9 Παράθυρα
Τρία οριζοντίως. Τρία καθέτως. 3×3=9.
Εννέα φώτα μέσα στη μουχλιασμένη νύχτα διαθλώνται στις σταγόνες της βροχής.
Εννέα παράθυρα. Δύο με κλειστές κουρτίνες.
Η κυρία Ένα σιδερώνει ώρα τώρα. Αν παρατηρήσεις καλύτερα θα τη δεις να σκουπίζει τον ιδρώτα της. Κάπου-κάπου κοιτάζει τη βροχή.
Ο κύριος και η κυρία δύο κάθονται αντικριστά στο τραπέζι της κουζίνας με κατεβασμένα μάτια. Δε λένε τίποτα. Ίσως να δειπνούν.
Η κυρία τρία τσιρίζει πάνω από το παιδάκι της που έχει κολλήσει με την πλάτη στο τζάμι. Αν δεν ήταν ο θόρυβος του δρόμου θα ορκιζόμουν ότι την ακούω. Τώρα σηκώνει και το χέρι της. Το παιδάκι φυλάγεται κάτω από τους αγκώνες του.
Οι κουρτίνες τέσσερα φωτίζονται από ένα πράσινο πορτατίφ. Κάποιος διαβάζει. Μπορείς να δεις από τις σκιές πότε γυρνάει τις σελίδες του βιβλίου. Η σκιά μεγαλώνει όταν το χέρι πλησιάζει το πορτατίφ. Νομίζω ότι οι γλάστρες του έχουν ξεραθεί εδώ και καιρό.
Ο κύριος πέντε καπνίζει κοιτώντας τον ουρανό. Η κυρία πέντε πίσω του κάτι πρέπει να του λέει. Ο κύριος πέντε δε φαίνεται να της δίνει σημασία.
Ο νεαρός έξι στέκεται μπροστά από ένα μόνιτορ που εκπέμπει ένα ηλεκτρικό γαλάζιο χρώμα. Ακίνητος για ώρα.
Οι κουρτίνες επτά στέκονται ασάλευτες. Τίποτα το ενδιαφέρον εδώ εκτός από το ύφασμα της σχισμένης τέντας που κρέμεται θλιμμένα.
Η κυρία οκτώ βλέπει τηλεόραση στα σκοτεινά ξαπλωμένη σε έναν καναπέ. Οι εναλλαγές του φωτός φανερώνουν κάπου-κάπου τα βουρκωμένα μάτια της πάνω από το εμπριμέ σεντόνι. Πρέπει να παίζει κάποιο δακρύβρεχτο σήριαλ αυτήν την ώρα.
Τα πόδια εννιά κατεβάζουν τα στόρια τρίζοντας με το γνωστό νυχτερινό κρότο που σηματοδοτεί το τέλος άλλης μιας αδιάφορης ημέρας που δεν θα καταγραφεί σε κανένα ημερολόγιο…
…εκτός ίσως απ’ το δικό μου. Δε σκέφτομαι, δεν κρίνω, δεν ποθώ. Απλά υπάρχω καίγοντας το τελευταίο τσιγάρο της ημέρας.
Στα ακουστικά της πανοπλίας: Beta band – Dry the rain (199 
(στην candyBlue που περιμένει να στεγνώσει η βροχή)
Σεπτέμβριος 26, 2006 στο 10:44 μ.μ
Η βροχή μας ενώνει όλους απόψε. Στάζει μέσα μας, υγρασία που τσακίζει. Μελαγχολία. Θλίψη και λάμψη, θλίψη και λάμψη… Καληνύχτα.
Σεπτέμβριος 26, 2006 στο 11:48 μ.μ
Διαλέγω να δω μαζί σου την κουρτίνα 4.
Αν νυστάξεις θα φύγω.Αλλά αν θες μπορώ
να σου πω και τι θα γίνει, το έχω κάνει τόσες φορές,άλλωστε. Θα μπει(μαζί και μεις αν αντέξεις) στις μικρές ώρες τις νύχτας διαβάζοντας. Το φως θα καίει, μαζί με την δίψα για μάθηση, τα σωθικά και τους νευρώνες που θα μοιάζουν όσο περνάει η νύχτα με τσαλακωμένες ζαρτιέρες.
Μετά θα ξημερώσει…θα χαλάσει η μαγεία. Θα πάει να φτιάξει ένα καφέ την ώρα που εσύ θα ξυπνάς για να πας στη δουλειά σου,θα διαβάσει λίγο ακόμα και φτάνοντας στο τέλος μαζί με το κατακάθι του ελληνικού του θα βάλει τον εαυτό το για ύπνο με το φως του πράσινου πορτατίφ ανοιχτό.
Πόσο πολύ σε ευχαριστώ που με σκέφτεσαι..πόσο πολύ;;;
Σεπτέμβριος 27, 2006 στο 12:12 π.μ.
ουφφφφ!!! Ευτυχώς δεν υπάρχει το 10!!!! Ευτυχώς. Μην βγάλουμε την ζωή μας τόσο πολύ πια στην φόρα (να θυμηθώ να κλείνω τα στόρι(α) από νωρίς).
Κοιμάσαι? Διαβάζεις? Σκέφτεσαι? Βλέπεις Θέμο στην τηλεόραση? Ακούς 105,5? Flat line?
Φιλάκι για καληνύχτα, όπως και να’χει. Το πρωι εδώ θα είναι, το ίδιο. Ευτυχώς είναι παστεριωμένο και δεν χαλάει
(όχι δεν έχω πάρει λιγμένα).
Ετσι με έπιασε…
Σεπτέμβριος 27, 2006 στο 1:03 π.μ.
Μου θύμισες αυτά τα τηλεπαιχνίδια που λέγανε “τι διαλέγεις: κουρτίνα ένα ή δύο;”. Κρίνοντας απ’ τα παράθυρα που περιγράφεις, μάλλον δεν αξίζει να πάρεις τηλεφακούς ή κιάλια. Πολύ mainstream τύποι οι απέναντι, τόσο πια που βρίσκει κανείς το χάζι στο ταβάνι πιο αποδοτικό! :-)))
Σεπτέμβριος 27, 2006 στο 1:15 π.μ.
‘..When we sit and we get quiet, then we look and see who’s home across the way.
There are 80 windows we can see,
It’s christmastime and they all have the same tree.
You tell me the patterns you already see,
I wonder if they see us in our bed
You said you like the one with the father who always eats with his son.
I like the rows of lights because they keep me calm.
I feel far away from you. So what else is new?
The moon is closer to the sun than I am to anyone..’
Nada surf - 80 Windows στα δικά μου ακουστικά..
Σεπτέμβριος 27, 2006 στο 8:36 π.μ.
Κι εγώ για ταβάνι είμαι!
Καλημέρα!
Όμορφο!
Σεπτέμβριος 27, 2006 στο 10:13 π.μ.
Κι αν η κυρία οχτώ ξενυχτάει κλαίγοντας για κάτι άλλο κι η τηλεόραση είναι απλώς ένα είδος συντροφιάς;Σκέψου κι έτσι δρ! Καλημέραα!
Σεπτέμβριος 27, 2006 στο 11:06 π.μ.
μήπως έχεις σπάσει το πόδι σου και σου χάρισαν τίποτα κυάλια;;;
Σεπτέμβριος 27, 2006 στο 11:25 π.μ.
Στις κουρτίνες 7 σίγουρα λείπουνε. Μάλλον πρέπει να είναι κάπου και να περνάνε πολύ, πολύ καλά.
(Δύσκολο να μην αφήνεις καμία στιγμή και καμία μέρα να “πέσει κάτω” . Όποιος το έχει καταφέρει ίσως και να βαρίεται πολύ πια)
Σεπτέμβριος 27, 2006 στο 2:16 μ.μ
7,8,9 δεκά…δες, εκατοντάδες, χιλιάδες παράθυρα! Μούσκεψε ο νους μου κι έγιναν δακρυσμένα κλουβιά…
Σεπτέμβριος 27, 2006 στο 3:11 μ.μ
Οι περισσότεροι απο εμάς σαν τον νεαρό στην κουρτίνα έξι πρέπει να είμαστε!
Χμμμ…ευτυχώς που μένω σε μονοκατοικία! Καλό απογεύμα…
Σεπτέμβριος 27, 2006 στο 3:32 μ.μ
Πάνοπλε δρ, αν δεν το έχεις κάνει ήδη, γράψε μια σειρά διηγημάτων. Θα ήσουν κορυφή! Και να τα εκδόσεις, βρε παιδί μου, να μην χάνονται μόνο μέσα στους ιστούς της διαδικτυακής αράχνης, αλλά να τα παίρνουμε και αγκαλίτσα σπίτι μας
Σεπτέμβριος 27, 2006 στο 3:32 μ.μ
“εκδώσεις” ήθελα να γράψω, όλα λάθος τα γράφω σήμερα…
Σεπτέμβριος 27, 2006 στο 4:17 μ.μ
@nosyParker Αχχ…όπως τα λες. Τουλάχιστον κάτι μας ενώνει. Μπορείς να το δεις και ως θετικό αυτό. Έτσι;
@candy Αυτή είναι η ζωή κάποιου που ξενυχτάει; Ναι. Να πηγαίνει για ύπνο όταν εγώ πηγαίνω στη δουλειά. Αυτός αντέχει. Αν και είχα άλλα όνειρα για το πράσινο πορτατίφ…Να ήταν στο δικό μου δωμάτιο ας πούμε.
(όσο για το άλλο…μην το σκέφτεσαι. Αρκεί να στεγνώσεις!)
@χνουδι Η ιστορία είναι φανταστική. Μμμμ… αν μετρούσα, τα 2 στα 9 δε θα είχαν κουρτίνες. Πάντως να τα κλείνεις αν δεν έχεις. :p
Παστεριωμένο φιλάκι; Μμμμ. Ευρηματικότατο. Οχι δε χαλάει. Και μη παστεριωμένο! (ακου παίρνεις ληγμένα…διαδόσεις)
@ladychill Θα έλεγα ψέμματα αν δεν το παραδεχόμουν. Κι εμένα μου ήρθε στο μυαλό. Συλλογικό ασυνείδητο είναι αυτό! Συμφωνω για το ταβάνι, αλλά mainstream είναι οι περισσότεροι και μεις η μειοψηφία. No?
@2shots Ωραίο κομματάκι εξίσου. Οι nadaSurf θα πρέπει να έμεναν απέναντι απο ουρανοξύστη!
@MavriDalia Αστα. Όλοι για το ταβάνι. Άλλος για ταβάνι; Την επόμενη φορά θα διερευνήσω τους ταβανόπληκτους. Ευτυχως δε χρειάζεται να κοιτάω έξω. Θα μελετήσω τον εαυτό μου!
@renata πολύ καλύτερη ιδέα. Λυπάμαι που την προσγείωσα την καημένη. Ναι. Έχεις δίκιο!
@triantara Χαχα…καλό. Αλλά μπα. Απλά οι διπλανές πολυκατοικίες στα μέρη μου είναι ΠΟΛΥ ΚΟΝΤΑ!
@Κολοκύθι ξέρεις, σκεφτόμουν πολύ ώρα τι θα μπορούσαν να κάνουν στο 7. Σεξ έλεγα, αλλά θα γκρεμιζόταν η μελαγχολία.
@vita mi barouak Αστα. Αν τα μετρούσαμε όλα…αλήθεια θα μπορούσαν να μετρηθούν ποτέ. Μήπω κάποιος πιο βαρεμένος απο μένα θα ήθελε να προσπαθήσει;
@γωγω Ακριβώς. Όλα μέσα μας. Τίποτε για να σου κλέψει ο απλός παρατηρητής. Αυτό ήθελα να πω ακριβώς. Καλό απόγευμα και σε σένα τυχεράκια με τη μονοκατοικία!
@scalidi Μη μου λες υπερβολές Σταυρούλα μου και γίνω ψώνιο. Θα σας δώσω laptop μια που σας αγαπάω. Ε; :p
(οχι δεν είμαι αγνώμων. Σε ευχαριστώ) Και τα λάθη δεν πειράζουν αν είναι ορθογραφικά!
Σεπτέμβριος 28, 2006 στο 12:43 π.μ.
Κάτι παρόμοιο με αυτό που περιγράψατε αγαπητέ μου παρουσίασαν και οι Ρώσοι αρχιτέκτονες στην φετινή biennale της Βενετίας [μεσω μακέτας] και δεν ήταν λίγοι αυτοί που δεν κατόρθωσαν να συγκρατήσουν τα δάκρυά τους.
Σας φιλώ
Σεπτέμβριος 28, 2006 στο 8:35 π.μ.
Poly omorfo.
Σεπτέμβριος 28, 2006 στο 1:06 μ.μ
ζεν και πάλι ζεν dr μου
και πανέμορφο κομμάτι
Σεπτέμβριος 28, 2006 στο 1:45 μ.μ
Είσαι μέρος της εικόνας, είσαι ο αφηγητής του πίνακα που ζωγράφισες.
Μελαγχολικός με χρώματα…
Είναι τόσο ιδιαίτερο να παρακολουθείς τη ζωή των άλλων…
Τόσα μυστικά, τόσες κινήσεις και ένα άτομο που δεν ξέρεις να είναι μάρτυρας των συμβάντων.
Σεπτέμβριος 28, 2006 στο 3:11 μ.μ
Είμαι η κυρία από το 8. Δεν έπαιζε σαπουνόπερα. Απλά υποφέρω από αλλεργίες.
Σεπτέμβριος 28, 2006 στο 3:40 μ.μ
@LadyLilith Πολύ όμορφη η πληροφορία σας. Σπεύδω να μάθω περισσότερα!
@renton Όμορφα και τα λόγια σας!
@koritsiOksi Ναι…για το ζεν είμαστε όλοι. Τι να κάνουμε που γεννηθήκαμε δυτικοί! Χαίρομαι που σου άρεσε το τραγουδάκι. Είναι από τα αγαπημένα μου.
@Alexandra ιδιαίτερο αλλα και λίγο νοσηρό καμια φορά! Αν απλα φανταζεσαι όμως, και δεν εχεις κυαλια (:-)), δουλεύει η φαντασία και ειμαστε εντάξει
@Argyrenia την κυρία στην 8 την κακοχαρακτήρισα τελικά. Πλέον είμαι σίγουρος! Λίγη διαισθητικότητα παραπάνω χρειαζόμουν.
Σεπτέμβριος 28, 2006 στο 4:11 μ.μ
ναι, μπορεί να είναι και νοσηρό (σαν ταινία του Χίτσκοκ)…
dark…
Σεπτέμβριος 28, 2006 στο 6:29 μ.μ
χαμογέλασα όταν διάβασα για τις κουρτίνες 4… ανατρίχιασα διαβάζοντας το ΄σχόλιο της candy… αργότερα, όταν θα μου λείπουν αυτές οι νύχτες, θα τα διαβάζω πάλι και πάλι και πάλι….
ευχαριστώ για την καταγραφή
*****
Σεπτέμβριος 28, 2006 στο 9:38 μ.μ
@alexandra Χμμμ. Ναι, πολύ ωραίο αυτό! Τόσο νοσηρή είναι μια χαρά!
@bereniki είναι που αυτές οι κουρτίνες είμαστε εμείς. Είναι πολλά. Νά ‘σαι καλά!