Αστικό camping

Δαιδαλώδη δρομάκια στρωμένα με πέτρες. γυρίζουν, διακλαδίζονται και ανεβοκατεβαίνουν οδηγώντας στο ίδιο σημείο, φτιάχνοντας οικοδομικά τετράγωνα γεμάτα σκηνές, τροχόσπιτα και αυτοκίνητα.
Οι ένοικοι, φλεγόμενοι από τον ήλιο του μεσημεριού, ακίνητοι σε ύπνο ανήσυχο. Κορμιά ριγμένα στη γη, κάτω από τέντες, μέσα σε igloo με ορθάνοιχτα φερμουάρ, πάνω σε αιώρες που δεν αιωρούνται πια, ανάμεσα σε άπλυτα πιάτα και ποτήρια. Άπνοια, κι ο Καζαντζίδης μουρμουράει σε ένα ραδιοφωνάκι, δίπλα στις τουαλέτες, μαζί με το βουητό από τις παρέες των μυγών.
Τα πιτσιρίκια αποκαμωμένα απ’τα παιχνίδια τους, γλείφουν βουλιμικά τα παγωτά με όλο τους το πρόσωπο και λίγο πιο κάτω, το ευρωπαϊκό beat ταράζει τα νερά της παραλίας-κολάζ από ξαπλώστρες, ομπρέλες και πετσέτες. Καλύτερα να κολυμπήσεις αυτή την ώρα. Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο να κάνεις (εκτός κι αν είσαι θιασώτης του γερμανικού προτύπου και λιώσεις στις μπύρες).
Προσοχή όμως στη γραμμή που σηματοδοτεί το τέλος της περιοχής των λουόμενων. Περνάνε βάρκες παραπέρα. Είναι κι εκείνες οι αραγμένες, που εκκρίνουν αυτά τα λάδια που κόλλησαν πάνω σου πριν λίγο. Βγαίνει ξέρεις εύκολα αν το τρίψεις με λίγη στεγνή άμμο.
Και σαν πέσει ο ήλιος θα μπούμε όλοι στις ντουζιέρες, μαζί με τα σαμπουάν και τα μαλακτικά, από φυσικά εκχυλίσματα φυτών. Το δροσερό βραδάκι έρχεται και όλα μοιάζουν ειδυλλιακά στο σκότος.
Η «φύση» δεν είναι πια εδώ και οι οικοπεδοφάγοι των αμμουδιών αλλάζουν τα trends των μικροαστικών διακοπών μας. Πως ασφυκτιά το Ελληνικό καλοκαίρι, μαζί με τα όνειρα που κάνουμε όλο το χειμώνα.

Στα ακουστικά της πανοπλίας: The Havalinas . High hopes (1990)

Στη μνήμη του Arthur Lee των Love (τον πρώτο έγχρωμο χίπυ) που πέθανε την Πέμπτη 3/8/2006 σε ηλικία 61 ετών. Τα τραγούδια του έζησαν και θα ζουν για πάντα!