Πρότυπα illustrated
Όμορφοι άνθρωποι παντού. Με ομοιόμορφες άσπρες, συμμετρικές οδοντοστοιχίες χαμογελούν εγκάρδια. Σφιχτά νεανικά κορμιά με απίθανους
μύες που διαγράφονται κάτω από τα στενά τους ρούχα. Με μπλαζέ ύφος ή βαθύ λάγνο βλέμμα. Τέλεια χείλη. Θεϊκά ζυγωματικά. Δε φτάνει όμως η ομορφιά τους για να εισχωρήσουν στο συλλογικό ασυνείδητο. Είναι και πετυχημένοι. Φτασμένοι γιάπηδες, γόνοι πολιτευτών ή αυτοδημιούργητοι “καλλιτέχνες”, σπουδαγμένοι designers και managers, θιασώτες του αμερικάνικου ονείρου και “ταπεινοί” εκπρόσωποι της αφρόκρεμας των προαστίων.
Είναι οι εικόνες που παραμορφώνουν την εικόνα που έχω για τον εαυτό μου. Αθόρυβα και μεθοδικά υποσκάπτουν την αυτοεκτίμηση μου, με κάνουν να μισώ τη ζωή μου, κάνουν τα λάθη μου άφθαρτα στο χρόνο και τα ακούω να ανασαίνουν πάνω απ’το κεφάλι μου. Κάθε μέρα.
Θα μπορούσα να τους λέω κομμένα κεφάλια, όπως είπε ο Τσίρκας τους δικούς του εφιάλτες, μα δεν είναι καν κεφάλια. Κι όμως μιλάνε. Σε όλους μιλάνε. Λένε ότι μπορούμε να γίνουμε σαν κι αυτούς. Λένε οτι τα χρήματα δεν είναι σημαντικά. Το status είναι. Κι εγώ πρέπει να το κυνηγάω. Το
έχω δέσει σαν καρότο πάνω απ’τον αυχένα μου και υποτιμώ οτιδήποτε άλλο
με κάνει άνθρωπο.
Κάτι πάει στραβά, αλλά η φούσκα στην οποία ζω είναι θολή. Βλέπω μόνο αυτά που δεν έχω καταφέρει, γυναίκες με νευρική ανορεξία και άντρες με κατάθλιψη. Μίζερους οικογενειάρχες και κατατονικές νοικοκυρές. Το χρυσορυχείο της στατιστικής και του marketing. Οι πετρελαιοπηγή των διαφημιστών. Χωρίς ψυχή πια, ζώντας με ξένα όνειρα γυρνάμε τα γρανάζια.
Άνθρωποι illustrated. Ρετουσαρισμένοι και γεμάτοι make up στοιχειώνουν τα όνειρα μου. Είναι οι υπεράνθρωποι του Nietzsche και είμαι η κατσαρίδα του Kafka. Και για κατσαρίδα έχω πολύ υψηλά πρότυπα.
στα ακουστικά της πανοπλίας:
04/04/2006 στο 18:27
Oμορφιά είναι η ζωτικότητα though..
04/04/2006 στο 19:13
Πολύ ωραίο!
04/04/2006 στο 19:27
@chaca-khan συμφωνώ. Η ομορφιά ειναι πολλά πράγματα εκτός από επιφανειακή
@stathis thank you
04/04/2006 στο 19:57
Φοβερό post dr. Από κάθε άποψη! Και άκρως ποιητικό!
04/04/2006 στο 22:35
Υπάρχουν άνθρωποι που όταν θέλουν να αποτυπώσουν την σκέψη τους στο “χαρτί”, το κάνουν με τέτοιο τρόπο που εγώ δεν το διαβάζω, το βλέπω…Ένας τέτοιος άνθρωπος είσαι και εσύ, συμφωνώ απόλυτα με όσα έχεις γράψει και πολλοί εκεί έξω συμπάσχουν. To πιο αληθινό post που έχω διαβάσει μέρες…
05/04/2006 στο 05:38
@lucy Ευχαριστω πολύ για το ‘ποιητικό’ (αν και δεν μπορώ να σε συναγωνιστώ!)
@lianne Ευχαριστω πιο πολύ για το ‘αληθινό’
05/04/2006 στο 15:25
Έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα σημερινά πρότυπα όλοι είμαστε το λιγότερο αποτυχημένοι.
Παράδειγμα:
Δέσποινα Βανδή και Ντέμης Νικολαίδής. Τηλεοπτική συνέντευξη στο Discovery Channel. Rich and famous. Και όμορφοι. Και το παιδάκι που συμπληρώνει την ιδανική εικόνα του ζευγαριού. Και η villa στα Β.Π.
και
και
και
…………..
και χιλιάδες ελληνίδες που αισθάνονται το λιγότερο αποτυχημένες συγκριτικά…
05/04/2006 στο 17:48
Μου θύμισες το σύνθημα:
Δεν είναι όλες οι γυναίκες σαν τις γκόμενες του marie clair.
Είναι πολύ πιο όμορφες.
Να ‘σαι καλά.
05/04/2006 στο 18:25
@irene κατι τετοια βλεπω και γεμιζω τα posts μου με επιθετα….
@i.p.potis δεν το ηξερα το συνθημα. Μ’αρεσε πολύ!
06/04/2006 στο 09:53
Καλημέρα.
Τα μοντέλλα που βλέπουμε σε διαφημίσεις και οι κάποιοι γνωστοί άγνωστοι στάρς επενδύουν καθημερινά πολλά λεφτά για διατήρηση του σώματός τους γιατί είναι το μόνο προσόν που έχουν, η μόνη τους επένδυση.
Τώρα γιατί η μέση Ελληνίδα και Ελληνας πρέπει να μοιάζει σε ένα σωματότυπο που δεν του βγαίνει, είναι άξιον απορίας. Τι θα κερδίσεις αν γίνεις ανορεξικός ή αποκτήσεις το σωματότυπο της κρεμάστρας? Θα είσαι πιό ευτυχισμένος? Δεν είναι σίγουρο.
Το σίγουρο είναι να αγαπάμε αυτό που είμαστε.
07/04/2006 στο 16:23
@marina ποτε κανεις δε θα κερδισει τιποτα, αλλα κανεις δεν αγαπαει αυτο που ειναι. No?
07/04/2006 στο 23:45
Μ’ αυτό που είπες κύριος, μπήκες αυτόματα στο bookmarks μου.
08/04/2006 στο 07:21
thanks glenn!
08/04/2006 στο 17:05
Μου άρεσε πολύ το post σου, αν και το διάβασα μερικές μέρες μετά. Όπως έγραψαν και οι υπόλοιποι φίλοι, όντως έχεις να πεις πράγματα και να συνεχίσεις έτσι…
08/04/2006 στο 23:12
Δες πχ όλους αυτούς που γλεντάνε στην τηλεόραση σαββατοβραδυάτικα…εμείς που βλογάρουμε εδωπέρα μόνοι, είμαστε λοιπόν pathetic??
Ε, οχι!
Πολύ σωστά είπες οτι αθόρυβα και μεθοδικά υποσκάπτουν την αυτοεκτίμηση μου, με κάνουν να μισώ τη ζωή μου, αλλά επίσης υπάρχει πάντα μέσα μας αυτό το κάτι που μας κάνεια να αμφισβητούμε αυτό που μας πλασάρουν ως ιδανικό, ώστε να επαναπροσδιορίζουμε τις αξίες μας και να προχωράμε, διαφορετικοί απο το ιδανικό (τους) αλλά δυνατότεροι, ε?
08/04/2006 στο 23:16
Για να αναφέρεις τις κομένες κεφαλές, να υποθέσω οτι έχεις διαβάσει την τριλογία, ε?
Ενα έργο που με την πρώτη ματιά φαίνεται εντελώς ακαταλαβίστικο, με κάθε νέα ανάγνωση ξεδιπλώνεται παραπάνω, και τελικά δεν έχεις λόγια, δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψεις την μεγαλωσύνη του…
Μαζί με το Αλεξανδρινό Κουαρτέτο του Λώρενς Ντάρρελ, δίπλα μου πάντα, βιβλία που ξαναδιαβάζονται απο την αρχή μόλις φτάσεις στο τέλος τους…
09/04/2006 στο 06:41
@yiannisD ευχαριστω.
@lemon ακριβως! δε θα μπορουσες να το θεσεις καλύτερα (και με τιμά που σου κάνω παρέα Σάββατο βράδυ) και την τριλογια δεν την εχω ολοκληρώσει ακομα (είναι έργο αχανές και απαιτητικό)