Αγγελάκια από πηλό
Ξύπνησα μες στον ύπνο μου και είδα τα πήλινα αγγελάκια που είχα στο πατάρι μαζί με τα χριστουγεννιάτικα να κάθονται μπροστά μου. Σε πόζα ραφαηλική, με άδεια μάτια και στρουμπουλά μάγουλα με κοίταζαν.Έτριψα τα μάτια και ανασηκώθηκα νωθρός χωρίς ψυχή. Η εικόνα ήταν ακόμα εκεί. Σκηνοθετημένη σα μια φωτογραφία που είχα τραβήξει χρόνια πριν με χρώματα μουντά και ξεπλυμένα όπως το φιλμ της Kodak που βρίσκεις στα super market.
“Όταν πιστεύεις αυτό που δε βλέπεις, ανταμείβεσαι βλέποντας αυτό που πιστεύεις. Αυτό είναι πίστη*“
Τα λόγια κύλησαν μέσα στο μυαλό μου κυκλικά, όπως όταν κοιμάμαι διαβάζοντας και ακούω παραλλαγές των σελίδων μέσα στον ύπνο μου καθώς χάνομαι.
Και χάθηκα…
Κι έμεινα μόνος να φωνάζω.
Πόσο χρειάζομαι τώρα εκείνους τους αγγέλους. Τώρα που η λογική τραχαίνει την πίστη μου τρίβοντας πάνω της τόμους εγκυκλοπαίδειας και επιστημονικά πορίσματα.
Τώρα που θέλω να πετώ μαζί τους πάνω απ’ τους φίλους για να τους απαλύνω τις πληγές.
Τώρα που στωικά αναμένω το τίποτα…
Μα εκείνοι έφυγαν για τα καλά.
Μόνο ξυπνώντας άκουσα τα πρωινά της βήματα.
Τι όμορφη που ήταν με φτερά…
Στα ακουστικά της πανοπλίας:
The Killers - All these things that I’ve done (2004)
*Αγ.Αυγουστίνος
16/10/2006 στο 19:40
Ντόκορ αυτό το πράμα που μου δημιουργείς κάθε φορά είναι φοβερό.
Φτερά όλοι έχουμε και είναι όμορφα. Ποιος όμως είναι αυτός που ξέρει να πιλοτάρει?
16/10/2006 στο 20:02
έχω πολύ καιρό να δω φτερά.
Ακόμα περισσότερο καιρό έχω να ακούσω πρωινά βήματα.
Αντίθετα έχω μείνει πολλές φορές μόνη να φωνάζω
Και χάθηκα
Πάει καιρός τώρα.
16/10/2006 στο 20:36
Πριν 4 χρόνια γνώρισα έναν άγγελο. Στ’ αλήθεια είχε φτερά και πετούσε. Με πέταξε κι εμένα μαζί του στα σύννεφα. Δεν κάνω πλάκα, πετούσαμε μαζί ψηλά. Κάποια μέρα θα γράψω γι αυτόν. Με προσγείωσε μια μέρα πολύ απότομα. Απο τότε φοβάμαι να ξαναπετάξω.
16/10/2006 στο 20:53
Τα ξέρω καλά τούτα τα στρουμπουλά πλάσματα. Από πολλών λογιών υλικά καμωμένα, αυτό που ζητάνε είναι να σε πάρουν μαζί. Πάνω στα φτερά τους.
Μα εσύ έχεις δικά σου, μάθε το.
Είναι κείνα που αμβλύνουν την πίστη στους ανθρώπους και μαλακώνουν τις τεθλασμένες των ψυχών.
Έχεις. Απλά, να τα δεις δεν μπορείς. Μόνο να τα νιώσεις.
Όταν πιστεύεις σε ό,τι νιώθεις, το τίποτα, γεμίζει ουρανό.
(Περί αγγέλων ο λόγος, μα το τραγούδι Δόκτωρα, κόλαση. Σωστός)!
17/10/2006 στο 09:34
Κι εκεί που στωικά αναμένω το τίποτα όπως πολύ σωστά λες… διαβάζω αυτό και αμέσως τρέχω στο μικρό δωμάτιο, το δικό μου αγγελάκι που χρόνια κάθετε στο πιο ψηλό ράφι της βιβλιοθήκης φτερούγιζε γύρο απ τη λάμπα!!!!
17/10/2006 στο 10:07
“Όταν πιστεύεις αυτό που δεν βλέπεις……”
Είναι στιγμές που κλείνω τα μάτια και ένα αιχμηρό αεράκι με χτυπάει δυνατά στο πρόσωπο , με ταχύτητα που όλο δυναμώνει.
Και όταν τα μάτια μου ανοίγουν βλέπω σπίτια χαμηλά και όλη την πόλη πρίσμα στο τσουχτερό με ταχύτητα αέράκι…
Μα δε μου αρέσει και ξεκινώ για το δάσος .. για την θάλασσα…..
ΠΕΤΩ ΠΕΤΩ ΠΕΤΩ και
“ανταμείβεσαι βλέποντας αυτο που πιστεύεις.Αυτό είναι πίστη”
Σ’ευχαριστώ ! ! ! !
Θα το συνόδευμα με το τραγούδι
“The Verve – Bitter sweet Symphony”
17/10/2006 στο 11:00
Ορισμένοι εδώ μέσα, έχετε βαλθεί να κάνετε την καρδιά μου κόκκινο υδράργυρο.
Και προσπάθησα τόσο πολύ για να τη σκουριάσω…
17/10/2006 στο 12:27
Goodmorning my October Dj…
Διαλεξε τις μουσικες που αγαπας,φορα την πανοπλια σου , βαλε τη λογικη να κανει τη δουλεια σου και συ…δραπετευσε…ακολουθησε τον αγγελο σου στη δικη του χωρα…θα σου δειξει πως αρκει να πιστευεις…
για να γινει ο βατραχος πριγκιπας
για να γινει ο ζητιανος βασιλιας
για να γινουν τα παραμυθια αληθεια…τα πιο τρελα ονειρα σου πραγματικοτητα
17/10/2006 στο 14:29
“”Τώρα που θέλω να πετώ μαζί τους πάνω απ’ τους φίλους για να τους απαλύνω τις πληγές.”"
ti gluko! o,ti pio gluko exw akousei pote.. ali8eia! oxi, den uperballw!
8eleis na gineis aggelos gia na prosexeis tous filou sou… k den zhtas kan na gineis aggelos! zhtas apo ton aggelo na se peta3ei gia na prosexeis tous filous sou…
egw 3ereis ti thelw?
na gineis filos mou!
mouts
*****
17/10/2006 στο 16:27
@κολοκυθι Πραγματικά. Κανείς δεν ξέρει να πιλοτάρει. Αν ξέραμε τα πράγματα ίσως και να ήταν διαφορετικά. Μπορεί και αν βρεθείς ψηλά να είναι εύκολο μετα…
@candy Πρωινά βήματα δεν ακούω πλέον ούτε κι εγώ. Ίσως να είναι η νοσταλγία τελικά που κινεί την πένα εκτος απ’τη χαμένη πίστη.
@nosyParker Μπορεί να φοβάσαι, αλλά κάτι μου λέει ότι θα ξαναπετάξεις αν η πίστη σου έμεινε άθικτη από την πτώση. Αναμένω αυτό το γραπτό!
@καπετανισσα Πόσο με χαροποιείς κάθε φορά με τα λόγια σου. Θα τα πάρω για αλήθεια. Είναι καλύτερα. Κι ας μη δω ποτέ φτερά. Μαζεύω τέτοιες κουβέντες που είναι πούπουλα αγγελικά…
@MavriDalia Μήπως είναι καιρός να το κατεβάσεις λίγο πιο χαμηλά εκείνο το αγγελάκι; Και να το ξεσκονίσεις;
@denis Είναι και ο λόγος που τόσο προτιμάμε τι ζωή με κλειστά μάτια. Τόσο διαφορετική…Πετάμε πάντα
(να ξέρω για τα επόμενα στο playlist να σου αφιερώσω… Και Verve, αλλά και Andrew Oldham Orchestra (εκεί που ανήκει αυτή η αγγελική μουσική)
@vitaMiBarouak Όσο και να τη σκούριασες, θυμήσου αυτό που λένε για τη σκουριά. Είναι επιφανειακή!
@TamaraDeLempicka Ελπίζω να μπορέσω να σταθώ μπροστά σε βάτραχο που μεταμορφώνεται χωρίς αντιρρήσεις λογικής…Και ο βασιλιάς ζητιάνος!
@bereniki Aν κάναμε διαγωνισμό για το ποιος απ’τους δυο μας είπε το πιο γλυκό, θα σου παρέδιδα και την ίδια μου την πανοπλία…
Γιατί είναι λέξεις παλιές, που πλέον δεν ακούγονται. Και για να μη συγκινηθώ παραπάνω στο λέω:
…είμαι ήδη φίλος σου!
17/10/2006 στο 19:27
Ααα, γιατρέ μου…
Δεν θα πάψει να με εκπλήσει, και να το λέω ξανά και ξανά : πόσοι τέτοιο μόνοι, είμαστε μαζί εδω πέρα?
Τι ωραία, κάθε φορά που ένα (τέτοιο) κείμενο, σαν αγκαλιά μας ενώνει…
18/10/2006 στο 00:53
Εγω γιατρέ συμφωνώ με όλο το κείμενο, αλλά εκεί που γράφεις άγγελοι βάλε για μένα ξωτικά.
Σε αυτά πιστεύω μόνο.
18/10/2006 στο 05:57
αυτά τα στιγμιαία που αναπολούν σκέψεις, τι ωραίο συναίσθημα…
18/10/2006 στο 09:54
Dr.Uqbar Διακριτικά στην σκέψη σου συμπληρώνω ότι όταν τα καταφέρεις με κλειστά μάτια τότε αποκτάς μόνιμα φτερά ΨΥΧΗΣ.
Και η ελπίδα ενώνεται με την λογική και τότε έρχεται ή ώριμη πίστη της ζωής!!!!!!!!!!!!!!
Ευχαριστώ για τις μελλοντικές σου αφιερώσεις!!!
18/10/2006 στο 15:58
@lemon Ω ναι. Είμαστε πολλοί κι ακόμα περισσότεροι. Μα μην ενθουσιάζεσαι…Είμαστε ακόμα μειονότητα (ευτυχώς) γιαυτο χρειαζόμαστε τις αγκαλιές!
@χνουδι Το καλό είναι να πιστεύεις σε κάτι… Θα τα προτιμούσα σε σκοτεινά δάση και θάλασσες.
Όλα τα άλλα ψευδαισθήσεις!
@roidis Ναι. Είναι παράξενο. Μια στιγμή μπορεί να ζυγίζει και να διαρκεί όσο μια ολόκληρη ημέρα πολλές φορές. Μακάρι να υπήρχαν περισσότερες…
@Denis Αραγε λες αν η ελπίδα ενωθεί με τη λογική να έχουμε τέτοια αποτελέσματα; Κοιτα που δεν το είχα σκεφτεί έτσι ως τώρα…
18/10/2006 στο 16:06
είναι γύρω σου, πίσω σου και στο πλάι σου… αλλά είσαι πολύ θυμωμένος και σκοτεινός για να τα δεις. άνοιξε την καρδιά σου, ζήτα βοήθεια και αυτά θα εμφανιστούν ή θα αισθανθείς μια ξαφνική ζέστη στο μάγουλο και ένα τσίμπημα στην καρδιά! θα είναι εκεί, πίστεψέ με!
19/10/2006 στο 11:23
Πέρασα να σου γράψω μια καλημέρα
χωρίς πανοπλία όμως !
καλό σου πρωινό
19/10/2006 στο 15:58
@alexandra Προσπαθώ να ζητήσω βοήθεια. Μα είναι πιο δύσκολο να ζητάς από το να δίνεις…
@sailor Καλη σου μέρα επίσης καπετάνιο!
19/10/2006 στο 17:16
γι’αυτό αφέσου… είναι εκεί.