Κούραση-Λάσπη
Οχτώ χιλιάδες βήματα στη λάσπη του κόσμου.Έβγαλά τις μπότες μου
τις άφησα έτσι χάλια στο κατώφλι και μπήκα μέσα.
Τόσο κουρασμένος προσπαθώντας όλη μέρα να αποφεύγω ξυραφιές.
Χάθηκαν φίλοι.
Φίλοι βρέθηκαν σε απόμερα υπόστεγα που στάθηκα για λίγο.
Μα δες…παραπατάω κι αιμορραγώ λιγάκι
από τις μάχες στις τάξεις του στρατού της μειοψηφίας
μία πληγή λίγο πιο κάτω απ’τα πλευρά
κι ας νόμιζα ότι γλυστρούσα αόρατος ως τώρα.
Θα έπρεπε να χαίρομαι που επέζησα και σήμερα
μα η χαρά θέλει καθαρό μυαλό και πόδια δυνατά.
Κλείνω την πόρτα, βράζει το νερό
και καταρρέω…
Στα ακουστικά της πανοπλίας: The Beatles - I’m so tired
Νοέμβριος 23, 2006 στο 8:17 μ.μ
Πάντα θα καταφέρνουμε να επιζούμε από τα πυρά του αντίπαλου στρατού.
Μένουν όμως οι ουλές.
Ευτυχώς που έχουμε και μια πανοπλία……
Νοέμβριος 23, 2006 στο 8:39 μ.μ
Μπα γιατρέ μου…
Οι πληγές (γιατί δεν έχεις μια) φωσφορίζουν στο σκοτάδι. Είσαι αναγνωρίσημος απ’αυτές.
Δεν είσαι ο μόνος …. τουλάχιστον.
Πάω να φέρω οξυζενέ να κάνουμε εντριβές.
Σε φιλώ
Νοέμβριος 23, 2006 στο 9:47 μ.μ
Δρ, οι πληγές είναι τα παράσημα απ΄τον πόλεμο αυτό! Όσοι αγαπάνε είναι μοιραίο κάποια στιγμή να πληγωθούν. Πόσο μάλλον αν χάσεις κάποιον φίλο. Θα περάσει κι αυτό! Θα μείνουν οι ουλές αποδείξεις-ενθύμια πως μπορείς κι αγαπάς . Αλίμονο σ΄ όποιον δεν έχει !!
Νοέμβριος 24, 2006 στο 1:22 π.μ.
Αξιζει το αιμα που θα χυθει σε αυτη τη μαχη;
Νοέμβριος 24, 2006 στο 7:30 π.μ.
οι ουλές είναι όντως παράσημα…έτσι να τις φοράς…
Νοέμβριος 24, 2006 στο 10:53 π.μ.
Καλά που το ξέρεις?
Και κούραση και λάσπη κουβαλώ.
Τώρα αν τα βήματα μου είναι
8 ή 9 χιλιάδες στη λάσπη του κόσμου δεν δεν δεν…….
κάπου χάθηκα ,
μπερδεύτηκα στο μέτρημα!!
Βγάζω τις Μπότες. λοιπόν…….
Κι οι Φίλοι….
Mας ψάχνανε Dr. γι αυτό βρέθηκαν σε απόμερα υπόστεγα,για Εμάς.
Κι εμείς σταθήκαμε για λίγο!!
Θα τους βρούμε ξανά σε μια πιο φωτεινή γωνιά
Όταν όλοι τους θα βγάλουν τις δικές τους λασπωμένες μπότες !!
Σ’ευχαριστώ
Η εξαρτημένη!
Νοέμβριος 24, 2006 στο 11:41 π.μ.
Βασικά έχω σκαλώσει τόση ώρα και προσπαθώ να βρω τι είναι πίσω από το μώρο στη φωτογραφία. Σίγουρα πάντως δεν είναι λάσπη.
Νοέμβριος 24, 2006 στο 11:59 π.μ.
Κάτσε λίγο να σε βοηθήσω εγώ με το σταυρό αυτή τη φορά…
Νοέμβριος 24, 2006 στο 12:09 μ.μ
άλλο ένα πανέμορφο κείμενο/ποίημα…
καλη σου μερα ..
Νοέμβριος 24, 2006 στο 12:21 μ.μ
Γραφεις πραγματικα ωραια.
Νοέμβριος 24, 2006 στο 2:59 μ.μ
Χωρίς να πέσει ούτε μια σφαίρα μας έφεραν τον πόλεμο μέσα στη ζωή μας.
Ή πιο σωστά μέσα στα κεφάλια μας.
Νοέμβριος 24, 2006 στο 3:48 μ.μ
Γράφω κι εγώ από το μέτωπο!
Καθημερινά λίγο πριν ανοίξω τη πόρτα για εκεί έξω,
σκέφτομαι: “θα τη γλιτώσω και σήμερα;”
Ουλές παράσημα…
Mα πόσα;
Νοέμβριος 24, 2006 στο 5:40 μ.μ
…όσα χρειάζεται, ντάλια…
Νοέμβριος 24, 2006 στο 8:03 μ.μ
… και έτσι απαλλαγμένος από τη βρωμιά και την κούραση, χαλάρωσες στη θαλπωρή του ζεστού περιβάλλοντος!
Νοέμβριος 24, 2006 στο 8:43 μ.μ
oi pliges mas ine afto pou mas xarakthrizei, auto pou mas kanei anthrwpous… xari se aftes niwsame, klapsame, gelasame, anakoufhstikame, anagnwrisame to kalutero…. Kseroume pws eimaste zwdanoi! k as ponane kthe pou allazei o kairos..
Νοέμβριος 24, 2006 στο 8:56 μ.μ
@Jimsiv Χωρίς πανοπλία…δεν πας πουθενά. Μεγάλη αλήθεια αυτό.
@Xνούδι Το ξέρω πως δεν είμαι ο μόνος που φωσφορίζει (Τι ωραίο. Πράσινο fluo;) Ναι. Φέρε οξυζενε γιατί δε θ’αργήσουμε να ξαναβγούμε εκεί έξω!
@renata Παράσημα! Ναι. Φοβερή ιδέα. Να μετράμε τους στρατιωτικούς βαθμούς μας για παρηγοριά.
Ουλές-αποδείξεις αγάπης.
Μ’αρέσει πολύ! Καλησπέρα.
@ΠΡΕΖΑ TV Κανένα αίμα δεν αξίζει να χύνεται. Ούτε ποτέ το άξιζε. Παρ’όλα αυτά δε θα σταματήσει ποτέ!
@Ο Καλος Λυκος Παράσημα ανδρείας άραγε; Μήπως παράσημα δειλίας ή αποτυχίας; Αυτά που θα τα κρύψουμε;
@Denis Βγάλε κι εσύ τις μπότες. Άλλη μια καταιγίδα αύριο. Και μεθαύριο. Και πάντα! Μη μετράς!
Ονειρεύομαι τις μπότες των φίλων στη σειρά. Πλάι στο κρασί που πίνουνε…
Τα σέβη μου…
@Κολοκύθι Λάσπη δεν είναι. Είναι όμως ένα πολύ χλιδάτο και αφράτο παπλωματάκι full ψυχεδέλεια. Ωραίο ε; Να σου στείλω ένα;
@Serenity Βοήθα με ευγενική ψυχή. Γιατί όπως βλέπω θα ξανασυναντηθούμε σύντομα σε κάποια ανηφόρα…
@deadend mind Καλησπέρα.
@DCD Εγώ τώρα τι να πω; Απλά κινούμαστε στις ίδιες συχνότητες. Αυτό είναι.
@I.P.Potis Μ’αρέσει που κοίταξες μέσα από τις γραμμές. Η επανάσταση είναι κοντά. Πιό κοντά απ’ότι οι δυο παγκόσμιοι πόλεμοι μεταξύ τους!
Κι ας είναι στα κεφάλια μας. Όλα εκεί γεννιούνται.
@MavriDalia Kαλως ήρθες λοιπόν στο μέτωπο. Μην το σκέφτεσαι στην πόρτα. Μπορεί και να μην ξαναβγείς ποτέ.
Μόνο στην επιστροφή. Εκεί μόνο δεν είναι επώδυνο αγαπητή.
Όσα και να είναι τα παράσημα, όπως λέει και ο Καλος Λυκος θα συνεχίζουμε!
@Alexandra Το πως κατάφερες και πάλι να ανακαλύψεις την αισιοδοξία που έκρυψα τόσο καλά, απλά με ενθουσίασε.
Χρειαζόμαστε ανθρώπους σαν εσένα στο στρατό μας!
@leoni Τότε είναι υπέροχες οι πληγές μας. Τα παράσημα μας. Εμείς.
Για να σταθούμε στον καθρέφτη και να νοιώθουμε άνθρωποι.
Μεγάλες ιδέες. Όμορφες.
Και να μην τις είχαμε, απλά θα μιζεριαζόμασταν κάθε που αλλάζει ο καιρός! (θα ήθελα να το είχα σκεφτεί εγώ αυτό!)
Καλως ήρθες!
Νοέμβριος 24, 2006 στο 11:15 μ.μ
Κι άλλοι νοιώθουν δυστυχείς γιατί δεν έχουν πονέσει ποτέ…
Ποιους να συμπονέσεις άραγε;
Νοέμβριος 25, 2006 στο 1:24 π.μ.
Καλή ξεκούραση να έχεις
Νοέμβριος 25, 2006 στο 9:50 π.μ.
(και πάλι εξαιρετικός)
Νοέμβριος 25, 2006 στο 12:43 μ.μ
dr,
Νοέμβριος 25, 2006 στο 8:19 μ.μ
ναι, αληθεια η χαρα θελει καθαρο μυαλο και ελευθερη καρδια…Αλλα πως καθαριζεις το μυαλο σου απο τοσες πληγες και αναμνησεις, τοσες “ξυραφιες” ;
Καθε μερα κι απο μια.Σου φαινεται οτι ποτε δε θα γλυτωσεις οσο κι αν προσπαθεις. Δε θα τις αποφυγεις γιατι πολυ απλα δεν εξαρταται απο σενα..:(
Καλο κουραγιο doc
φιλια!
Νοέμβριος 27, 2006 στο 12:01 π.μ.
@Natalia Όλοι συμπόνια θέλουν νομίζω… Λόγω ανθρώπινης φύσεως και μόνο!
@Desposini Savio Ίσως ξεκουραστούμε κάποτε…
@enteka :)))
@alicia Καλως ήρθες. Ναι τίποτα δεν εξαρτάται από μας και δε σταματάει ποτέ αυτό.
Γλυκιά κατάθλιψη; Ηδονικός πόνος; Μπερδεύομαι.
Και το μυαλό δεν καθαρίζει… Τουλάχιστον όχι με τα συμβατικά μέσα.
Καλό βράδυ