Η τελειομανία του μετρίου

Είμαι ένας μέτριος τελειομανής.

Ανάθεμα αν βγάζω νόημα.
Όταν τοποθετώ πλάι-πλάι πολύχρωμα αντικείμενα και κάνω ένα βήμα πίσω για να δω…
Σαν κάτι να λείπει.
Δεν είναι σωστό.

Δυο χιλιοστά μπροστά το κόκκινο.
Μα πως στο καλό μπορεί ποτέ να ταιριάξει το μελιτζανί με το μπλε;
Μήπως εκείνο το κίτρινο δίπλα στο πορτοκαλί χάνει λιγάκι;
Κι αυτός ο ανοιχτός κρατήρας πίσω, μπας και σκοτεινιάζει το θέμα;

Τι καρναβάλι.
Και περνούν ώρες τακτοποιώντας τα κομμάτια αυτού του μικρού κόσμου.
Κι εκεί που θα περίμενε κανείς ο δημιουργός να κάτσει υπερήφανος και ικανοποιημένος απέναντι απ’το έργο να ξεκουραστεί θαυμάζοντας…
Δίνει κλωτσιά χωρίς δεύτερη σκέψη σ’εκείνο που πριν λίγο δίνονταν με τόση ζέση.
Ένα ακόμα δημιούργημα αποκεφαλισμένο.
Μάλλον είναι καιρός για τον δημιουργό -αφού έτσι αποφάσισε να καλεί τον εαυτό του- να βρει κάποια απόμερη ακρογιαλιά και με καλάμια γκρίζα να ψαρεύει.

Πρέπει να είναι κλινική η κατάσταση αυτή, ο μέτριος να είναι τελειομανής. Μπορεί άλλωστε γι’αυτό να είναι μέτριος. Γιατί σαν χαρακτηρισμός, πηγάζει μόνο απ’ την εικόνα του εαυτού σου στον καθρέφτη και στα άλλα μάτια.

Τι γνώμη άραγε να είχε μόνος του για τον εαυτό του;

Στα σκουστικά της πανοπλίας:
Belle & Sebastian - The blues are still blue