Homer in the sky with diamonds

Ποτέ δεν αναρωτήθηκα που πηγαίνουν τα νεκρά μηχανήματα. Δε νομίζω ότι πηγαίνουν πουθενά. Μένουν εδώ, κοντά μας και αποσυντίθενται πολύ αργά, ή καταστρέφονται σε μεγάλες πρέσες, χωρίς παρουσία συγγενών, μόνο υπό το βλέμμα του χειριστή του μηχανήματος για να καταλήξουν ένας μικρός κύβος από σίδερα. Δε μου προκαλεί καμία θλίψη. Να βλέπω σκουριασμένα απολειφάδια μηχανών και λαμαρίνας σκόρπια σε μάντρες για παλιοσίδερα. Ούτε τη δική μου παλιά μοτοσυκλέτα, τον Όμηρο που στέκεται ακόμα στον ορθοστάτη του στο φράχτη ενός κήπου μισό στρέμμα, δίπλα σε μια αυτοσχέδια μπασκέτα του παρελθόντος μου. Καμία χρήση πια. Κανένας πόνος για τις λαμαρίνες. Μόνο σκουριά και ηδονικά γλειψίματα από σταγόνες τις βροχής μετά τις ζέστες.

Ποτέ μου δεν αγάπησα τον Όμηρο. Ένα πενηνταράκι παλιομοδίτικο μηχανάκι ανατολικής προέλευσης. Καμιά ομορφιά δεν είχε. Ούτε εκείνο το κίτρινο κασόνι της Μεβγάλ που είχε κάποτε δεμένο πάνω του. Ούτε συμπόνια έδειχνε ποτέ του, όταν μας άφηνε στις ανηφόρες κι εσύ με περίμενες να του φυσήξω το μπουζί για να επανέρθει. Ποτέ δε θα του συγχωρήσω που βρώμιζε τα φρεσκολουσμένα σου μαλλιά με την εξάτμιση και σου έκαιγε τα πόδια. Θέλαμε τόσο να του βάλουμε φωτιά τότε ή να του δέσουμε το γκάζι με κατεύθυνση κάποιον βαθύ γκρεμό μα δεν το κάναμε ποτέ. Μπορεί επειδή ήταν το μόνο μας μεταφορικό μέσο, ή ακόμα κι από μια κρυφή εκτίμηση που εξαιτίας του είχαμε κόψει τα λεωφορεία.

Και τώρα βυθίζομαι μέσα στο μοναδικό του φανάρι-μάτι που με κοιτάζει ανέκφραστα και τον φαντάζομαι ασημένιο με κόκκινες φούντες στο τιμόνι κι εμάς πάνω του 14 χρόνια νεώτερους να πετάμε στον ουρανό. Μαζί με τα διαμάντια…

Όχι. Δεν αγαπώ τις λαμαρίνες. Αγαπώ το υλικό που τις ποτίζουμε.

Στα ακουστικά της πανοπλίας: War – Low Rider (1976)