Post-Mortem

Επιχρωματισμένη νταγκεροτυπία άγνωστου φωτογράφου η οποία τραβήχτηκε περί το 1855 στην Αμερική.

Τα λεγόμενα νεκρικά ή μετά-νεκρικά (post mortem) πορτραίτα είχαν έναν απλό, γνωστό αν και μακάβριο σκοπό. Την απαθανάτιση του νεκρού στις εποχές που ο άνθρωπος ήταν πολύ πιο συμφιλιωμένος με το θάνατο. Έναν θάνατο πανταχού παρών που έμπαινε στα σπίτια πιο συχνά κι από τους επισκέπτες.

Αφού ξεπέρασα το αρχικό σοκ βλέποντας αυτό το πορτραίτο στο A History of Photography της Taschen, σας το παραθέτω…

Όσο για το βλέμμα της μητέρας που κρατάει το νεκρό βρέφος στα χέρια της, το πρόσεξα καλά, και βυθίστηκα μέσα του για ώρα πολλή.
Και είδα όλα μου τα βάρη, τις ενοχές, τη θλίψη και τον πόνο μου να μοιάζουν με ένα τίποτα.

Εκεί είδα τη ζωή και το νόημα της. Σε μια μεταθανάτια φωτογραφία μιας μητέρας που έχασε το παιδί της…

Συγγνώμη για τη λύπη, αλλά αποσυντονίζομαι βλέποντας τόσους πολλούς να γυρίζουν κατάκοποι από τις μάχες τους με το μεγάλο τίποτα της ευδαιμονίας.

Για ταξιδάκια σε άλλους κόσμους http://www.eastman.org

©2006 Dr.Uqbar

---

Θυμήθηκα τον Brian Jones των Rolling Stones που σαν σήμερα το 1969 πνίγηκε στην πισίνα του, μάλλον πολύ μαστουρωμένος για να συμφιλιωθεί με το θάνατο (του άξιζε ή όχι, δικιά του ιδέα ήταν το sitar στο paint it black)

στα ακουστικά της πανοπλίας: τίποτε καλύτερο από Joy Division . Isolation (1980)