Ο σάκος με τα κόκαλα

Εκείνο το βράδυ, καθώς άνοιξα την ντουλάπα με τα εργαλεία είδα έναν παράξενο σάκο που δεν είχα παρατηρήσει ξανά. Ήταν από γκρίζο καραβόπανο, βαρύς και γεμάτος μέχρι πάνω. Στην κορυφή του ήταν δεμένος με ένα κομμάτι χοντρό σκοινί, το οποίο βρέθηκα να λύνω μανιασμένα μέσα στα επόμενα δευτερόλεπτα, περίεργος σα γάτα για να δω το περιεχόμενο του.
Ξαφνικά σταμάτησα με το σκοινί στο χέρι αποσβολωμένος και ξεροκατάπια επώδυνα. Το σκοινί μου ‘πεσε από τα χέρια και πισωπάτησα στη θέα του περιεχομένου. Κόκαλα!
Όχι ότι ήταν τίποτε ανθρώπινα κρανία και μεγάλα μηριαία οστά όπως αυτά που σχηματίζουν οι πειρατικές σημαίες. Ήταν απλώς κόκαλα. Αδιευκρίνιστο από τι, πως και γιατί… και πριν να το καλοσκεφτώ, φώναζα τρέχοντας προς τη γυναίκα μου που προσπαθούσε με κάποιον τρόπο φαντάζομαι να διαπιστώσει αν είμαι καλά, αφού με άκουγε να γκαρίζω και να σκοντάφτω σε γωνίες κι έπιπλα. Τελικά στάθηκα φρενάροντας στο δάπεδο μπροστά της και εκτός εαυτού, υπέβαλα το ερώτημα, που τόσο βασανιστικά ζητούσε μιαν απάντηση:
«Μπορείς να μου πεις τι διάολο κάνουν εκείνα τα κόκαλα στη ντουλάπα μας;»

Εκείνη μου χάρισε ένα κελαρυστό γέλιο κι ένα χάδι στα μαλλιά μου -που είχαν μείνει όρθια σαν από σοκ ηλεκτροπληξίας- και καταλαβαίνοντας ότι αυτό δεν θα αρκούσε για να εξαφανιστεί η λάμψη του Jack Nicholson από το βλέμμα μου, άρχισε να μου εξηγεί με απαλές μικρές χωρίς ένταση προτάσεις.
Τον σάκο αυτό τον είχαμε και στο προηγούμενο σπίτι και τον κουβαλάμε όπου κι αν πάμε. Αν ασχολούμουν και λίγο με το σπίτι (την άκουσα κιόλας) θα το είχα ξαναδεί οπωσδήποτε, κι επίσης υπήρχε πάνω του μια τεράστια λευκή ετικέτα –όπως όλα τα κιβώτια στο σπίτι μας- που έγραφε αναλυτικά το περιεχόμενο του.
«Μισό» είπα αφήνοντας την σύξυλη στην θέση της κι επέστρεψα στον τόπο του εγκλήματος. Έπιασα τον σάκο με σιχασιά χρησιμοποιώντας δυο δάχτυλα και τον γύρισα λιγάκι. Πραγματικά είχε ετικέτα. Προσπάθησα να ξύσω τα ξυρισμένα γένια στο πηγούνι μου, ένδειξη ότι σκεφτόμουν βαρέως.
«Κακές Επιλογές;» της φώναξα καθώς στεκόμουν απέναντι της με την ετικέτα στο χέρι (τον σάκο σιχαινόμουν ακόμα να τον σηκώσω).
«Ναι» είπε και μου άρπαξε την ετικέτα απ’το χέρι. «Είναι οι κακές επιλογές μας και είμαστε υποχρεωμένοι να τις κουβαλάμε για πάντα μαζί μας. Δεν το καταλαβαίνεις;»

Ήξερα ότι έχουμε κάνει κακές επιλογές στη ζωή μας. Και σαφώς θα πρέπει να ζούμε μ’αυτές. Συμφωνώ. Που να φανταζόμουν ότι έχουν υπόσταση, και μάλιστα τόσο συμπαθητική;
Το ίδιο βράδυ ενώ εκείνη κοιμόταν, μια τρελή σκέψη πέρασε απ’το μυαλό μου. Σηκώθηκα, έβαλα τις παντόφλες μου και τα γάντια τις κουζίνας και άρπαξα τον σάκο με θυμό. Πες ότι βγάζω τα σκουπίδια έξω. Αύριο το πρωί όλα θα είναι παρελθόν. Να η ευκαιρία για μια νέα αρχή χωρίς τις κόκαλα στις ντουλάπες.

Τι όμορφα που κοιμήθηκα εκείνο το βράδυ…

Και τι άσχημα που ξύπνησα το επόμενο πρωί βλέποντας τον σάκο έξω από την πόρτα μου με μια άλλη ετικέτα, μεγαλύτερη αυτή τη φορά:

Ηλίθιος τρόπος
δεν επιστρέφονται
δεν ανακυκλώνονται.

Ο σκουπιδιάρης της γειτονιάς σας.

Στα ακουστικά της πανοπλίας: Pixies – Bone Machine (1987)