Θέλω

Κάθομαι και κοιτώ τα χέρια μου. Έχουν το δικό τους πρόσωπο τόσα χρόνια μαζί. Σκέφτομαι ότι ο Θεός μου τα χάρισε για κάποιο λόγο. Για να πιάνω, να αγγίζω, να γράφω και να φέρνω τα πράγματα εκεί που θέλω.
Θέλω. Τι παράξενη λέξη; Γιατί άραγε έχω τόσο καιρό να την προφέρω; Γιατί;
Θέλω. Θέλω.
Θέλω να είσαι εδώ.
Κάνει ένα θόρυβο το ραδιοφωνάκι μου. Παίζει κάτι γνώριμο που έχω ν’ ακούσω καιρό. Stiff upper lip.
Θέλω. “I keep a stiff upper lip and I shoot from the hip”. Άσμα ηρώων κι αλητών. Ηλεκτρισμός.
Σηκώνομαι. Νοιώθω δυο μέτρα ψηλός. Βάζω τις αρβύλες μου. Κάπου πρέπει να έχω κι ένα στρατιωτικό τζάκετ. Θέλω. Στέκομαι στον καθρέφτη. Ανακατέυω τα μαλλιά μου. Έχω τα χέρια μου που κάνουν ότι θέλω. Άτρωτος. Ταξιτζής. “ARE you talkin’ to me?” “Are YOU talkin’ to me?”
Τι μας χωρίζει; Ο χρόνος; Η δουλειά; Χρήμα. Ποιος το ζητά αυτό το βασανιστήριο; Κοντόκανη καραμπίνα στο παντελόνι. Ας πάρω και μια χειροβομβίδα για καλό και για κακό. Έρχομαι να σε πάρω απ’τη δουλειά.

Walkman. Repeat στο άπειρο. Θα χρειαστώ την ενέργεια. Φοράω τα ακουστικά. Ανοίγω την πόρτα μα το ξανασκέφτομαι. Δεν είναι ηρωική έξοδος αυτή. Παίρνω φόρα και γκρεμίζω τον τοίχο.Wham! Ένα τεράστιο κόκκινο-κίτρινο cartoon αστέρι γεμίζει το χώρο. Τινάζω από πάνω μου τις σκόνες. Είναι πιο εύκολο απ’ ότι περίμενα. Θα φεύγαμε απ’ αυτό το σπίτι έτσι κι αλλιώς.

Δε με κρατάει τίποτα μωρό μου. Θέλω.
Έχω τα χέρια μου μαζί Και μια ολόκληρη λίστα στην τσέπη. Αλλά θ’ αρχίσω από σένα.
Θα’ ναι μεγάλη η νύχτα.

Στα ακουστικά της πανοπλίας: AC/DC - Stiff upper lip (2000)
(Oυπς! πάλι ξέχασα να πάρω το κόκκινο σιρόπι της λογικής. sorry!)