μετά θα φτύσει την τελευταία γουλιά καφέ,λόγω στραβοκατάποσης, κρατώντας τα αποτελέσματα. Μία κόκκινη γραμμή αντιπροσωπεύει της κινήσεις του υποκειμένου πάνω στον κόσμο. Το μόνο όμως που φαίνεται είναι μια κόκκινη κουκίδα.
Ο ερευνητής θα τρέξει στον υπολογιστή του. Θα ζουμάρει στην εικόνα 100 φορές. Η κουκίδα ακόμα εκεί. Το αντικείμενο μοιάζει να είναι νεκρό.
Zoom x1000 το ίδιο. x10000 το ίδιο. “Διάβολε! Χάσαμε το υποκείμενο” θα μονολογήσει λίγο πριν το zoom φτάσει το x10000000 και φανεί η ανάπτυξη της κουκίδας.

“Το υποκείμενο δεν είναι νεκρό. Απλά περνάει τη ζωή του ανάμεσα σε δυο σημεία Α και Β. Και αυτό έχοντας την απόλυτη ελευθερία να μετακινηθεί οπουδήποτε στη γη.” Θα γράψει στην αναφορά του και θα κλείσει το φάκελο σκεφτικός.

Καλως ήρθατε.
Ελπίζω να πήρατε το σωστό λεωφορείο!