Η επαρχία πεθαίνει (καλύτερα το καλοκαίρι)

Δρόμοι μακριά από θάλασσες. Χαμένοι στην παμπάλαια πίσσα τους που λιώνει κάτω απ’ το λιοπύρι. Περνάει το αυτοκίνητο μου, μόνο μέσα στην ησυχία. Κάποιος τσοπάνος με χαιρετάει. Αλλοδαπός συνήθως, με ερυθρό δέρμα και φοβισμένο χαμόγελο.

Παρακάτω ένα κομμάτι δρόμου που φτιάχνεται εν όψει των εκλογών. Εκατό μέτρα περίπου. Μόνο φαγάνες ακίνητες..Κι ένα εκκλησάκι με σβησμένο καντήλι παρατημένα από κάποιο παλιό δυστύχημα σε μία από τις επικίνδυνες στροφές.

Στο χωριό είδανε καινούριο αυτοκίνητο. Κοιτάζουνε μέσα κάνα δυο που έτυχε να περνάνε από τον κεντρικό. Στο καφενείο μερικοί γέροι, τραπεζάκια έξω –για να βλέπουνε το δρόμο, που δεν περνάει τίποτα- κάνα δυο πενηντάρηδες από την πόλη πίνουν τσίπουρα και λένε τα δικά τους. Όταν βγουν στη σύνταξη λένε θα έρθουν να μείνουν μόνιμα. Και τι θα κάνουν;

Καπνά δεν έχει φέτος. Ποιος να βάλει; Τα περσινά στοιβάζονται ακόμα -γαμώ την Ευρωπαϊκή μας ένωση- να πάρουνε καμιά επιδότηση για την αγρανάπαυση τουλάχιστον.

Τα παιδιά δουλεύουν στην πόλη. Σε σούπερ μάρκετ, κούριερ, κομμωτήρια και τέτοια.. Βγάζουν καλά λεφτά λεει κάποιος πατέρας (400 ευρώ το μήνα) εδώ τι να κάτσουν να κάνουν; Έρχονται μερικά για το πανηγύρι το καλοκαίρι. Χορεύουν ωραία τα θρακιώτικα.

Στην επιστροφή, με βαριά καρδιά. Ο τρελός του χωριού –όλα έχουν από έναν- μου γνέφει για να του δώσω κάνα ευρώ για να πιει ρετσίνα.
Του χαμογελάω…σε μια ώρα θα είμαι στην πόλη.

---

Στα ακουστικά της πανοπλίας: Blur . Country House (1995)

Αφιερωμένο στη γυναίκα μου για την 7η επέτειο μας!