Αμαξάκι μου
Πάλι κοκκίνισε το φανάρι. Κι εμείς εκεί. Εγώ και το αμαξάκι μου βράζουμε μέσα στο καλοκαιρινό μεσημέρι. Ανάβω ένα ακόμα τσιγάρο και ανεβάζω την ένταση στο ραδιόφωνο. Γράφω κάτι στο τεφτέρι μου για το blog. Ως πότε άραγε θα το κάνω; Ίσως μέχρι να ξεχρεώσω το αμαξάκι μου. Μπα. Έχω ακόμα χρόνια. Πούλησα την ψυχή μου και γι αυτό. Κι έχω πληρώσει σύμφωνα με έναν πρόχειρο υπολογισμό το καπό και τα δύο μπροστινά φτερά. Δανεικά όνειρα.
Και περίμενα -σαν σε διαφήμιση- να σκίζω τον αέρα τρέχοντας στα χωράφια, ίσα να προλαβαίνω να βλέπω με την άκρη του ματιού μου τα χρώματα των δέντρων να ανακατώνονται με εκείνο του ουρανού κάτω από τον απειλητικό γκρίζο ουρανό. Μα κάθομαι ακόμα στο φανάρι και περιμένω υπομονετικά. Όπως συνήθως.
Κοιτάζω ένα γύρο τους προσωρινούς μου γείτονες για λίγο, μέσα στα αμαξάκια τους. Βλέμματα χαμένα. Ποιος ξέρει τι σκέφτονται σ’αυτό το κενό νεκρού χρόνου. Μπορεί τη λίστα με τα ψώνια, ίσως τη γυναίκα ή το blog τους. Τι είναι έρωτας, πότε θα πεθάνουν, πως θα τα βγάλουν πέρα; Κι ο κύριος πίσω μου κρατάει με δυσκολία τα μάτια του ανοιχτά. Καταναλωτικός οργασμός αυτισμού για φτωχούς.
Και παραδίπλα οι έξυπνοι αετονύχηδες που παραβιάζουν τη λωρίδα για να σου φάνε τη σειρά στη στροφή και να μην περιμένουν στην ουρά. Ακόμα κι εδώ ανταγωνισμός. Ακόμα κι εδώ, λοβοτομημένοι κρετίνοι. Όπως παντού.
Είναι οι ίδιοι που στο επόμενο φανάρι θα αδειάσουν το τασάκι τους στο δρόμο. Ή θα πετάξουνε το κουτάκι της σκατολάδας τους. Οι ίδιοι που γεμίζουν με σακούλες τις παραλίες και ψαρεύουν παράνομα με δυνατά φώτα τις νύχτες κάτω απ’ τη μύτη του λιμενικού. Οι ίδιοι που ίσως αύριο θα διδάσκουν τα παιδιά μας στο σχολείο. Ή θα μας διαρρήξουν το σπίτι. Ή θα μας πουλήσουν ένα σπίτι.
Θεωρώ ότι βαρέθηκα τόσο που πλέον δε με νοιάζει.
Έχω περάσει απέναντι.
Σε λίγο καιρό θα είναι έτοιμο αυτό που σχεδιάζω καιρό. Διπλό κανονάκι για το αμαξάκι μου. Ένα εμπρός κι ένα πίσω. Κάνες από ατσάλι. Εκτοξευτήρας συμπιεσμένου αέρα, και αυτοκόλλητες νάρκες μικρού βεληνεκούς με χρονοκαθυστέρηση.
Κάφροι, φυλάχτε τ’αμαξάκια σας!
Στα ακουστικά της πανοπλίας: The Clash . Brand new Cadillac (1979)
10/08/2006 στο 00:04
Να το χαίρεσαι το αμαξάκι σου! Καλορίζικο και καλά ταξίδια!
Πολλές φορές σκέφτομαι κι εγώ έτσι, όπως εσύ. Που πάνε αυτοί οι άνθρωποι; Ποιοί είναι; Τι σκέφτονται και τα λοιπά και τα λοιπά! καλό σου βράδυ!
10/08/2006 στο 00:08
Εκείνο που με θυμώνει πιο πολύ είναι ότι έιναι οι ίδιοι που μιλάμε για έλλειψη σεβασμού και για ανθρώπινες αξίες.
Μονολογούν “που πάει ο κόσμος μας” και “δεν υπάρχει σήμερα ανθρωπιά”…
Ο,τι πιο θλιβερό.
Είναι οι ίδιοι!
Τα σχέδιά σου για τα υπόλοιπα, με βρίσκουν απολύτως σύμφωνη!
Εφευρετικό μυαλό…
10/08/2006 στο 00:10
Διόρθωση:
είναι οι ίδιοι που μιλάνε
10/08/2006 στο 08:31
Καλοτάξιδο και πάντα υπομονή πίσω από το τιμόνι. Ηρεμία και καθαρό μυαλό.
10/08/2006 στο 09:27
Μου θύμησες τη ταινία «Δύο καπνισμένες κάνες»
10/08/2006 στο 14:08
Always crashing in the same car
[ας είναι σωστό]
Καλησπέρα Dr!
Πολύ ωραίο το design του blog σου.
10/08/2006 στο 16:06
Αν του φορέσεις ένα κόκκινο μπαλόνι στο δεξί καθρεφτάκι κι ένα θαλασσί στο αριστερό θα ήταν ιδανικό για την βόλτα που σκέφτομαι.
Στα ψηλά και στα μακρινά.
Εκεί που όλα ξεμακραίνουν και χάνουν την τραγική σημασία που εμείς τους δίνουμε απο τα χαμηλά.
10/08/2006 στο 16:54
kalota3ido.
giati na einai etsi re gamwto kapoioi ellhnes?
ti sumperifora einai auth?
den 8a alla3oun epitelous…
10/08/2006 στο 17:39
@elpida σ’ευχαριστω. Οι άνθρωποι πάνε εκει που πήγαιναν πάντα. Προς την αυτοκαταστροφή! Όχι;
@καπετανισσα είναι οι ιδιοι. Όπως το λες. Επ! Ήθελα ποιηματάκι όμως!
@νικο που να έχεις μετά καθαρό μυαλό;
@ΜαυρηΝταλια Τώρα που το λες…Δυο οι κάνες και μου λειπει το συρτάκι dance!
10/08/2006 στο 17:43
@marilena Πιστευεις οτι ηταν η πρώτη μου επιλογή; Ευχαριστώ. Nice photo!
@candyBlue γλυκο…Ευχαριστώ για την αλλαγή οπτικης!
@onomatodosia Δεν αλλάζουνε, δεν αλλάζουνε. Ή το δέχεσαι ή όχι. Δε θα νοιαστούν και πολύ!
Καλησπέρα
10/08/2006 στο 20:29
Νομίζω πως ένας φυσιολογικός (ας τον ονομάσουμε έτσι)άνθρωπος πρέπει να περνάει μεγάλα διαστήματα μισανθρωπίας.Είναι μια αντίδραση απολύτως δικαιολογημένη σε όλα αυτά που αντιλαμβάνεται γύρω του.Αν τώρα κάνει πως δεν καταλαβαίνει μπορεί να προσπεράσει ανώδυνα τον μισανθρωπισμό του.Εδώ ακριβώς βρίσκεται ο κίνδυνος.Αυτό που αγνοούμε είναι μια βραδυφλεγής βόμβα μέσα μας.Τουλάχιστον εξωτερικεύοντας τις πιο μύχιες σκέψεις μας ,τις εκλογικεύουμε.
Καληνύχτα!
10/08/2006 στο 20:37
@ioannis Ευχαριστώ για το απολύτως εύστοχο σου σχόλιο.
Αυτο δεν προσπαθούμε πολλοί απο εμάς με τα blogs άλλωστε να κάνουμε; Να εκλογικεύσουμε, να ξορκίσουμε και να δώσουμε λίγο καιρό ακόμα στη βόμβα που λες. Όλοι σπάμε (ή σκάμε) κάποτε. Καλύτερα να είμαστε συμφιλιωμένοι.
10/08/2006 στο 21:36
Μπορεί όμως και να μην την σκάσουμε, μπορεί χαιδεύοντάς και γνωρίζοντας το μέσα μας και το έξω μας, να ηρεμήσουμε τελικά, και τίποτα (ή, όλο και λιγότερα) να μην μας πειράζει. Μπορεί, λέω.
Όμως ναι, καλύτερα να είμαστε συμφιλιωμένοι. Με όλα.
11/08/2006 στο 05:41
@lemon οτι μπορει να μη σκασουμε και να ηρεμήσουμε, ναι μπορει. Γίνεται συνήθως ίσως! Γιαυτό και συνεχίζουμε.
11/08/2006 στο 12:58
Και τόσο καιρό δεν ήξερα τι μου συμβαίνει. Περνώ λοιπόν ένα μεγάλο διάστημα μισανθρωπίας. Φτου σας λεβέντες και λεβέντισσες, ν’ αγιάσει το στόμα σας.
Πριν από λίγο καιρό ήμουν στον Όλυμπο, μεταξύ Πριονιών και Μονής Αγ. Διονυσίου, και είδα ένα αυτοκίνητο σαραβαλιασμένο στην πλαγιά. Προφανώς είχε πέσει από πάνω. Ποιος ξέρει; Μπορεί αυτά να σκεφτόταν ο άνθρωπος και να το ‘ριξε. Εγώ πάντως αυτά σκέφτομαι κάθε φορά που οδηγώ, κι εύχομαι να είχε ερπίστριες το smart. Νομίζω οι ερπίστριες θα ήταν καλή συνοδεία για το κανόνι. Ε;
11/08/2006 στο 17:09
@φιλομηλα Ερπίστριες ε; Πως δεν το σκέφτηκα; Απίθανο! Περνάς και πάνω από τα αυτοκίνητα.
Αν και στο smart σου θα πήγαιναν περισσότερο!
12/08/2006 στο 02:24
φιλάκι στα γυαλάκια. Αλλαξαμε είδη προικός βλέπω. Ομορφα, όμορφα
))
12/08/2006 στο 08:07
@χνουδι Επ! Καλως την. Κι εχω παθει χτες βραδυ μια κριση, που βλεπω στο παλιο σου domain να κρεμεται μια τρυπια καλτσα σε μαυρο φοντο! Μου γυρισαν τα μυαλα. Μετα βρηκα την ανακοινωση και ησυχασα.
Ελπιζω να συνεχισουμε να τα λεμε και χαιρομαι που σου αρεσαν τα νεα ειδη προικος μου! (ειδες τι κανεις με ενα ασπρο σεντονι και δυο καλτσοδετες;)
Καλημερα
12/08/2006 στο 13:26
ti omorfa pou einai edo mesa… oh, so quiet….
mi mou sigxizesai, doc. oi anthropoi einai afto pou ekpaideftikan na ginoun kai ligoi ap’aftous eixan tin tixi kalwn daskalwn. be sympathetic and θέσε to plafond me to paradeigma sou. dare to be different and dignified. esi ki oloi mas…
12/08/2006 στο 20:13
@charlie Long time no see! Συμφωνώ απολύτως. Και sympathetic είμαι και απ’όλα…Αλλά κάποτε ειναι αναπόφευκτο να τα “πάρεις” λιγάκι ε;
Καλησπέρες
13/08/2006 στο 06:07
Καλορίζικο.
Και μην ξεχνάς τον “κωλοέλληνα” που βγαίνει από το αυτοκίνητο φωνάζοντας “ξέρεις ποιός είμαι’γω ρε?”
Όχι δεν ξέρω. Αφου δεν ξέρεις εσύ θα ξέρω εγώ?
Υπομονή!
13/08/2006 στο 07:41
@stavro Οχι, δεν το ξεχναω. 10 χρονια οδηγος εχω δει αρκετους απο δαύτους, όπως όλοι μας. Και ναι θα ηταν καλυτερα αν ηξεραν ποιοι ειναι…
Καλως ήρθες και καλημέρα
15/08/2006 στο 10:34
Με γειά!Να το χαίρεσαι το τουτού σου. Ολοι αυτοί που κατηγορείς σαν οδηγοί-πίθηκοι, ήδη διδάσκουν τα παιδιά μας, ίσως να είναι και οι γονείς μας, τα αδέλφια μας, οι φίλοι μας. Στο τιμόνι αλλάζουν εαυτό, γίνονται γάϊδαροι, όπως τους πατάνε στο γραφείο, ξεδίνουν στον αυτοκινητόδρομο και αντίστοιχα πατάνε άλλους..
Σαν τον James Bond σκέφτηκα να έβαζα λάμες στους τροχούς..απο την άλλη όμως φαντάζομαι ότι θα τους έκανα τα μούτρα κρέας..ο/η στραβογάμητος/η δεν αλλάζουν με τίποτα.
15/08/2006 στο 10:57
@marina οι λάμες ….ναι καταπληκτική ιδέα, εκτος αν θα έπρεπε να κάνουμε μαθήματα σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης σε αυτούς τους στραβογάμητους που απολύτως σωστά αναφέρεσαι!
15/08/2006 στο 11:16
Ο στραβογάμητος δεν χρειάζεται “σεξουαλική” διαπαιδαγώγηση, ξέρει απο αυτά. Χρειάζεται μαθήματα σεβασμού. Πρώτα να σέβεται τον εαυτό του και να μην τον κάνει παίγνιο στο στόμα των άλλων.
Αλλά που μυαλά!