Ψυχή : ο χρυσός κύβος

Έξω κρύος αέρας. Θόρυβος που ταξιδεύει μέσα σε βρώμικους κρυστάλλους. Ειρωνικά γέλια, κορναρίσματα, σκανδαλιστικοί ψίθυροι και φωνές πραματευτών. Σκληρό το φως και μου πονάει τα μάτια.
Συρρικνώνω την προσοχή μου σαν σαλιγκάρι που αποσύρεται στα ιδιαίτερα του αφήνοντας σάλια στο ξερό χώμα. Κοιμίζω τις νυσταγμένες νευρικές μου απολήξεις και περνάω το κατώφλι του κελύφους μου.
Κανένας θόρυβος. Καμία αίσθηση. Γεύση, αφή, όραση, ακοή και όσφρηση σε κατάσταση αναμονής.
Εισερχόμενα δεδομένα μηδέν.
Ίπταμαι μέσα μου σε τέσσερα σημεία που ξεκινούν κάτω απ’τα νύχια. Περίπλοκοι κόμποι τα νεύρα με τους μυς. Γλυστρώ μπρούμυτα και περνώ στα αιμοφόρα αγγεία που ασφυκτιούν. Ταξιδεύω προς την καρδιά μέσα σε έναν χείμαρρο ζεστού αίματος.
Γίνομαι ένα και ξαπλώνω για λίγο ν’ ακούσω το ρυθμό μου. Μα δεν είναι εκεί η ουσία μου.

Η ψυχή είναι στη μέση του θώρακα, λίγα εκατοστά δεξιότερα μα κανένα αγγείο δεν ταξιδεύει ως εκεί. Θα πρέπει να περπατήσω στο κενό εκτός διαστάσεων.

Ψυχή.
Ένα τεράστιο κενό με κοκκινωπό φωτισμό όπως ένας φωτογραφικός θάλαμος. Στο κέντρο του αιωρείται ένας χρυσός κύβος κοινός για όλους τους απογόνους των επτά μητέρων.
Εδώ είναι η ουσία μου. Ίδια με δισεκατομμύρια άλλες ψυχές που πηγαίνουν κι έρχονται αιώνες, μα για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο ένοιωθα μοναδικός.

Μοναδικός όσο δεν ήξερα τις σκέψεις των άλλων. Τα πάθη και τις μιζέριες τους. Κι όσο μαθαίνω, τόσο πεθαίνω. Μήπως αυτό δεν είναι ο θάνατος; Η συνειδητοποίηση της μη μοναδικότητας;
Μήπως αυτό δεν είναι ζωή; Να μοιράζεσαι το ίδιο αίμα και την ίδια ψυχή με τους άλλους; Αδέρφια όλοι. Ποιός ο καλύτερος;

Και ψηλαφώ τον κύβο δακρύζοντας που βλέπω τη δύναμη του να με εκμηδενίζει. Είμαι για λίγο ο Velasquez μπροστά στις Meninas του, o Tesla βλέποντας τα οστά του χεριού του, ο Joyce και ο Όμηρος ονειρευόμενοι τον Οδυσσέα τους, ο Lennon που χαϊδεύει την κιθάρα του.
Εκατομμύρια πρόσωπα ένα βουνό εγκεφάλων, νευρώνων, μυών και αίματος. Τόσο μικρό όσο κι ο κόμπος στο λαιμό μου.
Είμαι κανένας. Είμαι όλοι τους. Όλοι σας.
Κι εσείς είστε εγώ.
Κανείς καλύτερος, και η κριτική σαν χάρτινη φιγούρα χορεύει πίσω απ’το φωτισμένο σεντόνι.

Χρυσέ μου κύβε, με τι αχτίδα θα ποτίσεις το μολύβι μου;

Στα ακουστικά της πανοπλίας : Fugazi - Waiting room