Ισορροπίες

Τα πάντα ισορροπούν συνδυάζοντας αντίθετες δυνάμεις.
Δύο, τρία, δέκα, είκοσι δύο αντίθετα πράγματα που η δύναμη τους πρέπει να είναι ίδια στο σημείο επαφής.

Όλη μέρα αφαιρείς δυνάμεις και προσθέτεις. Σαν μπακαλόγατος στην πλάστιγγα. Παίζεις τους ρόλους σου, πότε πρόθυμα, πότε όχι, για να ζεις ως σώφρων και να μη σε παίρνουν χαμπάρι οι διπλανοί σου, μέχρι να έρθει η νύχτα και να τα αφήσεις όλα αυτά στο πάτωμα μαζί με τα ρούχα σου για λίγες ώρες. Να ανακτήσεις δυνάμεις.

Να ονειρευτείς τους ίδιους ρόλους και τις ίδιες ισορροπίες. Και αν είσαι τυχερός θα τα δεις να καταρρέουν και να γίνονται σκόνη μαζί με το σύστημα αξιών σου, και να μείνεις γυμνός. Tabula rasa. Χωρίς τον προστατευτικό ιστό που οι στοργικές αράχνες ύφαιναν τόσον καιρό για σένα. Τι θα ήσουν άραγε; Ένα πρωτόζωο με συνείδηση και μητρικά ένστικτα; Ένας απλοϊκός γεωργός με όλη τη σοφία της γης στα χέρια του; Ένας άγριος που θα εκστασιάζεται στη θέα μία μπάλας ποδοσφαίρου; Κάποιος αδίστακτος που εύκολα θα κατέβαζε τη γροθιά του σε έναν συνάνθρωπο για να δειπνήσει πάνω στα σπλάχνα του;

Και το επόμενο πρωί ξανά ντύνεσαι τους ρόλους σου. Πατέρας, μητέρα, τέκνο, αφεντικό, γκόμενα, υπάλληλος, παιδαγωγός, εραστής, νοικοκυρά, slacker, σύζυγος, δυναμικός και ισορροπημένος.
Ισορροπημένος uber alles.
Μέχρι την επόμενη φορά που κάτι θα πάει στραβά, και όλο αυτό το τοτέμ του παράδοξου που κρατάς όρθιο θα καταρρεύσει. Γιατί οι αντίθετες δυνάμεις δεν κοιμούνται ποτέ.

Διάβολε πάλι ξεμείναμε από Prozac. Πως θα παίξω τώρα το ρόλο του ανέμελου παραθεριστή και όχι του μεγάλου θεριστή;

Τελικά η καλοκαιρινή μελαγχολία είναι πολύ χειρότερη από αυτή του χειμώνα.

Στον Nick Drake που σήμερα θα έκλεινε τα 58 του και τον προβλημάτιζαν πολύ οι ρόλοι.

©2006 Dr.Uqbar

---

Στα ακουστικά της πανοπλίας: Nick Drake . At the chime of the city clock (1970)