Post-Mortem 2.0
Μαύρος. Απόλυτος.
Απόκοσμος.
Μια θυελλώδης σκέψη που ούτε καν την προκαλείς.
Σα μαύρος επισκέπτης φτάνει, πιο γρήγορα απ’ το χρόνο και μπαίνει εκεί που πίστευες ότι είναι το μυαλό σου, ή βαθιά μέσα στο θώρακα που θεωρείς πως μένει η ψυχή σου. Τι σημασία έχει αλήθεια; Άλλωστε φεύγει γρήγορα προτού προλάβεις να τον δεις.
Μα η νοσηρή σου φύση θα τον ψάχνει σαλεμένη. Κάτω από τα καθίσματα και μέσα στις ντουλάπες, εκεί που απλώνεις τον τσαλακωμένο σου εαυτό για να στεγνώσει προς το τέλος της ημέρας.
Όπως τα μάτια τα περίεργα που ψάχνουνε μορφές φαντασμάτων στις γωνίες και στους καθρέφτες σε νυχτερινά δωμάτια, παρ’ όλο που φοβούνται.
Τρέμουν.
Κι όταν δε βρούνε τίποτα κοιμούνται, το ξεχνάνε.
Μ’ αυτά στη σκέψη μου άνοιξα την κρύπτη με τους θησαυρούς μου, και χάζευα για ώρες τα πολύχρωμα Φαγιούμ. Νεκροί αρχαίοι που σε κοιτούν στα μάτια με ηρεμία. Ποιος φόβος, ποιος Θεός και ποια σκιά θανάτου να τ’ αγγίξει, που μες στο χώμα πέρασαν αιώνες;
Νέοι για πάντα, όμορφοι, αγνώστων λοιπών στοιχείων, εκτός απ’τον Ευτύχιο εκείνο το μικρό παιδί, που ο καλλιτέχνης φρόντισε το όνομα κάπου να γράψει.
Ποιος ξέρει, ίσως μερικοί να ήτανε και στη ζωή μαζί. Όπως εκείνος ο άντρας με τα μελιά τα μάτια και η κοπέλα η γελαστή με το στεφάνι στα μαλλιά. Κοιμούνται τώρα σε μουσεία τα βράδια δίνοντας δέος και ελπίδα στους θνητούς.
Δεν ξέρω ίσως και γι αυτό να τ’ αγαπάω τόσο…
Στα ακουστικά της πανοπλίας: The Cure – Lullaby (1989)
ευχαριστώ τη LadyLilith για την ιδέα και τη MavriDalia για τους Cure
13/09/2006 στο 08:16
Ρε συ…αυτοί μας μοιάζουν……
Η ίδια είμαι….
13/09/2006 στο 10:24
Με γειές η ανανέωση! Δοκτωράκο μου, ποτέ δεν ξέρεις που και πότε είχες συναντηθεί με κάποιους από αυτούς τους άγνωστους-γνωστούς!
Καλημέρα, Μ.
13/09/2006 στο 13:16
Δεν θα μάθουμε ποτέ την ιστορία τους, μάταιο ίσως, την υστεροφημία σου στο ειδωλό σου να χρωστάς.
13/09/2006 στο 15:03
dr, διώξτον αμέσως το θάνατο! Αμέσως είπα. Δεν φτάνει που μας παραμονεύει, δεν ζούμε και χίλια χρόνια, θα τον γυροφέρνουμε συνέχεια στο μυαλό μας; Έξω από εδώ!Φωνάξτε καλύτερα τη ζωή. Ζωήηηηηηηηηηηηηηη!
13/09/2006 στο 15:32
Τώρα, γιατί νιώθω εγώ αγάπη ν’ αναπνέει μέσα από το γραφτό σου;
Κραταιά ως θάνατος.
Σα να μοιάζει το ένα θέμα με τ’ άλλο, ε;
Αγάπη πάει να πει αιωνιότητα.
Κοντά μας να’ναι όταν περιδιαβαίνουμε τους δρόμους της σιωπής.
Μην και χαθούμε…
(Να δεις που και με τον έρωτα δεν κλείνεις τυχαία. Να’χει χώρο τ’ όνειρο ν’ απλώνεται.
Αν και…
“ο έρωτας κι ο θάνατος
ίδια σπαθιά βαστούνε
γιατί με τρόπο ξαφνικό
και ύπουλο χτυπούνε”)
13/09/2006 στο 16:32
Θάνατος… τελικά από τη στιγμή που γεννιόμαστε αρχίζει να μας κυνηγάει. Μερικές φορές δεν γεννιόμαστε καν, μας προλαβαίνει νωρίτερα… ανάλογα με το τυχερό μας.
Σ’αρέσουν γιατί, αν και αιώνες πριν, μοιάζουν τόσο σύγχρονοί μας… ίσως… τόσο κοντά μας και τόσο μακριά μας ταυτόχρονα. Τόσο θνητοί και τόσο αθάνατοι, μέσω της τέχνης της ζωγραφικής, ίσως… όλα ίσως.
13/09/2006 στο 18:05
@Ergotelina Μμμμ ναι! Νομίζω η κοπελιά με την αριστοκρατική κατατομή!
@Marialena στην περίπτωση που έχουν μετεμψυχωθεί ίσως. Μπορεί να είμαι κι εγώ ένας από αυτούς! Μήπως είσαι εσύ;
@argyrenia Καλως ήρθες και πολύ σωστή η παρατήρηση σου. Δεν υπάρχει υστεροφημία χωρίς έστω ένα όνομα…
@scalidi (ουστ) Τον έδιωξα. Τι τη φωνάζεις τη ζωή; Εδώ είναι και γελάει!
@καπετανισσα Έρωτας, θάνατος, πολλοί το έχουν γράψει. Κι άλλοι τόσοι το σκεφτήκανε. Αυτή η σχέση μεταξύ τους θα είναι αληθινή. Μπορεί και να είναι ο ίδιος άγγελος που εμείς οι άνθρωποι τον φωνάζουμε με δυο ονόματα. (φανταστικό τετραστιχο. από που είναι;)
@Alexandra είναι συγχρονοι μας. Αυτή είναι και η μαγεία. Που νίκησαν το χώμα…
13/09/2006 στο 20:28
Ξέρεις κάτι,έχω την αίσθηση ότι κάποιο αγόρι πολλά χρόνια μακριά από το κοντινό μας παρόν θα γράψει ένα παρόμοιο ποστ για να ξορκίσει το θάνατο.
Θα ανοίξει και αυτό τον θησαυρό του και θα κάνει τις ίδιες σκέψεις με σένα…
Κι έτσι είναι όλα, κύκλος
Κι εκεί που κλείνει o κύκλος εκεί ,σε αυτό το σημείο, φιλιέται το τέλος με την αρχή
Ο θάνατος με την ζωή
και όλα τα αντίθετα
φιλιούνται όλα
γιατί αυτά δεν φοβούνται
μόνο εμείς οι θνητοί φοβόμαστε αυτά
14/09/2006 στο 00:10
Κανεις δεν ξερει,ουτε και θα μαθει ποτε…
14/09/2006 στο 05:47
@candyBlue Οταν φιλιουνται τ’αντιθετα γινεται αυτος ο κυκλος που τρεμουμε ως θνητοι…Πόσο τρανταζει τους κόσμους μας αλήθεια!
@ΠρεζαTV και αυτο ισως να γοητεύει κάποιους σαν εμάς…
14/09/2006 στο 09:33
καλώς σε βρήκα! Χαρά μου να σε διαβάζω…
14/09/2006 στο 12:15
Όσο περνάν τα χρόνια τόσο πιο έντονη η ανάσα του στο σβέρκο μου.
Δε θα του χαριστώ εύκολα, ελπίζω να κάνεις κι εσύ το ίδιο.
14/09/2006 στο 20:23
Πρόκειται Δόκτωρα για μια μαντινάδα ενός σπουδαίου Κρητικού, του Μήτσου Σταυρακάκη (μαντιναδολόγος μέγας).
Ιδού και μια άλλη που την είχε ακούσει ο Ρίτσος στα Ανώγεια και την χαρακτήρισε αυθεντική ποίηση.
Μετά τον δεύτερο στίχο έμεινε αποσβολωμένος να θωρεί τον μαντιναδολόγο:
Δεν με φοβίζει ο θάνατος
άλλα ‘ναι τα σπουδαία!
Το ν’ αγαπάς, να μην μπορείς
να διώξεις την ιδέα.
15/09/2006 στο 00:56
Εγώ αν δεν αλλάξεις ποστ δεν σχολιάζω. Δεν μπορώ…
Σου δίνω ένα φιλί και πάω να ακούσω μουσικές.
15/09/2006 στο 05:54
@argyrenia
@MavriDalia οχι δεν του χαριζομαστε έτσι. Ειδικά τώρα που τον ξορκίσαμε…
@καπετανισσα ευχαριστώ για τις πληροφορίες…Θησαυρός μεγάλος
@Χνουδι fair enough….go on
16/09/2006 στο 18:45
Θάνατος. Τελικά μένει η μόνη σταθερή αξία στη ζωή μας. Γιατί δεν έχει επίπεδα ή βαθμίδες, όπως η ζωή ας πούμε…
Σκέψεις κι από τη δική μου γειτονιά που την τριγυρίζει ο Θάνατος….
17/09/2006 στο 10:57
@natalia Έτσι είναι οι γειτονιές μας φαίνεται.Γειτονικές!
Κάποτε όμως θα τον εξαγοράσουν και αυτόν το θάνατο…δε θα μου φανεί παράξενο καθόλου!