Υπνος

Βαρύ το ξίφος, η πανοπλία κρύα
και απ’ τα μαλλιά μου στάζει γλυκά η εξάντληση.
Χωρίς εχθρό, χωρίς μια μάχη για καιρό,
χωρίς συντρόφους κι άλογο γυρίζω.

Θαμπά τα βήματα τα τελευταία πριν σωριαστώ.
Χώμα καμένο, μέλη ανυπάκουα, μουδιασμένα,
χάνεται ευθύς ο φόβος, η αγωνία
καθώς το μέλι του ο ύπνος στάζει στο λαιμό μου

Δεν έχει όνειρα ή χρώματα η μορφή του
έτσι βαρύς και σκοτεινός που φτάνει
και το βαρέλι του σαν Σίσυφος τις νύχτες αγκαλιάζω
σε μια αέναη χλωμή χορογραφία

και όταν ο ήλιος πάλι θα ζεστάνει
τα νύχια του απαλού φονιά που με κρατάει στη νάρκη,
θλίψη θα φέρει το γοργό φευγιό του
κι εκεί που έπεσα ο γελωτοποιός ξυπνάει.

©2006 Dr.Uqbar

---

Στα ακουστικά της πανοπλίας: Porcupine Tree . Sleep of no dreaming (1996)